Bij ID.nl zijn we dol op kwaliteitsproducten waar je niet de hoofdprijs voor betaalt. Twee keer per week speuren we binnen een bepaald thema naar zulke deals. Dat doen we bij verschillende webwinkels en prijsvergelijkers. Op zoek naar een nieuwe televisie? Vandaag hebben we op Kieskeurig.nl vijf modellen gespot met een goede prijs-kwaliteitverhouding.

Luxe qd-oled tv: Samsung QE65S95BAT

Dit gloednieuwe 65 inch-model van Samsung bestaat uit een slank oled-scherm met een laagje quantom dots. Dankzij deze hoogwaardige beeldtechniek profiteer je als kijker van inktzwarte contrasten en kristalheldere kleuren. Hierdoor is deze smart-tv voor alle videocontent geschikt (denk aan haarscherpe Netflix-streams in de beste kwaliteit). Dankzij ondersteuning voor meerdere HDR-formaten tonen films, series en documentaires subtiele kleurdetails. De beelden ogen dan ook levensecht. Daarnaast vormt de Samsung QE65S95BAT een perfecte match met nextgen-consoles, zoals de PlayStation 5 of Xbox Series X. Speel games in 4K-kwaliteit op een torenhoge framerate van 120 fps. Videospellen ogen hierdoor gedetailleerder en vloeiender dan ooit!

Helder oled-paneel: LG OLED55C24LA

Met de LG OLED55C24LA hoef je als tv-kijker geen enkele concessie te doen. Deze 55 inch-televisie bevat namelijk een kwalitatief oled evo-paneel. In tegenstelling tot traditionele oled-panelen ondersteunt dit schermtype een hoge helderheid. Tijdens donkere scènes schakelen individuele pixels zichzelf volledig uit, waardoor er diepzwarte contrasten ontstaan. Zowel lichte als donkere passages komen dus prima uit de verf. De aanwezige α9 Gen5-beeldprocessor analyseert de huidige videocontent en kiest vervolgens op eigen houtje de beste video-instellingen. Dat betekent in de praktijk natuurgetrouwe beelden met heel veel detaillering. Sluit eventueel een PlayStation 5 of Xbox Series X op één van de vier HDMI2.1-poorten aan. Sta vervolgens versteld van 4K-gameplay op een maximale framerate van 120 fps.

Levend schilderij: Samsung The Frame QE43LS03BAU

Maak met deze prijsvriendelijke Samsung The Frame QE43LS03BAU maak je je woonkamer een stuk gezelliger. Kijk je geen tv, dan fungeert het 43 inch-scherm namelijk als een schilderij. Bepaal zelf welk kunstwerk je op het scherpe 4K-scherm wilt weergeven. Een leuk extraatje is dat je de schilderijlijst kunt verwisselen. Je bevestigt deze slanke beeldbuis met de bijgesloten muursteun strak tegen de wand zonder dat je in de knel komt met bekabeling. Vanaf de smart-tv loopt er slechts één transparante kabel naar een apart kastje in een televisiemeubel. Sluit op deze zogeheten One Connect Box vervolgens alle randapparaten aan, zoals een tv-ontvanger, gameconsole en mediaspeler.

Naast de rol van flexibel schilderij staat de QE43LS03BAU ook op tv-gebied zijn mannetje. Zo ondersteunt het kleurrijke quantom dots-paneel een hoge helderheid. Mooi meegenomen is dat deze 55 inch-televisie de helderheid automatisch afstemt op het aanwezige omgevingslicht. Hierdoor kijk je zowel overdags als ’s avonds op een manier die zo comfortabel mogelijk is voor je ogen.

Slaapkamermodel met Android: Philips 32PFS6906

Zoek je een betaalbare smart-tv voor de slaapkamer? Deze Philips 32PFS6906 voldoet aan alle eisen. Installeer vanuit de gebruiksvriendelijke Android TV-interface je favoriete apps en stream er lustig op los. Geen internetkabel in de slaapkamer? Geen probleem, want dankzij wifi-ondersteuning plukt de beeldbuis alsnog Netflix-, Amazon Prime Video- of Disney+-beelden van het web. Deze veelzijdige televisie ondersteunt daarnaast Ambilight. Kijk je bijvoorbeeld naar voetbal, dan kleurt de muur achter het tv-toestel groen. Dat gebeurt aan de hand van ledlampen achterop de behuizing. Geniet zo tijdens films, series, sportwedstrijden en tv-programma’s van een meeslepende kijkervaring!

Betaalbare 55 inch-televisie: LG 55QNED826QB

Groot en betaalbaar! Zo laat de breed verkrijgbare LG 55QNED826QB zich het beste omschrijven. Ondanks het aantrekkelijke prijskaartje heeft deze beeldbuis prima specificaties. Zo heeft het paneel 3840 × 2160 pixels, waardoor je tijdens films, series en documentaires geen enkel detail over het hoofd ziet. HDR-ondersteuning zorgt tijdens geschikte Netflix- en Amazon Prime Video-streams voor een realistisch kleurverloop. Met een respectabele vernieuwingsfrequentie van 100 hertz kijk je bovendien naar vloeiende beelden. Hierdoor ogen snel bewegende passages altijd scherp, zoals bij sportwedstrijden, actiefilms en games.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.