Het ziet er naar uit dat media streamers beetje bij beetje uit het nerdhoekje komen en door weten te dringen bij de grote massa. Dat is vooral te wijten aan grotere merken als Conceptronic, die de apparaten relatief goedkoop aan de man brengen.

Ook Plextor bemoeit zich met de media streamer-markt. De PX-MX500L kan bestanden streamen via het netwerk, maar bevat tevens een harde schijf. Bestanden kunnen dus rechtstreeks op het apparaat worden opgeslagen. Plextor staat het ook toe opnames te maken vanaf tv naar de ingebouwde schijf.

Aan de achterzijde van het apparaat zien we een component-, composiet-, scart- en hdmi-aansluiting. Twee usb-poorten kunnen gebruikt worden om geheugensticks of externe harde schijven aan te sluiten. Ook is er een USB Type B-poort zodat de PX-MX500L direct op een notebook of pc kan worden aangesloten. Dit is meteen de snelste manier om de ingebouwde harde schijf te vullen. De PX-MX500L wordt actief gekoeld met een kleine fan, maar deze maakt zo weinig geluid dat dit niet snel als storend zal worden ervaren.

Een grote teleurstelling is het ontbreken van wifi, wat betekent dat u het apparaat aan uw router moet hangen of gebruik moet maken van powerline-stekkers. We geven ruiterlijk toe dat 802.11g niet de beste keuze is wanneer u high-definition materiaal wilt streamen, maar voor het weergeven van divx-films en audiobestanden was deze standaard snel genoeg geweest.

De installatieprocedure is eenvoudig, maar de harde schijf moet tijdens het proces nog wel geformatteerd worden. Vervolgens wordt de schijf opgedeeld in twee partities, één voor de opnames en één voor de opslag van mediabestanden. Deze partities kunnen vervolgens verder ingericht worden, zodat u voor elke mediasoort kunt aangeven hoeveel ruimte u wilt toewijzen. Deze procedure is uiterst ongebruikelijk en we zijn blij dat Plextor in een eenvoudige 'auto'-knop heeft voorzien, zodat beginners hier niet lang mee hoeven te stoeien.

In tegenstelling tot de meeste media streamers die gebruik maken van het UPnP-protocol en dus van Windows Media Player gebruik kunnen maken, gebruikt Plextor de standaard netwerkmapstructuur. Dit biedt een groot voordeel: u deelt de netwerkmappen met mediabestanden en het apparaat kan de bestanden onmiddelijk benaderen. Een minpunt: u ziet meteen alle andere gedeelde mappen op uw pc, zelfs al zijn deze niet relevant voor de PX-MX500L.

In gebruik bewijst het navigeren door de menu's zich als uiterst vermoeiend. Niet alleen zijn er door de mapstructuur veel te veel schermen waar u doorheen moet spitten, het navigeren gaat ook nog eens enorm traag. Vooral mappen vol videobestanden zijn een crime, omdat het apparaat voor elk filmbestand eerst probeert een preview te maken. Bij het benaderen van lokaal opgeslagen bestanden gaat het allemaal iets sneller, maar ideaal is het nog steeds niet. En omdat een scrollfunctie ontbreekt duurt het desondanks een eeuwigheid om door een flinke lijst van bestanden heen te werken.

Er zijn ook positieve punten te melden: Plextor maakt het mogelijk bestanden over het netwerk te kopiëren, van en naar de interne harde schijf. Het is jammer dat er geen gebruik gemaakt wordt van een voortgangsindicator, u heeft geen idee hoe lang de voortgang nog duurt. De ingebouwde harde schijf maakt het mogelijk tv-beelden op te nemen of te time-shiften. Een elektronische programmagids (epg) ontbreekt, zodat u geen opnames kunt inprogrammeren -- de enige manier om een opname te maken is de rec-knop in te drukken. Heeft u een camcorder, dan kunt u de filmbeelden rechtstreeks importeren en er beperkte bewerkingen op uitvoeren.

Wanneer we een oordeel moeten vellen over de beeldkwaliteit van de PX-MX500L dan valt er weinig te klagen. Standard-definition videobeelden zien er goed uit en ook hd-content doet het apparaat eer aan. Helaas kan de PX-MX500L geen 1080p-content afspelen en kan het niet overweg met wmv-videobestanden. Het audiogedeelte is van hoogwaardige kwaliteit en dankzij de analoge én digitale (coaxiaal en optisch) uitgangen is het een kleine moeite het apparaat op een versterker aan te sluiten. Helaas is het niet mogelijk playlists te maken of zelfs de muziek op shuffle te zetten.

PluspuntenMinpuntenConclusie

De PX-MX500L heeft zijn pluspunten, zoals de grote ingebouwde harde schijf en de fatsoenlijke hd-weergave, maar we zijn teleurgesteld in de gebruiksmogelijkheden en het gebrek aan features. Dankzij firmwareupdates zullen enkele van deze problemen opgelost worden, maar we verwachten geen wonderen. Wie per se een media streamer met ingebouwde harde schijf wil kan beter kijken naar de gloednieuwe Popcorn Hour A-110 of de producten van TViX.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.