Terwijl veel van ons de popster uithangen met games als Guitar Hero, zouden we bijna vergeten dat de computer ook een prima hulpmiddel is voor een echte gitaar.

Met Guitar Rig Pro van Native Instruments kunt u uw gitaar moeiteloos laten klinken alsof u in een stadion een groot liveoptreden doet. En dat allemaal in studiokwaliteit, op uw zolderkamer. U sleept met de muis gitaareffecten en versterkers uit een bibliotheek naar het rack. U past deze effecten daarna volledig naar uw smaak aan. Het hele rack, inclusief apparaten en instellingen, kunt u daarna opslaan als een preset voor later gebruik. Native Instruments levert bijna 180 van deze presets mee om u op weg te helpen. Het pakket integreert direct in uw DAW als vst of vsti, zodat u direct digitale opnamen kunt maken. Daarnaast is het pakket ook standalone te gebruiken en is er een speciale modus voor live optredens.

Het pakket bevat flink wat apparaten. Zo zijn er verschillende overdrives, distortions en fuzz boxen, een stuk of vijftien phasers, chorus, flangers, tremolos en andere modulerende effecten. Filters, toonregelingen en wah-effecten zijn aanwezig, alsmede compressors en noise gates, diverse delays en galmeffecten. Daarnaast kunt u kiezen uit meer dan twintig versterkers die het geluid van bekende, op de markt verkrijgbare apparaten imiteren. Alle instellingen van het rack kunnen worden geprogrammeerd. Ten slotte bevat het pakket een stemapparaat, een metronoom en twee opnameapparaten.

Nieuw

De belangrijkste verbetering in het programma is niet direct zichtbaar voor de gebruiker, maar wel hoorbaar: de geluidskwaliteit is flink verbeterd. Daarnaast is er een nieuwe module toegevoegd waarbij u interactief tot wel acht microfoons voor de virtuele luidsprekers kunt plaatsen en vrijelijk kunt mixen totdat de opstelling voor u goed klinkt. Ook nieuw is dat het pakket nu volledig in stereo werkt.

In versie vier is de toch al flinke set van gitaarversterkers nog verder uitgebreid met twee buizenversterkers, de Hotplex en de Jump, beiden zeer levensecht klinkende imitaties van bekende Marshall-gitaarversterkers. Daarnaast zijn er ook twee nieuwe delay-effecten toegevoegd en zijn er twee nieuwe galmunits beschikbaar. hiermee bevat het pakket nu bijna vijftig effecten.

Geluidskwaliteit

We hebben Guitar Rig 4 Pro getest op een machine met een AMD Turion 64x2-dualcoreprocessor met 1GB-geheugen en de standaard onboard Realtek-geluidskaart. Als instrument gebruiken we een Fender Stratocaster met EMG actieve pick-ups. We testen zowel met hoofdtelefoon als via een normale geluidsinstallatie. We zijn verrast door de authenticiteit van de effecten: de compressor gedraagt zich vrijwel exact hetzelfde als het voetpedaal dat we hebben en ook de chorus klinkt direct zeer vertrouwd. Veel indruk maken de versterkers die aanwezig zijn. We doen een test waarbij we een echte gitaarversterker gebruiken, een Fender Stage 185, die we opnemen met een microfoon. Guitar Rig is in staat deze set-up volledig weg te spelen, het geluid is flink beter dan onze thuisopname. Jammer vinden we wel dat bij een processorbelasting van 100 procent het systeem abrupt stilvalt. Liever hadden we gezien dat het in een bypassmode zou gaan, dan hoor je in elk geval nog iets.

Aanrader

Als u niet in het bezit bent van een professionele studio met geavanceerde opnamemogelijkheden, dan kunt u beter gebruikmaken van Guitar Rig 4 Pro dan dat u zelf aan de gang gaat met microfoons, statieven en plakband. Bovendien kunt u het pakket direct integreren in uw favoriete DAW, zodat u de opname, inclusief effecten, versterkers en microfoonposities, later volledig kunt wijzigen en aan kunt passen aan de geluidsmix.PluspuntenMinpuntenConclusie

Samen met de flinke hoeveelheid presets die worden meegeleverd, denken wij dat Guitar Rig Pro een zeer krachtig gereedschap is dat zowel voor de amateur als voor de professional heel veel mogelijkheden biedt die anders buiten bereik zouden liggen.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.