Windows 10 bevat niet alleen een virusscanner, maar ook een firewall. Die is zo ingesteld dat ook niet-onderlegde gebruikers er weinig last van hebben, maar toch redelijk goed beschermd zijn. Wil je de Windows Firewall aanpassen, dan kan dat op verschillende manieren. We kijken naar twee tools: Evorim Free Firewall en Malwarebytes Windows Firewall Control.

Evorim Free Firewall

Geavanceerd firewallbeheer kan o.a. met behulp van externe firewall-uitbreidingen. We beginnen met Evorim Free Firewall. Na de installatie start je de tool op. De interfacetaal laat je op English ingesteld, omwille van het slecht vertaalde Nederlands. Met de knop Enabled start je de module. Je ziet hier hoeveel programma’s er gemonitord, geblokkeerd en toegelaten worden. Dat vergt enige toelichting en die krijg je in de rubriek Applications. Hier zie je namelijk welke machtigingen EFF aan alle gedetecteerde toepassingen heeft toegekend wat betreft het opzetten van een internetverbinding.

Wijzig Allow all bij bijvoorbeeld Google Chrome maar even in Ask for permission en herstart de browser. In een pop-upvenster vraagt EFF nu wat je met alle bijbehorende internetverbindingen wilt doen. Die kun je weliswaar afzonderlijk verbieden (Prohibit) of toelaten (Allow), maar je vindt het wellicht handiger om die voor de betreffende applicatie in één keer toe te staan (Allow all) dan wel te blokkeren (Deny all).

Handig is ook de rubriek Events. Die somt alle recente verbindingspogingen van je applicaties op. Ook van hieruit kun je die alsnog goed- of afkeuren, hetzij voor specifieke connecties hetzij voor allemaal tegelijk.

©PXimport

Regels en zones

Als gevorderde gebruiker wil je niet alleen afhankelijk zijn van de verbindingen die in pop-ups opduiken en wil je ook zelf specifieke firewallregels kunnen opstellen. Dat kan als volgt. Open nogmaals de rubriek Applications en klik op het pijlknopje naast de beoogde toepassing. Kies Edit rules, voorzie een regelnaam en klik op Add rule. Je kunt nu het domein, ip-adres van ip-bereik ingeven (iets als advertenties.com, 50.60.70.80 of 20.30.0..1/16 bijvoorbeeld) en Block in plaats van Allow selecteren. Bij Last rule leg je de regel vast die moet worden uitgevoerd als geen van de ingetikte domeinen of ip-adressen werden aangetroffen. Leg je wijzigingen vast met Save.

Op het tabblad Zones kun je regelsets toevoegen en die vervolgens aan verschillende applicaties koppelen. Dat kan handig zijn wanneer je dezelfde firewallregels voor meerdere toepassingen wilt inzetten. Klik eerst op Add Zone en voorzie een naam. Vervolgens voeg je met Add rule de gewenste regel(s) toe, evenals de Last rule. Bevestig je keuzes met Save. De zone met de regels wordt gemaakt en kun je nu aan de gewenste programma’s koppelen door die in het uitklapmenu van de optie Edit rules te selecteren.

©PXimport

Malwarebytes Windows Firewall Control

Ligt EFF je niet, dan is Malwarebytes Windows Firewall Control (WFC) een degelijk alternatief. Tijdens de installatie laat je het best de drie vinkjes staan: dat zorgt er onder meer voor dat al een reeks aangewezen firewallregels worden gecreëerd.

Na de installatie vind je WFC als pictogram in het Windows-systeemvak terug. Initieel kleurt dat oranje, wat betekent dat de beveiliging niet optimaal is ingesteld. Dat heb je echter snel verholpen: klik met rechts op het icoon en kies Main Panel, waarna je de rubriek Profiles opent.

Hier zie je vier profielen die het filterniveau aangeven. Selecteer je High Filtering, dan worden alle binnenkomende en uitgaande netwerkconnecties van je systeem meteen geblokkeerd (zwart icoon). Ongetwijfeld nuttig in noodgevallen. Kies je voor Medium filtering, dan worden alleen de verbindingen toegelaten waarvoor je een expliciete toelatingsregel hebt geconfigureerd, ook voor de uitgaande connecties. Dit is de aangewezen instelling (groen). Het profiel Low Filtering laat alle verbindingen toe behalve diegene die je met een expliciete regel hebt geblokkeerd (oranje). Met No Filtering ten slotte schakel je de Windows Firewall feitelijk uit (rood), wat ons geen goed idee lijkt.

©PXimport

Regels aanpassen

Een firewallregel in WFC maken, gaat het makkelijkste vanuit het notificatievenster: open de rubriek Notifications en selecteer de optie Display notifications. Er duikt nu een pop-upvenster op zodra een niet eerder door jou geautoriseerde toepassing een verbinding wil opzetten. Duiken er teveel pop-ups naar je zin op, dan kun je eventueel tijdelijk de optie Learning mode in plaats van Display notifications aanstippen. WFC zorgt er in deze modus voor dat alleen digitaal ondertekende toepassingen een uitgaande connectie mogen opzetten; in het andere geval verschijnt alsnog een pop-up.

In zo’n pop-up kom je wel heel wat informatie te weten, waaronder de applicatie, de ip-adressen en poorten. Klik hier zo nodig op Source en/of op Remote voor extra informatie.

Je kunt nu uit verschillende opties kiezen: Allow this program, Block this program en Block this program for now and ask me later. Eigenlijk is er nog een vierde optie: Customize this rule before creating it, waarmee je allerlei details kunt aanpassen, zoals het protocol, de richting of het netwerkprofiel. Heb je een fout gemaakt, kies dan Rules Panel in het contextmenu van het icoon en klik met rechts op de gewenste regel. Er komen nu diverse opties beschikbaar, waaronder Allow, Block, Disable of Delete.

Tot slot ook handig: via de knop Show Windows Firewall connections log (links onderaan) krijg je de meest recente toegestane en/of geblokkeerde verbindingen te zien en ook hier kun je vanuit het contextmenu nog allerlei wijzigingen aanbrengen.

©PXimport

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.