Fabrikanten verwachten veel van multiroom-audiosystemen. Audiomerken zoals Sonos en Raumfeld doen dit al geruime tijd, maar recent zien we ook een ander soort fabrikant met dit soort speakers komen. De Music Flow-producten van LG hebben we hier al eens eerder besproken. Ook dat andere Koreaanse bedrijf, Samsung, ziet er wel brood in. Wij hebben de M3, M5 en M7 getest.
Vormgeving
De speakers die we hier bespreken worden her en der ook aangeduid als Shape M3, M5 en M7. Dat is niet voor niets, want de vormgeving springt meteen in het oog. Ze hebben een wigvormige constructie. Dat is op zich slim gedaan, want zo staan de afzonderlijke speakerdrivers al een beetje zo opgesteld dat niet al het geluid recht naar voren wordt uitgestuurd. Echt fraai vinden we de rest van de vormgeving niet, maar dat moet iedereen uiteraard voor zichzelf bepalen. De knoppen die erop zitten, zijn capacitief, wat inhoudt dat ze niet fysiek ingedrukt worden; ze reageren net zoals een aanraakscherm op contact met de huid van een vinger.
Mogelijkheden
De mogelijkheden die de M3, M5 en M7 bieden, zijn behoorlijk uitgebreid. Allereerst als het gaat om de plaatsing. U kunt de speakers gewoon plat neerzetten, maar ook ophangen of met de meegeleverde beugel rechtop zetten. Het is uiteraard de bedoeling dat u de luidsprekers draadloos verbindt (op 2,4 of 5 GHz) met het thuisnetwerk of met de los leverbare Multiroom Hub. Er zit echter ook een vaste netwerkaansluiting op, mocht dit nodig zijn. Verder is er voorzien in nfc en bluetooth, als u een smartphone, tablet of laptop via die weg wilt verbinden. Handig als u bezoek hebt dat even iets wil laten horen en u ze geen toegang wilt geven tot uw draadloze netwerk. De grootste van de drie (de M7) heeft verder als enige nog een 3,5 mm-aansluiting, waarop u externe afspeelapparaten aan kunt sluiten. De usb-aansluiting op de speakers zit er puur op voor servicedoeleinden, met name het handmatig updaten van de firmware. Dat gaat normaal gesproken overigens gewoon draadloos en automatisch.
Streamingdiensten
Een van de voornaamste gebruiksdoelen van speakers zoals deze is het afspelen van streaming audio van diensten in de cloud. Deze set multiroom-luidsprekers ondersteunt er zeer veel, van Spotify en Deezer tot Napster en Juke. En dat zijn er nog maar een paar. De verbinding tussen dat soort diensten en de speakers wordt gelegd via wifi en smartphone, tablet of computer is niet meer dan een afstandsbediening.
App
Bij een multiroom-systeem hoort een app. Samsung heeft deze lekker overzichtelijk gemaakt en voorzien van een fris kleurtje dat het midden houdt tussen blauw en groen. Inmiddels werkt die app in combinatie met de speakers uitstekend. Het is mogelijk om speakers te groeperen en ze zelfs in surround te zetten, voor het geval u gebruikmaakt van de TVSoundConnect-functie van de speakers. Hiervoor moet u echter wel een Multiroom Hub hebben.
Geluidskwaliteit
Over de geluidskwaliteit van de luidsprekers kunnen we kort zijn. Van de M3 en de M7 is die goed tot zeer goed, de M5 klinkt wat dof en gedempt. Van de twee goed presterende modellen, zet met name de M3 een geluidsbeeld neer dat zijn formaat overstijgt. Mocht u niet helemaal tevreden zijn over de verdeling van hoog, midden en laag, dan kunt u dit middels de equalizer in de app bijregelen. Dat laatste zien we ook niet vaak bij dit type speakers.
Conclusie
Over het algemeen uitstekende set multiroom-speakers, met een fijne app en veel ondersteunde streaming-diensten. Met name de M3 en de M7 zijn absoluut aanraders.
Pluspunten:
Veelzijdig, uitstekende geluidskwaliteit (M3 en M7), fijne app.
Review: High On Life 2 schiet humoristisch scherp, maar technisch mis
High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.
We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.
Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.
Doe maar een grammetje van het gebruikelijke
High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.
Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.
Genoeg te lachen
Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.
De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.
Sneller, groter, Higher On Life
Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.
De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.
Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.
Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.
Een bad trip, technisch gezien
Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.
De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.
Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.
De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.
Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.
High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.
6,9
Oké
Conclusie
Kijken we even om de technische kreukels heen – ervan uitgaande dat deze spoedig gladgestreken worden – dan is High On Life 2 op zijn minst een waardig vervolgdeel. Squanch Games nam her en der te veel hooi op de vork, maar ergens in die hooi zit ‘gewoon weer’ een dikke tien uur aan geinig ruimteavontuur verscholen. De grotere schaal wasn’t it, Chief, maar tijdens de rit landen er voldoende grapjes om de misplaatste ambities voor lief te nemen.
Plus- en minpunten
Vaak genoeg voldoende grappig
Skateboard versoepelt de formule
Meer variatie in wapens en content
Veelal overtuigend stemmenwerk
Grotere hubwerelden voelen zielloos
Technisch ontzettend slordig (zeker op pc)
Grafisch geen hoogstandje
20-02-2026 14:02
Door: Tom KauwenbergOverdag schrijver en producent in games en tech, 's nachts een gevaar op de Sea of Thieves of als je support in Overwatch. Romantiseert het gerikketik van toetsenborden ongeacht tijdstip.Meer van deze auteur >
Destiny 2-update Shadow and Order met een kwartaal uitgesteld
Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.
Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.
Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."
Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.
De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.
Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.
Bungie komt binnenkort met Marathon
Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.
De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.
