Google, Apple en Microsoft zijn voornemens te werken met het veilige inlogsysteem dat aangedreven wordt door FIDO. Op den duur hoef je hierdoor geen wachtwoorden meer te bedenken en te onthouden. Maar wat is dat precies en hoe werkt dit?

Microsoft, Apple en Google willen langzaam maar zeker een einde maken aan het wachtwoord. Wachtwoordloos inloggen moet in de toekomst de norm worden, maar alleen wanneer dit op een veilige manier gebeurt. We gingen hier al iets dieper op in een ander recent gepubliceerd artikel, maar nu is het tijd om te kijken naar de technologie achter het toekomstige inloggen.

FIDO biedt verschillende protocollen aan die het beheren van online accounts minder warrig moet maken. Je hoeft zelf geen wachtwoorden meer te onthouden en hoeft ook geen gebruik te maken van (of te investeren in) wachtwoordmanagers. We duiken er nu iets dieper op in.

Wat is FIDO?

FIDO is een afkorting die staat voor Fast Identity Online. FIDO bestaat uit een verzameling open en gestandaardiseerde protocollen voor het authentiseren van gebruikers. En dat dus zonder wachtwoorden, omdat dergelijke inlogmethode vaak verouderd en onveilig zijn. 

©PXimport

Voordat je kunt inloggen met FIDO, dien je een kortdurende installatie te voltooien. Tijdens de installatie dien je aan te geven van wat voor soort protocol je gebruik wil maken. Heb je dat gedaan, dan is inloggen een eitje. Je kunt je wachtwoord dan gedag zwaaien, aangezien je je voortaan aanmeldt via een vingerafdrukscanner, gezichtsherkenning of een veegbeweging. 

Het is afhankelijk van het apparaat dat je gebruikt en de middelen die je tot je beschikking hebt. Ook moet je rekening houden met de opties die sites, diensten en apps aanbieden.

Dat klinkt nog best ingewikkeld, maar het inlogproces wordt dus in de toekomst een stuk gemakkelijker. Want op een smartphone kun je direct inloggen bij diensten nadat je zelf je apparaat ontgrendelde. 

Hoe werkt FIDO?

FIDO maakt gebruikt van gestandaardiseerde openbare, cryptografische sleutels. De communicatie tussen hardware (bijvoorbeeld je smartphone) en diensten is versleuteld en privé. De privésleutels verlaten je hardware nooit, terwijl het systeem wel openbare sleutels deelt met diensten, apps en sites. Door die sleutels te vergelijken wanneer je wil inloggen, weten beide partijen met wie ze te maken hebben.

De FIDO Alliance, de non-profitorganisatie achter het systeem, biedt verschillende protocollen aan, namelijk Universal Authentication Framework (UAF), Universal Second Factor (U2F) en FIDO2. Het eerste protocol stelt mensen in staat wachtwoordloos in te loggen, terwijl het tweede protocol nog een extra beveiligingslaag middels tweestapsverificatie toevoegt. 

FIDO2 is ontstaan uit een samenwerking met het World Wide Web Consortium en combineert Web Authentication (WebAuthn) en de FIDO Client to Authenticator Protocol 2 (CTAP2) voor veiliger inloggen.

©PXimport

Tot slot

Dit klinkt wellicht ingewikkeld en misschien overweldigend, maar het mooie aan het systeem is dat je hier als gebruiker weinig van meekrijgt. Natuurlijk legt FIDO, of een aanbieder als Google of Microsoft, uit hoe het werkt, maar tijdens het gebruik merk je alleen dat inloggen veel sneller dan voorheen gaat. Maar nu weet je dus ook dat inloggen in de toekomst zowel veiliger als gemakkelijker is.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.