In navolging van de Google Home-speakers, heeft Google nu ook een grotere variant uitgebracht waarbij de nadruk (naast de Google Assistent) meer op het afspelen van muziek komt te liggen. Ook krijgen de slimme speakers Google’s Nest-stempel, dat op alle domotica van Google geplakt wordt: Google Nest Audio.

Google is op een missie om z’n spraakassistent overal ingebouwd te krijgen. Smartphones, koptelefoons, horloges… en ook iedere kamer in huis. Dat gebeurde eerst met onder andere de betaalbare Google Home en Google Home Mini-speakers. Nu met deze Google Nest Audio speakers. Het idee is simpel, de Google Home-speakers zijn leuk om bijvoorbeeld radio op te beluisteren. Maar het geluid blijft wat blikkerig. Door de Google Home te voorzien van iets beter geluid en een verwarrendere naam omdat het Nest-stempeltje klaarblijkelijk op alle smart home-artikelen van Google moet staan, verwacht de techgigant dat de spraakassistent zijn weg vindt naar nog meer kamers en huishoudens. Het concept van een multiroom-speaker met ingebouwde assistent is overigens niet nieuw, fabrikanten als Sonos en Denon zien spraakbesturing en -assistenten als de volgende stap voor hun speakers.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Compacte speakertjes

De Nest Audio speakers zijn compacter dan je zou denken, slechts (18 bij 12 bij 8 centimeter). De buitenkant van de speakers is mooi afgewerkt met textiel, waar je achter vandaan een viertal lichtjes ziet als je de speaker bedient. De speakers verbinden via wifi. Wat logisch is, want de spraakassistent heeft een actieve internetverbinding nodig om te werken. Bluetooth is wel aanwezig, maar wordt gebruikt om de apparaten te installeren, niet voor het afspelen. Dat is een pluspunt: wifi is in staat hogere audiokwaliteit te waarborgen. Aan de achterkant van de speaker zit een schuifknopje waarmee je de spraakassistent desgewenst uitzet en een adapter-aansluiting om de speaker van stroom te voorzien. Het is jammer dat dit geen usb-c is, maar een eigen aansluiting. Ook is het gek dat in Nederland alleen de witte en donkergrijze uitvoering verkrijgbaar zijn.

Kijk je onder de stoffen behuizing, dan is daar een 19mm tweeter te vinden en een 75mm midwoofer. Dat is wel iets minder dan bijvoorbeeld de Sonos One, maar dat is ook de prijs. Net als het genoemde Sonos-voorbeeld kun je twee Nest Audio’s aan elkaar koppelen voor een stereopaar.

Naast de Google Assistent kun je muziek afspelen via de ingebouwde cast-functionaliteit. Dit bedien je bijvoorbeeld met je smartphone of tablet (iOS, Android... maakt niet uit). Je kunt je muziek vanuit meerdere streamingbronnen, zoals Spotify of Apple Music. Overigens kun je de muziek ook bedienen door verborgen tiptoetsen aan de bovenkant van het apparaat.

"Nee Google"

Waar je een Google Assistent voor kunt gebruiken, hebben we al veel aandacht aan besteed. Deze functionaliteit is natuurlijk niet anders dan de Google Home en Google Home Mini-speakers die al een tijdje op de markt zijn. De functionaliteit van de Google Assistent ligt hier meer op muziekbediening. Het testen van de bediening van deze speakers met de spraakassistent moet hilarisch zijn geweest voor bezoek en buren. Want, dit was een zeer bedroevende ervaring. Vooral bij het opzoeken van eigen playlists of starten van albums van wat minder bekende artiesten werd ik vaak verkeerd verstaan. De resulteerde in moedeloos-klinkende spraakcommando’s, waarbij ik de Assistent moest onderbreken terwijl deze een Wikipedia-pagina aan het voorlezen was over een verkeerd-verstaan onderwerp.

De Assistent is prima voor simpele muziekbesturing. Hee Google, speel de Foo Fighters. Hee Google, shuffle. Hee Google, stop de muziek. Maar toch greep ik meer terug op de bediening via Spotify op het scherm van mijn pc of smartphone. Sneller en handiger. Bovendien werkt het continu meeluisteren van de spraakassistent me ernstig op de zenuwen wanneer deze ergens in een gesprek of van de tv een geluid verkeerd oppikt als spraakcommando. Al met al ben ik persoonlijk niet overtuigd van de Google Assistent op een speaker. Maar deze ervaring kan dus verschillen voor mensen die de Assistent regelmatig voor andere doeleinden gebruiken of muziek willen starten waar Google beter bekend mee is. In dat geval is de Nest Audio geschikt voor jou en wellicht meerdere kamers in je huis. Twijfel je ook over het nut van de Google Assistent op je wifi-speaker, dan kun je ook kijken naar de IKEA Symfonisk-speaker. Deze valt grofweg in dezelfde prijsklasse en komt zonder spraakbediening en -assistent.

©PXimport

©PXimport

Nest Audio of IKEA Symfonisk?

Het blikkerige geluid van de Google Home, daar is absoluut geen sprake van op de Google Nest Audio. Dat is niet gek natuurlijk. Het bassgeluid is aardig vol en de speakers kunnen flink hard blazen. Wanneer je twee speakers in audio-opstelling hebt, merk je wel een veel prettiger, voller geluid. Voor de prijs is de geluidskwaliteit absoluut niet gek, maar de liefhebber zal toch wel moeite hebben met het feit dat wat details wegvallen. De muziekkwaliteit kan niet tippen aan bijvoorbeeld de Sonos One. Maar ook de IKEA Symfonisk-speaker maakt meer indruk met zijn geluidskwaliteit.

Conclusie: Google Nest Audio kopen?

Heb je een Google Home in huis, maar zou je die eigenlijk wat meer willen gebruiken voor muziek? Dan is de Nest Audio een enorme stap vooruit qua geluidsbeleving. Met zijn prijskaartje van zo’n 90 euro is de Nest Audio toegankelijk geprijsd en absoluut geen miskoop, ook niet als je er twee voor een stereopaar aanschaft. De Sonos One is een betere, maar duurdere keuze als je op zoek bent naar betere geluidskwaliteit. Ben je niet overtuigd of niet gediend van de spraakbesturing, dan is de IKEA Symfonisk een betere optie.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.