ID.nl logo
De voor – en nadelen van laptop-tablethybrides
© Reshift Digital
Zekerheid & gemak

De voor – en nadelen van laptop-tablethybrides

Als je nu op het punt staat om een laptop of een tablet te kopen, dan heb je veel om over na te denken. Een laptop is echt niet alleen voor mensen die veel typen: er zijn diverse andere redenen om voor een laptop te kiezen in plaats van een tablet. Maar er zit ook nog iets tussenin, namelijk de hybride. We zetten de plussen en minnen tegenover elkaar.

Het besturingssysteem

Bij een 2-in-1-laptop-tablet is er veel keuze in besturingssystemen. Ga je voor een traditionele Windows-ervaring of juist voor een besturingssysteem dat je kent van smartphones, Android bijvoorbeeld? Die laatste is natuurlijk heel bekend en heel intuïtief, maar het komt ook met een keerzijde. Android heeft beperkte mogelijkheden vergeleken bij computerbesturingssystemen.

Het scherm

Laptop-tablethybrides hebben vaak een groter scherm dan de gewone tablet. De meeste exemplaren hebben een toetsenbord dat aan het scherm vastzit (maar wel 360 graden kan worden gedraaid), al zijn er ook varianten waarbij het toetsenbord eraf kan worden geklikt. Hierdoor kun je het apparaat echt als een losse tablet gebruiken en als laptop, maar sommige apparaten krijgen soms connectieproblemen met het toetsenbord of raken wat lam. Hoe meer geld je neertelt voor zo’n apparaat, hoe dunner het scherm is. Echter komt vaak met een dun scherm ook een dun toetsenbord, en dat is niet altijd even comfortabel.

Het toetsenbord

Hoewel dat toetsenbord zeker niet het enige is dat het verschil maakt tussen een tablet en een laptop, speelt het vaak wel een rol bij de keuze voor een hybride laptop. Iedereen die een tablet heeft, heeft weleens gedacht: dat typen, dat moet makkelijker kunnen. Of: had ik maar een toetsenbord om deze lange boze brief te typen. Al is het maar om wat harder te kunnen aanslaan in plaats van het iets fragielere aanraakscherm van de tablet te gebruiken.

Het voordeel aan een hybride laptop is dat deze wel voorzien is van een toetsenbord, maar je deze makkelijk kunt wegklappen zodat je weer die tablet-ervaring hebt. We raden je wel aan een toetsenbord van tevoren goed te proberen, want soms zijn deze toetsen alsnog erg smal, plat en fragiel.

©PXimport

De meeneembaarheid

Daar is echter ook een keerzijde. De hybride-laptop is vaak wat groter en sowieso dikker dan een tablet, waardoor hij iets minder makkelijk in elke tas past. Het formaat zorgt dat je toch sneller naar een rugzak grijpt in plaats van een kleinere schoudertas. Zeker als je ook nog een oplader meeneemt, die vaak met een flinke adapter komt. Een tablet heeft een oplader zoals een telefoon, en die zijn net even wat kleiner omdat er geen accublok benodigd is. Bovendien wegen ze meer. Aan de andere kant heeft de tablet-laptop-hybride ook zijn voordeel in het meenemen: een tablet breekt makkelijker in tweeën dan een stevigere hybride.

Het neerzetten

Een tablet neerzetten, dat kan als je hem tegen iets aan kunt laten leunen. Echter is er dan nog steeds een kans dat hij onderuit glijdt, wanneer je er geen hoes omheen hebt. Het voordeel aan een hybride is dat hij uitklapbaar is, vaak tot 360 graden. Zo kun je hem een kwart openklappen als tablet, helemaal openklappen om er een tablet van te maken en zelfs andersom zetten om hem te gebruiken als standaard met scherm. Dat maakt het net even makkelijker om een film te kijken, want het apparaat is zelf al zijn eigen steun.

©PXimport

De prijs bepaalt

Op zich is dit bij hybride laptops niet anders dan bij andere laptops, maar houdt er rekening mee dat goedkopere apparaten vaak met een kortere batterijduur gepaard gaan en minder krachtig zijn. Hierdoor kun je bijvoorbeeld minder goed verschillende applicaties tegelijk gebruiken of iets zwaarders van je computer vragen, zoals Photoshop of videogames. Een high-end hybride kan 1500 tot 2000 euro kosten, dus het is aan te raden je goed te laten adviseren voor je tot aanschaf van dit speciale type laptop overgaat.

▼ Volgende artikel
Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard
Huis

Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

▼ Volgende artikel
Review: Mario Tennis Fever is een leuke set
Huis

Review: Mario Tennis Fever is een leuke set

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Watch on YouTube

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Slide
Slide
Slide
Slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Goed
Conclusie

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Plus- en minpunten
  • Flinke hoeveelheid content en modi
  • Sterke basisgameplay
  • Uiteenlopende Fever-rackets
  • Nog altijd sterke multiplayer
  • Daagt je nooit écht uit
  • Diepgang niet eindeloos