De Playlist is de eerste draadloze speaker van JBL. Het van oorsprong Amerikaanse bedrijf maakt al langer draadloze speakers in de vorm van bluetooth-speakers, maar de JBL Playlist is de eerste speaker met een ingebouwde Chromecast. Is de JBL Playlist echt van alle markten thuis?

Ontwerp

De JBL Playlist heeft een vrij bepalend uiterlijk. De speaker lijkt door zijn afmetingen en vorm een beetje op een rugbybal en in sommige kleuren doet de JBL Playlist een beetje kinderlijk aan. Het feit dat de stoffen grill de hele voorkant bedekt maakt het vooraanzicht van de speaker wel mooi strak. De rest van de behuizing is van hard plastic en aan de onderkant zitten rubberen voetjes waardoor de speaker stevig blijft staan.

©PXimport

Opvallend is de open achterkant, waardoor de woofer alle ruimte heeft. De speaker lijkt hierdoor een beetje kwetsbaar, maar het belooft in ieder geval veel goeds qua lage tonen. Wat wel belangrijk is om te weten is dat de stroomkabel vrij kort is. Met iets meer dan een meter aan kabel wordt je gedwongen om de JBL Playlist dichtbij een stopcontact te plaatsen. De 2,5A 250V-kabel zit gelukkig niet vast aan de speaker, waardoor je deze altijd kan vervangen met een langer exemplaar.

Op de bovenkant vind je alle knoppen die je nodig hebt. De aan/uit-knop, volumeknoppen, play/pauze en een knop om over te schakelen naar bluetooth. De knoppen steken niet uit, maar zijn wel verlicht, waardoor je niet lang hoeft te zoeken. Onder het JBL-logo schijnt een wifi-logo ons tegemoet, waarmee JBL de speciale eigenschap van de speaker al adverteert.

©PXimport

Installeren

Nadat je de Playlist aanzet, kun op drie manieren muziek afspelen. Via een gewone koptelefooningang, met behulp van bluetooth en via de ingebouwde Chromecast. Om de Chromecast te gebruiken, moet je de speaker eerst koppelen met je thuisnetwerk. Dit doe je via de Google Home-app, waar je de JBL Playlist automatisch ziet verschijnen als je een nieuw apparaat toevoegt. De app begeleidt je door het proces en binnen de kortste keren is de ingebouwde Chromecast gekoppeld met je thuisnetwerk.

©PXimport

Streamen

Je kunt nu alle apps die Chromecast ondersteunen gebruiken om muziek via het thuisnetwerk naar de speaker te sturen. Gebruikers van Spotify zullen merken dat de JBL Playlist ook gelijk verschijnt in de lijst van Spotify Connect-apparaten. Het is overigens niet mogelijk om in Spotify te schakelen tussen Spotify Connect en Google Cast. Hoewel het qua geluidskwaliteit in het geval van Spotify niet uitmaakt, is wel een wezenlijk verschil tussen Spotify Connect en Google Cast. Ook gebruikers van diensten als TIDAL en Pandora kunnen gewoon met behulp van Google Cast de muziek naar de JBL Playlist sturen.

Dankzij de Chromecast is het ook mogelijk om de JBL Playlist te koppelen met andere speakers met Chromecast en losstaande Chromecast Audio-apparaten die je kunt verbinden met reguliere speakers. In de app Google Home kun je verschillende Chromecast-apparaten koppelen en groeperen. Deze groepen zie je gelijk terug in apps als Spotify in de lijst van beschikbare apparaten. Doordat je speakers alleen kunt koppelen via de Chromecast, zal je de groep ook alleen van geluid kunnen voorzien met behulp van Google Cast. Diensten als Spotify Connect kunnen deze groep niet detecteren.

©CIDimport

Geluid

De JBL Playlist heeft het geluidsbeeld wat we inmiddels gewend zijn van JBL: groots met een flinke bas. De 2.0-speaker heeft ook een breed geluidsbeeld en door de aanwezige bas kun je een gemiddelde woonkamer goed met een vol geluid vullen. Er gaan wel wat details uit het middengebied verloren, maar het kan per genre en gebruiker verschillen hoe erg dit is. Het geluid van de JBL Playlist is heel aanwezig, waardoor de speaker al snel te hard staat in ruimtes waar ook gesprekken worden gevoerd.

Voor feestjes met voornamelijk elektronische muziek kun je om diezelfde reden genoeg hebben aan een JBL Playlist om een flinke groep van goed geluid te voorzien. In combinatie met nog een JBL Playlist of een andere speaker is het feest al snel compleet. De subwoofer aan de achterkant van de speaker gaat heerlijk tekeer en als je de speaker met de rug richting de wand zet kunnen de buren al snel meegenieten met de baslijn. De JBL Playlist heeft in zijn front-end speaker een vermogen van 20 Watt, maar klinkt (mede door de aanwezige subwoofer) aanweziger dan veel andere speakers met hetzelfde aantal of zelfs meer Watt.

Conclusie

Met de komst van de betaalbare Chromecast Audio was het slechts een kwestie van tijd voordat fabrikanten de strijd aan zouden gaan met de bekende en vaak prijzige multiroom-systemen. Wanneer je geen fortuin wil uitgeven aan een multiroom-systeem, is het zeker de moeite waard om de markt rondom Chromecast-speakers in de gaten te houden. JBL slaat met de Playlist dan ook zeker niet de plank mis. Het geluid is dusdanig goed dat de speaker zijn verkoopprijs al waard zou zijn zonder ingebouwde Chromecast en ook de audiopoort en de aanwezigheid van bluetooth zijn prettige eigenschappen.

Staat het ontwerp van de JBL Playlist je niet tegen en zoek je nog een speaker met veel geluid waarmee je volledig draadloos gebruik kunt maken van je favoriete streamingdienst? Dan is de JBL Playlist zeker de moeite waard.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Heb je een grote woonkamer en ben je op zoek naar een nieuwe televisie? Een 65-inch model kan dan precies zijn wat je nodig hebt. Een lekker groot scherm zodat je alle details in je favoriete film of serie goed kunt zien. Op Kieskeurig.nl vonden we vijf mooie modellen voor minder dan 700 euro.

We kunnen eigenlijk niet meer zonder smart-tv. Het is immers nagenoeg de enige manier om streamingdiensten terug te kijken en dat is toch waarvoor een groot gedeelte van tv-eigenaren het toestel voor gebruikt. Het enige belangrijke is het formaat: past zo'n televisie wel in je woonkamer? Of is hij juist te klein?

Meet de afstand in centimeters van je zithoek tot de plek waar de 65 inch-tv komt te staan, gemeten vanaf ooghoogte. Deel deze afstand door 2,4 om te controleren of dit formaat geschikt is. Een 65 inch-televisie heeft een beelddiagonaal van ongeveer 165 cm. Dat betekent dat een comfortabele kijkafstand rond de 4 meter ligt (165 × 2,4 ≈ 396 cm). Zit je dus ongeveer 4 meter van het scherm, dan past een 65 inch-tv goed in jouw woonkamer.

TCL 65P69K - 2025

Voor wie een no-nonsense tv zoekt met een goede prijs-kwaliteitverhouding, zijn de tv's van TCL vrijwel altijd een goede keuze. Zo is ook de TCL 65P69K een uitstekende optie. Het 4K-beeld is scherp en helder en de tv is voorzien van Google TV. Dit besturingssysteem maakt het navigeren door apps en instellingen erg eenvoudig. Het ontwerp is eenvoudig maar modern en perfect voor wie een grote tv wil voor een kleine prijs, zonder lastige of ingewikkelde functies.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Google TV
Verversingssnelheid: 50Hz

Samsung UE65CU7020 - 2024

Deze Samsung uit 2024 is misschien niet super dun, maar met zijn strakke vormgeving misstaat hij absoluut niet in je woonkamer. Het Tizen-besturingssysteem is een sterk punt; het werkt heel soepel en de lay-out is overzichtelijk, waardoor je razendsnel schakelt tussen live-tv, streamingdiensten en je aangesloten apparaten. De UE65CU7020 tv heeft bovendien verschillende slimme functies die het gebruiksgemak verhogen. Kortom, een degelijke tv voor een mooie prijs.

Jaar van introductie: 2024
Besturingssysteem: Tizen
Verversingssnelheid: 50Hz

LG 65UA73006LA - 2025

Deze LG 65UA73006LA heeft een strak en minimalistisch ontwerp dat in veel interieurs past. Het 4K-beeldscherm levert duidelijke en gedetailleerde beelden, en het WebOS-besturingssysteem is een van de snelste en meest gebruiksvriendelijke platforms die er zijn. De Magic Remote, waarmee je gemakkelijk navigeert, draagt bij aan het gebruiksgemak. Hoewel hij misschien niet de nieuwste technologieën heeft, presteert deze tv uitstekend op de basisfuncties en is hij een prima keuze voor wie een betrouwbare en gebruiksvriendelijke televisie zoekt.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: WebOS
Verversingssnelheid: 60Hz

Philips 65PUS8000 Ambilight - 2025

De Philips 65PUS8000 Ambilight is een zeer scherp geprijsde tv. De televisie is uitgerust met 4K UHD LED-technologie en het Philips Ambilight-systeem, wat een uniek en sfeervol element toevoegt aan de tv-ervaring. Dit model is een instapper in de 2025-lijn, maar levert desondanks goede prestaties. Het ontwerp is functioneel en de tv is niet zo dik dat hij storend is. De tv is eenvoudig in gebruik en richt zich op de essentie: een groot, helder beeld en de toegevoegde waarde van Ambilight.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Titan OS
Verversingssnelheid: 60Hz

Salora 65UA550 - 2023

Dit is een model uit 2023, maar nog volop te koop. Doordat hij ietsje ouder is, ligt de prijs ook een stuk lager dan de andere tv's die hier worden besproken. De Salora 65UA550 is een 65-inch Ultra HD smart-tv die een degelijke set functies biedt voor een scherpe prijs. Het toestel draait op Android TV, waardoor je toegang hebt tot veel apps en alle streamingdiensten. Met drie HDMI 2.1-poorten is de tv ook geschikt voor het aansluiten van moderne apparaten zoals gameconsoles en mediaboxen. Het geluid wordt verzorgd door twee 12W-luidsprekers met ondersteuning voor Dolby Atmos. Daarnaast is er een ingebouwde Google Chromecast voor eenvoudig streamen van content. Kortom, een veelzijdige en betaalbare optie voor wie op zoek is naar een groot 4K-scherm.

Jaar van introductie: 2023
Besturingssysteem: Android TV
Verversingssnelheid: 50Hz