Veel mensen begrijpen dat we iets moeten om uit de coronacrisis te komen. Een van de hulpmiddelen die daarbij nu veel wordt genoemd, is een corona-app. Dit om mensen te waarschuwen die in de buurt zijn geweest van corona-patiënten. Maar is dit wel zo'n goed idee? Brenno de Winter spreekt in deze column zijn twijfels uit.

De lock-down gevolgd door een recessie of een nog ergere depressie zal de nekslag worden voor veel zzp’ers, ondernemers, bedrijven en vooral jongeren met een gebrek aan werk. Door het ontbreken van een basisinkomen moeten ingewikkelde regelingen worden opgetuigd. Keer op keer voldoen die net niet voor veel groepen. Er is een terechte druk om de economie te herstarten. We moeten iets. En ‘iets doen’ in de politiek of in management kan een symptoom zijn van een infectie met het Techno-optimismevirus.

Dat is een ernstige aandoening door aan technologie onrealistische, zelfs magische eigenschappen toe te dichten. Het gaat gepaard met een overspannen optimisme omtrent het succes van de ontwikkeling, waardoor er geen relatie met de realiteit meer is. Veelvoorkomende problemen als moeizame software ontwikkeling, fouten in programmatuur, problemen met gebruikers, termijnoverschrijding of kosten die ontsporen worden dan steevast genegeerd.

Bij de meest recente uitbraak lijkt Patient Zero minister Hugo de Jonge te zijn. Bij een serieuze persconferentie praat hij niet over de noodzakelijke tientallen zo niet honderden miljoenen mondkapjes, het testen van het hele volk op Corona of het bestaan van immuniteit om maar weer snel de samenleving open te gooien. Nee hij begint opeens te praten over een alternatief, namelijk apps. Hij noemt specifiek de app van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis, waarvan het privacystatement niet aanwezig is (dat moet je zoeken bij de bouwer en dat is op zijn zachtst gezegd niet heel sterk). Ook heeft hij het over afstandsmeting met bluetooth en dat ‘de privacy gewaarborgd is’.

Wellicht verplicht

Niet lang daarna slaat het virus genadeloos over op de minister president, die het succes nu al ziet zitten en meteen maar niet uitsluit dat de app verplicht wordt gesteld. Een ‘app’ is iets en we moeten toch iets doen. Dat bluetooth niet gemaakt is voor afstandsmeting en zelfs in ideale labomgevingen met gelijke toestellen in niet meer dan 80 procent van de gevallen lijkt te kloppen, is een realiteit die compleet wordt genegeerd. Dat Europa werkt aan eisen, en onderzoeken uitvoert, maakt niets uit: Den Haag wil een eigen app. Via journalisten lijkt het virus over te slaan op honderden organisaties, die na een oproep met vreemde en tegenstrijdige eisen met bizarre voorstellen komen.

Keer op keer struikelen ideeën op de weerbarstige praktijk van haalbaarheid, wetgeving en beveiliging. Maar VWS gaat stug door, los van iedere realiteitszin. Er volgt een appathon, waarbij keer op keer duidelijk wordt dat de oplossing er echt niet tussen zit. Via de broncode ontstaat een datalek, een leverancier heeft geen privacy by design en een andere leverancier voldoet gewoon niet aan de eisen. Maar niets lijkt de denkwijze te stoppen. Het virus is uitgebroken en niet te genezen.

In de serie ‘

’ wordt de logica van politici neergezet als ‘mijn kat heeft vier poten, mijn hond heeft vier poten en daarom is het een kat’. De heren trekken de conclusie: “Something must be done. This is something, therefore we must do it!” Maar wat de app-dromers vergeten dat er op deze vaststelling nog een zin volgt: “But doing the wrong thing is worse than nothing.”

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.