De polsbandjes van Fitbit hebben geen introductie meer nodig. Al sinds de eerste generatie uit 2015 helpt het mensen actiever te worden en biedt het waardevolle inzichten in hartslag- en slaapgegevens om gezonder en fitter te worden. Deze vierde generatie lijkt op het oog weinig nieuws te brengen, maar de Fitbit Charge 4 is veelzijdiger dan ooit - en eindelijk minder afhankelijk van je smartphone.

Op het oog lijkt er weinig veranderd als je de Fitbit Charge 4 naast de derde generatie legt. Het ontwerp met het rechthoekige zwartwit-schermpje is gebleven en ook het bandje heeft hetzelfde herkenbare blokjespatroon. Toen ik eind 2018 de Fitbit Charge 3 reviewde, was er ook niets aan te merken op het uiterlijk van de wearable. Die was positief op de schop gegaan en ook de accuduur was merkbaar verbeterd. De kritiek zat ‘m een beetje in wat de gebrekkige vernieuwing. Vooral de functie om routes vast te leggen met GPS voelde een beetje wrang. De Charge 3 beschikte niet over een GPS-chip, maar maakte gebruik van de GPS van de smartphone. Je moest dus nog altijd je telefoon meenemen voor het vastleggen van routes. Waarom andere Fitbit wearables zonder GPS deze functie niet kregen voelde ook oneerlijk.

Tevens beschikte de Fitbit Charge 3 over Fitbit Pay, zodat je met je armbandje contactloze betalingen kunt doen. Maar hier moest je wel weer de duurdere Special Edition voor hebben, die een NFC-chipje had ingebouwd voor deze betalingen. Onnodig verwarrend.

GPS en NFC

Wat dat betreft heeft Fitbit met de Charge 4 deze zaken rechtgezet. Deze nieuwste Fitbit beschikt over een eigen GPS-chip, zodat routes vastgelegd kunnen worden zonder dat je een smartphone op zak nodig hebt. Ook beschikt het armbandje over een NFC-chip, waardoor je kunt betalen met je sportarmband met Fitbit Pay. Er is geen verwarring meer over een ‘special edition’ van de Fitbit Charge 4. Hoewel er een special edition-uitvoering is, heeft deze alleen een ander bandje. Functioneel zijn de gewone editie en speciale editie van de Fitbit gewoon hetzelfde.

©PXimport

Fit(bit) zonder smartphone

De toevoeging van Fitbit Pay en de GPS maken de Fitbit minder afhankelijk van je smartphone. Sterker nog. De Fitbit Charge 4 voelt als een smartwatch, maar dan in compacte vorm. Je Fitbit is minder afhankelijk dan ooit van je smartphone. Natuurlijk, de data en routes synchroniseren en terugkijken gebeurt nog altijd via je smartphone-app. Maar wanneer je actief wordt, kan dat zonder smartphone. Of je nu gaat wandelen, fietsen, hardlopen… of welke activiteit dan ook. Dat kan ook zwemmen zijn, want de Fitbit Charge 4 is waterdicht. Hoewel ik er voor het gemak even van uit ga dat de meeste zwemmers al zonder smartphone actief zijn met hun Fitbit.

Je kunt dus op pad zonder smartphone. De ingebouwde GPS legt je route vast. Je kunt zelfs je portemonnee thuis laten. Die pitstop halverwege reken je af met armband. Dat gezegd hebbende: de GPS werkt pas zodra je handmatig een activiteit start op je armband. Dat is niet zo erg, maar in praktijk merkte ik dat het soms wel wat langer duurt voordat de verbinding is gelegd, waardoor een begindeel van je route ontbreekt.

Voordat je een volle sprint inzet naar de winkel om een Fitbit Charge te kopen voor Fitbit Pay is het wel goed om te weten er niet veel banken samenwerken met de betaaldienst. Fitbit Pay werkt alleen met een Mastercard creditcard van ICS of via je Rabobank- of ABN Amro-rekening. In de Fitbit-app kun je bij de Wallet je betaalpas koppelen, zodat je contactloos kunt betalen met je Fitbit. Je bent snel geneigd te denken dat het alleen met een creditcard kan, omdat er een lang pasnummer gevraagd wordt. Dit kaartnummer kun je echter opzoeken als je inlogt bij Rabobank- of ABN Amro-internetbankieren.

Betalen met Fitbit Pay gaat erg eenvoudig en heeft de nodige beveiliging aan boord. Je ontgrendelt Fitbit Pay met viercijferige een pincode, waarna je kunt betalen door de Fitbit tegen de betaalterminal te houden. De vergrendeling gaat automatisch weer aan wanneer je het bandje af hebt gedaan of 24 uur na je laatste betaling. Bovendien moet je de pincode ook weer invoeren als je de betaallimiet hebt bereikt. Net als bij contactloos betalen met je pinpas.

©PXimport

©PXimport

Fitbit met smartphone

Heb je je smartphone tóch op zak, dan kun je deze daar houden: je Spotify bedien je via de gekoppelde app via je Charge 4. Ook wanneer je geen training handmatig start, wordt deze handmatig herkend – en dat gaat opvallend vaak goed. Alles wat de Fitbit Charge 4 bijhoudt is te zien in de app. Denk aan trainingen, gezette stappen, geklommen trappen, hartslaggegevens en uitgebreide statistieken van je nachtrust. De app is overzichtelijk en gebruiksvriendelijk, bovendien kun je er ook andere gegevens aan toevoegen, zoals je gewicht, calorie- en vochtinname, zodat je een beeld krijgt van hoeveel je binnenkrijgt versus hoeveel je verbrandt.

Een nadeel van de app is er echter wel, Fitbit is gesloten. Dus het is niet te koppelen of te exporteren naar andere apps, zoals Google Health en Apple Health.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Smartwatch in klein formaat

De nieuwe functionaliteit zorgt ervoor dat de Fitbit Charge 4 steeds meer aanvoelt als een smartwatch, maar dan in het formaat van een armbandje. Natuurlijk, smartwatches zijn vaak veelzijdiger en dankzij de hartfilmpjes is de Apple Watch een stuk geavanceerder dan Fitbits. Maar aangezien het bestaansrecht van de smartwatch vooral sporten lijkt, is het fijn dat de Fitbit Charge 4 qua functionaliteit steeds minder onderdoet en in een bescheiden formaat (en prijs) komt.

De Fitbit Charge 4 kan zo’n vijf à zes dagen op een volle accu. Dat is een prima accuduur. In praktijk merk je wel dat wanneer je de GPS inzet voor het vastleggen van je loop- of fietsrondje je batterijinhoud hard achteruit holt. Dat is afhankelijk natuurlijk van de afstand- en frequentie, maar om een beeld te geven: bij een dagelijks hardlooprondje van vijf kilometer met de GPS aan ging de accu twee, tot tweeëneenhalve dag mee.

De oplader is een soort knijper waar je de Fitbit in klikt. Het is jammer dat de oplader geen vernieuwing heeft gekregen, want de knijper zit er makkelijk naast. Ook is het lastig en prijzig om een andere lader te krijgen. Draadloos opladen had universeler en gebruiksvriendelijker geweest.

Conclusie

Hoewel de Fitbit Charge 4 op het oog weinig vernieuwend lijkt, maakt de sportwearable onderhuids een grote stap in de richting van een smartwatch. Dankzij GPS en mobiel betalen is de Fitbit minder afhankelijk van je smartphone. Hoewel de hartslagsensor niet zo geavanceerd is als de laatste generatie van de Apple Watch, worden veel gezondheidsgegevens inzichtelijk weergegeven, zodat je net even dat beetje hulp krijgt om gezonder en fitter te worden.

Onderweg telt soms iedere gram, zeker als je veel reist. Voor wie niet houdt van een zware rugtas heeft HP de OmniBook 7 Aero. Deze laptop weegt nog geen kilogram, maar heeft toch een processor met 8 cores in combinatie met 32 GB RAM. Dat klinkt als een uitstekend product voor wie veel onderweg is. Of dat echt zo is? Wij hebben hem getest.

Natuurlijk wist ik dat de HP OmniBook 7 Aero ongeveer een kilogram weegt, maar toch was ik positief verrast toen ik hem uit de doos haalde. De OmniBook 7 Aero is zó licht dat het bijna een stuk speelgoed lijkt. Dat is gelukkig niet het geval, want de behuizing van een aluminium-magnesium-legering zit ondanks het geringe gewicht degelijk in elkaar. Het is daardoor een laptop die je zonder zorgen in je rugtas stopt, waarna je eigenlijk niet meer merkt dat je hem bij je hebt. Mijn eigen laptop is met 1,35 kilogram ook niet bijzonder zwaar, maar toch voel ik een duidelijk verschil als ik de OmniBook 7 Aero meeneem. Fijn als je dagelijks met de trein naar kantoor of studie gaat.

©Jeroen Boer - ID.nl

Waar ik ook blij van word, is dat HP ondanks de compacte behuizing toch in een fijne verzameling aansluitingen heeft voorzien. Natuurlijk wordt de basis tegenwoordig gedekt door usb-c en daarvan krijg je er twee die allebei geschikt zijn voor zowel laden als het aansluiten van een beeldscherm. Thuis of op kantoor kun je hem dus met één kabel aansluiten op je werkplek. Maar omdat je een lichte laptop waarschijnlijk juist onderweg gebruikt, is het fijn dat HP je ook twee normale usb-poorten, een HDMI-aansluiting en een headsetaansluiting geeft. Zo kun je hem ook gewoon gebruiken op plekken waar nog een oudere monitor of beamer staat en heb je ook voor een usb-stickje geen adapter nodig. Het enige dat een klein beetje jammer is, is dat de usb-c-poorten geen usb 4 ondersteunen terwijl de gebruikte processor dat op zich wel kan.

©Jeroen Boer - ID.nl

Lekker tikken

Als je het scherm openklapt, wordt het palmgedeelte in een lichte hoek gezet zodat je fijner kunt tikken. Dat is op de OmniBook sowieso geen straf. Het toetsenbord heeft een prettige aanslag met duidelijke feedback. Prettig, zeker als je net als ik veel met teksten werkt. Het toetsenbord ziet er met zijn grijze toetsen ook overzichtelijk uit en heeft toetsverlichting in twee helderheidsstanden. Een eigenschap die wat mij betreft vooral weer onderweg als je werkt op allerlei ongunstige locaties onmisbaar is. De touchpad met geïntegreerde fysieke knop laat zich eerder omschrijven als oké. Het geheel werkt op zich goed, maar voelt wel minder premium dan het uitstekende toetsenbord.

©Jeroen Boer - ID.nl

Geen last van spiegeling

Het 13,3inch-scherm maakt gebruik van een IPS-paneel en heeft een resolutie van 2560 × 1600 pixels. Hierdoor krijg je goede inkijkhoeken en een scherp beeld. Handig voor onderweg is dat HP het paneel mat heeft afgewerkt, zodat je geen last hebt van storende lichtinval. Ook de helderheid is voor veel omstandigheden hoog genoeg. Verder is het scherm niet heel bijzonder. Zo wordt er slechts een maximale verversingssnelheid van 60 Hz ondersteund, terwijl steeds meer duurdere laptops schermen met een hogere verversingssnelheid hebben. Dat heeft misschien ook iets met de accuduur te maken, iets waarover je verderop meer leest. Boven het scherm vind je een prima webcam die ook geschikt is voor inloggen met gezichtsherkenning via Windows Hello. Prettig is dat de webcam een schuifje heeft om de lens fysiek te bedekken; zo weet je zeker dat je niet bespied wordt.

©Jeroen Boer - ID.nl

Goede prestaties

Op papier stelt de configuratie met een Ryzen AI 7 350, 32 GB RAM en een 1TB-ssd niet teleur. Misschien is 32 GB RAM een beetje overdreven voor een laptop die zich niet laat omschrijven als workstation, maar het is voor een laptop waarvan je het geheugen niet kunt uitbreiden ook weer niet heel gek. Dit is wellicht juist het moment om nog even je slag te slaan voordat laptops met veel geheugen veel duurder worden. De opslag wordt verzorgd door een ssd van 1 TB die gewoon prima presteert. Het is een M.2-ssd die je eventueel kunt vervangen als je opslag tekort komt.

De Ryzen AI 7 350 combineert vier normale met vier energiezuinige cores en heeft een npu die voldoet aan de eisen voor een Copilot+-pc. Je krijgt dus alle extra AI-functies van Windows 11. De prestaties van de chip zijn goed en de laptop scoort een mooie 7527 punten in PCMark 10. Ook de score van 1975 en 12433 punten in CineBench R23 voor respectievelijk single-core- en multi-core-prestaties zijn voor een mobiele processor uitstekend. De prestaties kennen bovendien weinig verval als je de laptop langdurig aan het werk zet. Helaas verandert de koeling dan wel in een soort stofzuiger: de laptop laat goed van zich horen als je hem wat langer aan het werk zet. Bij lichte dingen als browsen of tekstverwerken is de laptop gelukkig wel stil.

©Jeroen Boer - ID.nl

Best wel kleine accu

Wanneer een laptop zo dun en licht mogelijk is, kan het bijna niet anders dan dat er ergens concessies gedaan zijn. Dat is in het geval van deze HP overduidelijk de accu, want een accu met een capaciteit van slechts 43 Wh is tegenwoordig wel heel magertjes. Toch wist de HP me positief te verrassen, want de werktijd bij alledaagse (kantoor)werkzaamheden is met zo'n 12 uur helemaal niet zo verkeerd. Natuurlijk zijn er genoeg laptops met een veel langere accuduur (waaronder de eveneens ook superlichte ASUS ZenBook A14), maar een echte dealbreaker is de werktijd ook weer niet.

©Jeroen Boer - ID.nl

En gamen?

De Ryzen AI 7 350 heeft een geïntegreerde AMD Radeon 860M-gpu en is volgens AMD ook geschikt voor gamen. Je kunt natuurlijk niet verwachten dat een geïntegreerde gpu echt topprestaties biedt. Een score van 2571 punten in 3D mark Time Spy is in ieder geval niet heel indrukwekkend. Ik heb Shadow of the Tomb Raider geïnstalleerd, een spel waarvan ik weet dat het inmiddels goed speelbaar is op een geïntegreerde gpu. Het is een spel van alweer zeven jaar oud, maar grafisch nog altijd mooi. Om op Full HD een beetje soepel te kunnen spelen, moest ik kiezen voor de voorinstelling Lowest waarmee je zo'n 54 fps haalt. Opvallend is dat er met AI-upscaler Intel XeSS niet significant meer frames gehaald worden. Jammer, want op andere laptops heb ik goede ervaringen met zulke AI-upscalers. Het hangt natuurlijk ook een beetje van het spel af en een titel met ondersteuning voor AMD's eigen FSR presteert misschien wel wat beter. De prestaties in Shadow of the Tomb Raider geven wel een goed beeld van de mogelijkheden. Voor soepel gamen zul je wat oudere spellen met lagere kwaliteitsinstellingen of esports-titels moeten spelen. Dit klinkt misschien teleurstellend, maar voor een dunne en lichte ultrabook zijn de prestaties helemaal niet zo verkeerd. 

Conclusie

De HP OmniBook 7 Aero is al met al een heel fijne laptop en dat komt voor een groot deel door het gewicht. Je moet hem dus ook vooral overwegen als je echt een lichte laptop wilt hebben. De laptop weegt nog geen kilo, waardoor je hem altijd makkelijk meeneemt. Ondanks het lage gewicht zijn de prestaties prima en kun je comfortabel werken. Over de stevigheid hoef je je geen zorgen te maken; de aluminium-magnesiumbehuizing is lekker degelijk. Natuurlijk heeft HP wel wat concessies moeten doen om dat lage gewicht te bereiken. Zo is de accucapaciteit niet heel indrukwekkend, al overleef je met 12 uur werktijd op zich wel een werkdag. Voor hetzelfde geld kun je zeker laptops kopen waar je langer op kunt werken, maar die wegen dan ook een stuk meer dan een kilo.

Sony zou overwegen de PlayStation 6 intern uit te stellen en de console pas ergens na 2028 uit te brengen.

Dat meent MST Financial-analist David Gibson via Sandstone Insights Japan. Hoewel de PlayStation 5 al meer dan vijf jaar beschikbaar is - de console kwam eind 2020 uit - is het volgens hem onwaarschijnlijk dat Sony de PlayStation 6 binnenkort uitbrengt.

"Sony verwacht dat de levenscyclus van de PlayStation 5 wordt verlengd, en dat de PlayStation 6-release langer op zich laat wachten dan de meesten voorspellen", zo stelt Gibson. Hij verwacht dat de nieuwe console pas ergens na 2028 uitkomt - op zijn vroegst dus in 2029.

PlayStation 6 is nog niet aangekondigd

Sony zelf heeft nog geen officiële releaseperiode gegeven voor de PlayStation 6. De console is immers nog niet officieel aangekondigd, al is het logisch dat het bedrijf achter de schermen al aan een opvolger van de PlayStation 5 werkt.

Eerder gingen er al wel geruchten over een PS6-release in 2027 of 2028, maar volgens bovengenoemde analyse wordt het dus pas later. Er gaan ook geruchten dat Sony twee apparaten wil uitbrengen: een traditionele console en een hybride versie die ook als handheld gebruikt kan worden - vergelijkbaar met de Nintendo Switch dus.

Reden voor vertraging

Een van de redenen voor een vertraagde komst van PlayStation 6 kunnen de alsmaar stijgende prijzen voor geheugen zijn. Prijzen van RAM (Random Access Memory) stijgen alsmaar doordat er massaal RAM nodig is om het alsmaar populairder wordende AI werkende te houden. RAM is echter nodig in spelcomputers.

De theorie is dat bedrijven nu hun plannen voor nieuwe consoles uitstellen, omdat de prijzen voor RAM zo hoog liggen. Dat zou immers betekenen dat men ook hogere prijzen voor nieuwe consoles moet vragen, en dat zou eventueel een negatief effect op het succes van deze consoles kunnen hebben.

Valkuil van uitstel

Het intern uitstellen van de PlayStation 6 - of andere consoles - kan echter een prijzige aangelegenheid zijn voor bedrijven. Sony heeft vele miljoenen dollars in de ontwikkeling van een nieuwe console gestoken en mogelijk de technologie die in deze console zit gekozen.

Door de PlayStation 6 uit te stellen, veroudert de technologie in de console ook, en komt het bedrijf voor een lastige keuze te staan: gooit Sony de vele miljoenen aan onderzoekskosten weg om nieuwe specificaties samen te stellen, of brengt het bedrijf op een later moment een console met ietwat achterhaalde specificaties uit?