De Playlist is de eerste draadloze speaker van JBL. Het van oorsprong Amerikaanse bedrijf maakt al langer draadloze speakers in de vorm van bluetooth-speakers, maar de JBL Playlist is de eerste speaker met een ingebouwde Chromecast. Is de JBL Playlist echt van alle markten thuis?

Ontwerp

De JBL Playlist heeft een vrij bepalend uiterlijk. De speaker lijkt door zijn afmetingen en vorm een beetje op een rugbybal en in sommige kleuren doet de JBL Playlist een beetje kinderlijk aan. Het feit dat de stoffen grill de hele voorkant bedekt maakt het vooraanzicht van de speaker wel mooi strak. De rest van de behuizing is van hard plastic en aan de onderkant zitten rubberen voetjes waardoor de speaker stevig blijft staan.

©PXimport

Opvallend is de open achterkant, waardoor de woofer alle ruimte heeft. De speaker lijkt hierdoor een beetje kwetsbaar, maar het belooft in ieder geval veel goeds qua lage tonen. Wat wel belangrijk is om te weten is dat de stroomkabel vrij kort is. Met iets meer dan een meter aan kabel wordt je gedwongen om de JBL Playlist dichtbij een stopcontact te plaatsen. De 2,5A 250V-kabel zit gelukkig niet vast aan de speaker, waardoor je deze altijd kan vervangen met een langer exemplaar.

Op de bovenkant vind je alle knoppen die je nodig hebt. De aan/uit-knop, volumeknoppen, play/pauze en een knop om over te schakelen naar bluetooth. De knoppen steken niet uit, maar zijn wel verlicht, waardoor je niet lang hoeft te zoeken. Onder het JBL-logo schijnt een wifi-logo ons tegemoet, waarmee JBL de speciale eigenschap van de speaker al adverteert.

©PXimport

Installeren

Nadat je de Playlist aanzet, kun op drie manieren muziek afspelen. Via een gewone koptelefooningang, met behulp van bluetooth en via de ingebouwde Chromecast. Om de Chromecast te gebruiken, moet je de speaker eerst koppelen met je thuisnetwerk. Dit doe je via de Google Home-app, waar je de JBL Playlist automatisch ziet verschijnen als je een nieuw apparaat toevoegt. De app begeleidt je door het proces en binnen de kortste keren is de ingebouwde Chromecast gekoppeld met je thuisnetwerk.

©PXimport

Streamen

Je kunt nu alle apps die Chromecast ondersteunen gebruiken om muziek via het thuisnetwerk naar de speaker te sturen. Gebruikers van Spotify zullen merken dat de JBL Playlist ook gelijk verschijnt in de lijst van Spotify Connect-apparaten. Het is overigens niet mogelijk om in Spotify te schakelen tussen Spotify Connect en Google Cast. Hoewel het qua geluidskwaliteit in het geval van Spotify niet uitmaakt, is wel een wezenlijk verschil tussen Spotify Connect en Google Cast. Ook gebruikers van diensten als TIDAL en Pandora kunnen gewoon met behulp van Google Cast de muziek naar de JBL Playlist sturen.

Dankzij de Chromecast is het ook mogelijk om de JBL Playlist te koppelen met andere speakers met Chromecast en losstaande Chromecast Audio-apparaten die je kunt verbinden met reguliere speakers. In de app Google Home kun je verschillende Chromecast-apparaten koppelen en groeperen. Deze groepen zie je gelijk terug in apps als Spotify in de lijst van beschikbare apparaten. Doordat je speakers alleen kunt koppelen via de Chromecast, zal je de groep ook alleen van geluid kunnen voorzien met behulp van Google Cast. Diensten als Spotify Connect kunnen deze groep niet detecteren.

©CIDimport

Geluid

De JBL Playlist heeft het geluidsbeeld wat we inmiddels gewend zijn van JBL: groots met een flinke bas. De 2.0-speaker heeft ook een breed geluidsbeeld en door de aanwezige bas kun je een gemiddelde woonkamer goed met een vol geluid vullen. Er gaan wel wat details uit het middengebied verloren, maar het kan per genre en gebruiker verschillen hoe erg dit is. Het geluid van de JBL Playlist is heel aanwezig, waardoor de speaker al snel te hard staat in ruimtes waar ook gesprekken worden gevoerd.

Voor feestjes met voornamelijk elektronische muziek kun je om diezelfde reden genoeg hebben aan een JBL Playlist om een flinke groep van goed geluid te voorzien. In combinatie met nog een JBL Playlist of een andere speaker is het feest al snel compleet. De subwoofer aan de achterkant van de speaker gaat heerlijk tekeer en als je de speaker met de rug richting de wand zet kunnen de buren al snel meegenieten met de baslijn. De JBL Playlist heeft in zijn front-end speaker een vermogen van 20 Watt, maar klinkt (mede door de aanwezige subwoofer) aanweziger dan veel andere speakers met hetzelfde aantal of zelfs meer Watt.

Conclusie

Met de komst van de betaalbare Chromecast Audio was het slechts een kwestie van tijd voordat fabrikanten de strijd aan zouden gaan met de bekende en vaak prijzige multiroom-systemen. Wanneer je geen fortuin wil uitgeven aan een multiroom-systeem, is het zeker de moeite waard om de markt rondom Chromecast-speakers in de gaten te houden. JBL slaat met de Playlist dan ook zeker niet de plank mis. Het geluid is dusdanig goed dat de speaker zijn verkoopprijs al waard zou zijn zonder ingebouwde Chromecast en ook de audiopoort en de aanwezigheid van bluetooth zijn prettige eigenschappen.

Staat het ontwerp van de JBL Playlist je niet tegen en zoek je nog een speaker met veel geluid waarmee je volledig draadloos gebruik kunt maken van je favoriete streamingdienst? Dan is de JBL Playlist zeker de moeite waard.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.