Veel mensen begrijpen dat we iets moeten om uit de coronacrisis te komen. Een van de hulpmiddelen die daarbij nu veel wordt genoemd, is een corona-app. Dit om mensen te waarschuwen die in de buurt zijn geweest van corona-patiënten. Maar is dit wel zo'n goed idee? Brenno de Winter spreekt in deze column zijn twijfels uit.

De lock-down gevolgd door een recessie of een nog ergere depressie zal de nekslag worden voor veel zzp’ers, ondernemers, bedrijven en vooral jongeren met een gebrek aan werk. Door het ontbreken van een basisinkomen moeten ingewikkelde regelingen worden opgetuigd. Keer op keer voldoen die net niet voor veel groepen. Er is een terechte druk om de economie te herstarten. We moeten iets. En ‘iets doen’ in de politiek of in management kan een symptoom zijn van een infectie met het Techno-optimismevirus.

Dat is een ernstige aandoening door aan technologie onrealistische, zelfs magische eigenschappen toe te dichten. Het gaat gepaard met een overspannen optimisme omtrent het succes van de ontwikkeling, waardoor er geen relatie met de realiteit meer is. Veelvoorkomende problemen als moeizame software ontwikkeling, fouten in programmatuur, problemen met gebruikers, termijnoverschrijding of kosten die ontsporen worden dan steevast genegeerd.

Bij de meest recente uitbraak lijkt Patient Zero minister Hugo de Jonge te zijn. Bij een serieuze persconferentie praat hij niet over de noodzakelijke tientallen zo niet honderden miljoenen mondkapjes, het testen van het hele volk op Corona of het bestaan van immuniteit om maar weer snel de samenleving open te gooien. Nee hij begint opeens te praten over een alternatief, namelijk apps. Hij noemt specifiek de app van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis, waarvan het privacystatement niet aanwezig is (dat moet je zoeken bij de bouwer en dat is op zijn zachtst gezegd niet heel sterk). Ook heeft hij het over afstandsmeting met bluetooth en dat ‘de privacy gewaarborgd is’.

Wellicht verplicht

Niet lang daarna slaat het virus genadeloos over op de minister president, die het succes nu al ziet zitten en meteen maar niet uitsluit dat de app verplicht wordt gesteld. Een ‘app’ is iets en we moeten toch iets doen. Dat bluetooth niet gemaakt is voor afstandsmeting en zelfs in ideale labomgevingen met gelijke toestellen in niet meer dan 80 procent van de gevallen lijkt te kloppen, is een realiteit die compleet wordt genegeerd. Dat Europa werkt aan eisen, en onderzoeken uitvoert, maakt niets uit: Den Haag wil een eigen app. Via journalisten lijkt het virus over te slaan op honderden organisaties, die na een oproep met vreemde en tegenstrijdige eisen met bizarre voorstellen komen.

Keer op keer struikelen ideeën op de weerbarstige praktijk van haalbaarheid, wetgeving en beveiliging. Maar VWS gaat stug door, los van iedere realiteitszin. Er volgt een appathon, waarbij keer op keer duidelijk wordt dat de oplossing er echt niet tussen zit. Via de broncode ontstaat een datalek, een leverancier heeft geen privacy by design en een andere leverancier voldoet gewoon niet aan de eisen. Maar niets lijkt de denkwijze te stoppen. Het virus is uitgebroken en niet te genezen.

In de serie ‘

’ wordt de logica van politici neergezet als ‘mijn kat heeft vier poten, mijn hond heeft vier poten en daarom is het een kat’. De heren trekken de conclusie: “Something must be done. This is something, therefore we must do it!” Maar wat de app-dromers vergeten dat er op deze vaststelling nog een zin volgt: “But doing the wrong thing is worse than nothing.”

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.