Je deelt je Netflix-account met iemand, maar na verloop van tijd spreek je diegene niet meer (om wat voor reden dan ook). Niettemin heeft die persoon nog steeds toegang tot de dienst. Je kunt die persoon natuurlijk uit je account verwijderen, maar dat was tot op heden onnodig veel werk. Netflix maakt die stap nu een stuk eenvoudiger – in dit artikel leggen we uit hoe.

Of het nu om een ex of voorheen nog goede vriend gaat, sommige relaties of vriendschappen doorstaan de tand des tijds niet. Dat is een spijtige zaak, maar het betekent niet meteen dat die personen kunnen blijven meeliften op jouw Netflix-account, toch? Het zou ook kunnen dat vrienden en familie maandelijks geld naar je overmaakten om van jouw account gebruik te kunnen maken (voor hoelang nog?), maar opeens zonder uitleg zijn gestopt met betalen. Als je na herhaaldelijk vragen nog steeds niet het respons krijgt waar je naar op zoek bent, zit er maar één ding op: weg ermee.

Netflix-accountdelers kicken

Iemand uit je account verwijderen was altijd al mogelijk. Het probleem was alleen dat alle apparaten tegelijkertijd moesten uitloggen. Dat is problematisch om verschillende redenen. Stel dat je zelf bijvoorbeeld al bent ingelogd op je gameconsole, smartphone, televisie en pc, en dat ook andere mensen her en der zijn ingelogd. Dan moet iedereen dus overal opnieuw inloggen, terwijl niemand daar om heeft gevraagd. Het zou een stuk relaxter zijn als Netflix de optie biedt één persoon of één apparaat uit de lijst van accountdelers te kunnen halen. Welnu: die dag is aangebroken.

Lees ook: Netflix-profiel overdragen, zo doe je dat!

Het is voortaan mogelijk om losse apparaten uit de lijst met accountdelers te verwijderen. Wanneer je zo’n apparaat selecteert, dan log je het account dat daar op staat dus uit. Dat is echt enorm handig: je hebt zodoende namelijk veel meer controle over wie er toegang tot jouw account heeft. En als je iemand besluit te 'kicken', hebben de anderen (en jijzelf!) daar geen last meer van. Maar hoe doe je dat precies, en zijn er nog andere dingen waar je aan moet denken? Hieronder lees je wat je over de nieuwe functie moet weten en welke stappen je na het kicken nog moet ondernemen.

Zo verwijder je iemand uit je Netflix-account:

Het proces van iemand uit je account verwijderen is gelukkig erg simpel. We nemen je hieronder mee langs de stappen die je moet nemen.

➥ Ga naar de website van Netflix voor je accountinstellingen. Die kun je via een omweg bereiken via de officiële website, of je klikt op deze link.
➥ Log vervolgens met je accountgegevens in als beheerder.
➥ Als het goed is, zie je nu een overzicht van al je accountgegevens. Links staan de rubrieken en rechts staan alle opties. Zoek links in het menu Beveilig en privacy op.
➥ Rechts daarvan staan enkele opties in het blauw. Voorheen stond daar alleen Uitloggen op alle apparaten en Je persoonsgegevens downloaden, maar nu staat er dus ook Toegang tot apparaten beheren. Klik op die laatste optie.
➥ Je komt nu op een nieuwe pagina uit met een overzicht van apparaten en gekoppelde profielen.
➥ Het overzicht toont verschillende blokken met de volgende informatie: apparaattype, profielnaam, laatst bekeken en locatie.
➥ Rechts in de hoek van elk blok zie je een grote knop met Uitloggen staan. Wanneer je op die knop drukt, log je het betreffende profiel (inclusief account) dus uit op afstand. Diegene moet dan opnieuw inloggen om weer toegang tot de videostreamingdienst te krijgen.

Vooral dat laatste is even handig om scherp op te zijn. Als je je wachtwoord namelijk niet verandert, kan die persoon gewoon opnieuw inloggen met de bestaande gegevens. Als je geluk hebt, heeft iemand dat wachtwoord niet opgeslagen, maar daar kunnen we niet van uitgaan. Daarom leggen we hieronder ook meteen uit hoe je je wachtwoord aanpast.

Je Netflix-wachtwoord wijzigen

Het Netflix-wachtwoord wijzigen is gelukkig heel simpel. Doe dat vooral wanneer je iemand uit je account verwijdert, zodat je je daarna geen zorgen hoeft te maken over het opnieuw kunnen inloggen.

➥ Om het wachtwoord te wijzigen, ga je na het inloggen op Netflix naar deze pagina.

➥ In het bovenste veld vul je het oude wachtwoord in.

➥ In het middelste veld vul je het nieuwe wachtwoord in.

➥ In het onderste veld ten slotte bevestig je het nieuwe wachtwoord.

➥ Je kunt er nu voor kiezen om iedereen automatisch uit te loggen, zodat ze moeten inloggen met het nieuwe wachtwoord. Maar omdat we dus net één persoon hebben gekickt, hoeven we deze stap niet te ondernemen. Dan kunnen de andere mensen gewoon blijven kijken zonder gedoe. Uiteraard moet je het nieuwe wachtwoord dan alsnog delen voor als ze op een nieuw apparaat willen inloggen.

➥ Druk nu op de blauwe knop Opslaan en de wijzigingen zijn doorgevoerd.

Als je de bovenstaande stappen allemaal hebt doorlopen, weet je zeker dat die verwijderde persoon geen toegang meer heeft tot je account. En dat is wel zo'n fijn idee.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.