In navolging van de Google Home-speakers, heeft Google nu ook een grotere variant uitgebracht waarbij de nadruk (naast de Google Assistent) meer op het afspelen van muziek komt te liggen. Ook krijgen de slimme speakers Google’s Nest-stempel, dat op alle domotica van Google geplakt wordt: Google Nest Audio.

Google is op een missie om z’n spraakassistent overal ingebouwd te krijgen. Smartphones, koptelefoons, horloges… en ook iedere kamer in huis. Dat gebeurde eerst met onder andere de betaalbare Google Home en Google Home Mini-speakers. Nu met deze Google Nest Audio speakers. Het idee is simpel, de Google Home-speakers zijn leuk om bijvoorbeeld radio op te beluisteren. Maar het geluid blijft wat blikkerig. Door de Google Home te voorzien van iets beter geluid en een verwarrendere naam omdat het Nest-stempeltje klaarblijkelijk op alle smart home-artikelen van Google moet staan, verwacht de techgigant dat de spraakassistent zijn weg vindt naar nog meer kamers en huishoudens. Het concept van een multiroom-speaker met ingebouwde assistent is overigens niet nieuw, fabrikanten als Sonos en Denon zien spraakbesturing en -assistenten als de volgende stap voor hun speakers.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Compacte speakertjes

De Nest Audio speakers zijn compacter dan je zou denken, slechts (18 bij 12 bij 8 centimeter). De buitenkant van de speakers is mooi afgewerkt met textiel, waar je achter vandaan een viertal lichtjes ziet als je de speaker bedient. De speakers verbinden via wifi. Wat logisch is, want de spraakassistent heeft een actieve internetverbinding nodig om te werken. Bluetooth is wel aanwezig, maar wordt gebruikt om de apparaten te installeren, niet voor het afspelen. Dat is een pluspunt: wifi is in staat hogere audiokwaliteit te waarborgen. Aan de achterkant van de speaker zit een schuifknopje waarmee je de spraakassistent desgewenst uitzet en een adapter-aansluiting om de speaker van stroom te voorzien. Het is jammer dat dit geen usb-c is, maar een eigen aansluiting. Ook is het gek dat in Nederland alleen de witte en donkergrijze uitvoering verkrijgbaar zijn.

Kijk je onder de stoffen behuizing, dan is daar een 19mm tweeter te vinden en een 75mm midwoofer. Dat is wel iets minder dan bijvoorbeeld de Sonos One, maar dat is ook de prijs. Net als het genoemde Sonos-voorbeeld kun je twee Nest Audio’s aan elkaar koppelen voor een stereopaar.

Naast de Google Assistent kun je muziek afspelen via de ingebouwde cast-functionaliteit. Dit bedien je bijvoorbeeld met je smartphone of tablet (iOS, Android... maakt niet uit). Je kunt je muziek vanuit meerdere streamingbronnen, zoals Spotify of Apple Music. Overigens kun je de muziek ook bedienen door verborgen tiptoetsen aan de bovenkant van het apparaat.

"Nee Google"

Waar je een Google Assistent voor kunt gebruiken, hebben we al veel aandacht aan besteed. Deze functionaliteit is natuurlijk niet anders dan de Google Home en Google Home Mini-speakers die al een tijdje op de markt zijn. De functionaliteit van de Google Assistent ligt hier meer op muziekbediening. Het testen van de bediening van deze speakers met de spraakassistent moet hilarisch zijn geweest voor bezoek en buren. Want, dit was een zeer bedroevende ervaring. Vooral bij het opzoeken van eigen playlists of starten van albums van wat minder bekende artiesten werd ik vaak verkeerd verstaan. De resulteerde in moedeloos-klinkende spraakcommando’s, waarbij ik de Assistent moest onderbreken terwijl deze een Wikipedia-pagina aan het voorlezen was over een verkeerd-verstaan onderwerp.

De Assistent is prima voor simpele muziekbesturing. Hee Google, speel de Foo Fighters. Hee Google, shuffle. Hee Google, stop de muziek. Maar toch greep ik meer terug op de bediening via Spotify op het scherm van mijn pc of smartphone. Sneller en handiger. Bovendien werkt het continu meeluisteren van de spraakassistent me ernstig op de zenuwen wanneer deze ergens in een gesprek of van de tv een geluid verkeerd oppikt als spraakcommando. Al met al ben ik persoonlijk niet overtuigd van de Google Assistent op een speaker. Maar deze ervaring kan dus verschillen voor mensen die de Assistent regelmatig voor andere doeleinden gebruiken of muziek willen starten waar Google beter bekend mee is. In dat geval is de Nest Audio geschikt voor jou en wellicht meerdere kamers in je huis. Twijfel je ook over het nut van de Google Assistent op je wifi-speaker, dan kun je ook kijken naar de IKEA Symfonisk-speaker. Deze valt grofweg in dezelfde prijsklasse en komt zonder spraakbediening en -assistent.

©PXimport

©PXimport

Nest Audio of IKEA Symfonisk?

Het blikkerige geluid van de Google Home, daar is absoluut geen sprake van op de Google Nest Audio. Dat is niet gek natuurlijk. Het bassgeluid is aardig vol en de speakers kunnen flink hard blazen. Wanneer je twee speakers in audio-opstelling hebt, merk je wel een veel prettiger, voller geluid. Voor de prijs is de geluidskwaliteit absoluut niet gek, maar de liefhebber zal toch wel moeite hebben met het feit dat wat details wegvallen. De muziekkwaliteit kan niet tippen aan bijvoorbeeld de Sonos One. Maar ook de IKEA Symfonisk-speaker maakt meer indruk met zijn geluidskwaliteit.

Conclusie: Google Nest Audio kopen?

Heb je een Google Home in huis, maar zou je die eigenlijk wat meer willen gebruiken voor muziek? Dan is de Nest Audio een enorme stap vooruit qua geluidsbeleving. Met zijn prijskaartje van zo’n 90 euro is de Nest Audio toegankelijk geprijsd en absoluut geen miskoop, ook niet als je er twee voor een stereopaar aanschaft. De Sonos One is een betere, maar duurdere keuze als je op zoek bent naar betere geluidskwaliteit. Ben je niet overtuigd of niet gediend van de spraakbesturing, dan is de IKEA Symfonisk een betere optie.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.