Met Nextcloud is het mogelijk om workflows aan te maken. Daardoor automatiseer je een hoop taken, en dat scheelt weer tijd. We duiken in onder andere in 'tags' en de optie om bestanden automatisch te laten verwijderen.

Lees eerst:Bestanden delen en beveiligen met wachtwoord op Nextcloud

Als we bestanden op een server opslaan, doen we vaak heel wat acties met de hand. Nextcloud biedt daarnaast enkele handige functies om acties op bestanden te automatiseren. Centraal daarin staan tags die je aan je bestanden toekent.

Een tag aan een bestand toekennen doe je door op de drie bolletjes naast het bestand te klikken en Details te kiezen. Vul dan in het tekstveld dat verschijnt een tag in. Bestaat de tag nog niet, dan typ je gewoon de hele tag in. Bestaande tags die aanvullen wat je intypt, verschijnen onder het tekstveld en selecteer je eenvoudig uit de lijst. Als je meerdere tags wilt toevoegen, druk je gewoon na elke tag op Enter.

Let op: de tags zijn systeemtags en worden dus gedeeld door alle gebruikers op je Nextcloud-server. Zet dus geen gevoelige of gênante informatie in de tags.

Automatische tags

Acties automatiseren op basis van de tags die je bestanden hebben, is leuk. Maar dan moet je wel telkens de juiste tags aan je bestanden toekennen. Kan dat niet automatisch? Gelukkig heeft Nextcloud daarvoor een app. Klik daarvoor bovenaan links (terwijl je als beheerder bent ingelogd) op het onderdeel dat actief is (bijvoorbeeld Bestanden) en kies in het menu dat dan verschijnt Apps. Zoek bij Niet ingeschakeld naar Files automated tagging en klik op Activeer. De configuratie daarvan vind je daarna in de beheerdersinstellingen bij Workflow.

Je voegt hier groepen van regels toe, die bepalen welke tags een bestand krijgt. Elke groep bestaat uit een of meer regels. Als aan alle regels is voldaan, is aan de groep voldaan. Als je een bestand uploadt, worden alle groepen geëvalueerd en worden de daarin gedefinieerde tags aan het bestand toegekend. Klik op Add rule group om een nieuwe groep regels aan te maken.

©PXimport

Voer links een beschrijving van de groep in en kies rechts de tags die je wilt toekennen. Klik op Add rule om een regel toe te voegen aan de groep. In elke regel kies je in de keuzemenu’s wat er wordt getest. Als je bijvoorbeeld aan pdf-bestanden de tag document wilt toekennen, kies je als eerste regel File mime type (upload) is application/pdf en klik je rechts op Save om de groep regels (van slechts één regel) op te slaan. Alle pdf-bestanden die je daarna uploadt, krijgen automatisch de tag document.

File Access Control in Nextcloud

Ook om te voorkomen dat je per ongeluk gevoelige bestanden deelt, heeft Nextcloud een interessante app. Standaard is die niet geïnstalleerd, dus zoek bij de niet ingeschakelde apps naar File access control. Na een klik op Activeer verschijnt in de beheerdersinstellingen een onderdeel File access control.

In deze app voeg je groepen regels toe, die bepalen of je toegang tot een bestand krijgt. Elke groep bestaat uit een of meer regels. Als aan alle regels is voldaan, is aan de groep voldaan. Als tenminste aan een van de groepen is voldaan, wordt de toegang tot het bestand geblokkeerd. Klik op Add rule group om een nieuwe groep regels aan te maken.

Daarna voer je een beschrijving van de groep in en klik je op Add rule om een regel toe te voegen aan de groep. In elke regel kies je in de keuzemenu’s wat er wordt getest. Als je bijvoorbeeld wilt voorkomen dat bestanden met de tag private op je Android-telefoon terechtkomen na synchronisatie met de app, kies je als eerste regel File system tag is tagged with private en als tweede regel (klik nog eens op Add rule) Request user agent is Android client. Klik tot slot rechts op Save om de groep regels op te slaan.

©PXimport

Met deze vorm van toegangscontrole stel je als beheerder van een Nextcloud-server heel precies in of gebruikers toegang tot bepaalde bestanden krijgen. Vooral de combinatie met het automatisch taggen is krachtig. Je tagt dan bijvoorbeeld automatisch bestanden die je niet op mobiele toestellen wilt zien met een tag private en stelt dan in een regel in dat gebruikers geen toegang tot die bestanden krijgen met een mobiele app.

Retention

Een eenvoudige vorm van automatisering is Retention, dat je in de vorm van de gelijknamige app activeert. Na activatie vind je Retention in de beheerdersinstellingen bij Additional settings. Je selecteert dan een tag en stelt in na hoeveel dagen, weken, maanden of jaren bestanden met die tag automatisch worden verwijderd. Het maakt daarbij niet uit of die tag handmatig of automatisch aan het bestand was toegekend.

Let op: de automatische verwijdering van bestanden betekent dat je je heel bewust moet zijn van welke tags je aan bestanden toekent. Als je per ongeluk de verkeerde tag toekent, wordt het bestand zonder dat je dat wilt automatisch verwijderd. Ga bij gebruik van Retention dus extra voorzichtig om met tags.

Nextcloud workflows

De workflowfunctionaliteit die ten grondslag ligt aan bovenstaande functies, is nog vrij nieuw in Nextcloud. In principe is er nog heel wat meer mogelijk, maar daarvoor moeten de ontwikkelaars nog apps maken. Zo zou je geüploade Word-documenten automatisch naar pdf kunnen converteren zodat ze gemakkelijker online zijn te bekijken met de in Nextcloud ingebouwde pdf-viewer. Of je zou geüploade bestanden in een specifieke directory of met een specifieke tag kunnen e-mailen naar een bepaalde persoon.

Binnenkort komen er naar verwachting apps beschikbaar die dit soort krachtige automatisering mogelijk maken. Zo werkt ontwikkelaar Joas Schilling voor Nextcloud 11 aan een app die de tags van Nextcloud voor afbeeldingen synchroniseert met IPTC-tags in de bestanden zelf en omgekeerd.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.