We gaan wisselen van een Android-toestel naar een iPhone. We willen zo min mogelijk gegevens kwijtraken én er zo min mogelijk stress van te hebben. Welke apps kunnen ons helpen, welke functies kun je het beste gebruiken en welke niet?

Tip 01: Services en back-up

Het Android-besturingssysteem is zeer nauw verbonden met de online diensten van Google. Het is nauwelijks mogelijk een Android-smartphone te gebruiken zonder niet ook de Google-diensten te gebruiken. Open bijvoorbeeld de app Contacten en tik op de menuknop. Kies dan Accounts om te zien welke bron voor de Contacten wordt gebruikt. Die koppeling tussen de telefoon en je Google-account regel je via Instellingen / Accounts.

Als Google daar ontbreekt, kun je via Account toevoegen alsnog de telefoon aan je online Google-gegevens koppelen. Is de telefoon verbonden, dan kun je Google Drive ook gebruiken voor de back-up. Klik op Instellingen / Accounts / Back-up maken en terugzetten / Back-up mijn gegevens. De back-up wordt op de achtergrond uitgevoerd en bevat onder meer de apps, de instellingen, de agenda, taken, contacten documenten en nog veel meer.

©PXimport

Tip 01 De back-upfunctie van Android kopieert alle belangrijke zaken naar de servers van Google op internet.

Tip 02: Bestanden kopiëren

In tegenstelling tot iOS heeft Android een heel open bestandssysteem. Koppel je een Android-smartphone via de usb-kabel aan de pc en open je in Windows de verkenner of op de Mac de finder, dan zie je daar een heel groot deel van alle bestanden en mappen op de smartphone. Als alternatieve back-up kun je deze bestanden naar de pc kopiëren, om ze later naar je nieuwe iPhone te verplaatsen.

De belangrijkste bestanden vind je in de volgende mappen: DCIM (gemaakte foto's), Pictures (foto's en gedeelde foto's) en Media (muziekbestanden). Overigens vind je in de Google Play Store nog veel meer back-upprogramma's, maar veel daarvan werken alleen als je de smartphone geroot hebt. En je telefoon alleen maar rooten om een back-up te kunnen maken, is niet verstandig. Voorbeelden van back-up-apps zijn MyBackup Pro, Titanium Backup Pro en Helium Premium.

©PXimport

Tip 02 Android heeft een open besturingssysteem waar je ook eigen documenten en foto's gemakkelijk terugvindt.

Tip 03: Contacten

Voor het overzetten van contacten van Android naar iOS volg je precies de omgekeerde weg als van iOS naar Android. Ga naar www.google.com/contacts en log in met je gegevens. Klik naast de tekst Contactpersonen op de knop Selecteren en kies Alle. Je ziet dat alle contactpersonen nu gemarkeerd en geselecteerd zijn. Klik nu op Meer en kies Exporteren. Google geeft je nu enkele keuzes. Laat de optie Geselecteerde contactpersonen ongewijzigd, tenzij je een selectie wilt maken. Kies bij de exportindeling voor vCard-indeling. Klik nu op Exporteren.

Sla het vCard-bestand op de pc op, bijvoorbeeld in een tijdelijke map op het Bureaublad. Ga nu naar www.icloud.com en log in met je Apple ID. Kies Contacten en klik op de knop Toon actiemenu: het radertje linksonder in het browservenster. Kies Importeer vCard. Selecteer nu de vCard-export van Google en kies Openen, wacht tot alle contacten zijn ingelezen. Dankzij de synchronisatie van de iCloud-contacten zullen ze nu ook snel op de iPhone zichtbaar zijn. Valt het resultaat tegen, probeer dan de applicatie CopyTrans Contacts en selecteer de iPhone als doel.

©PXimport

Tip 03 Dankzij het vCard-formaat kun je de contacten van Android naar iOS overzetten.

Tip 04: Facebook

Om de gegevens van Facebook over te zetten, is het voldoende om de app op je iPhone te installeren en in te loggen met je gegevens. Anders dan op de meeste Android-modellen, is Facebook op een iPhone niet standaard geïnstalleerd. Open daarom iTunes en zoek op Facebook om de gratis Facebook-app te installeren. Start de app en log in met je Facebook-gebruikersnaam en -wachtwoord. Even later zullen alle contacten en gesprekken gedownload en klaar voor gebruik zijn. Overigens geldt deze werkwijze niet alleen voor Facebook maar ook voor bijvoorbeeld Spotify. Zodra je met je gegevens inlogt, zie je gelijk jouw afspeellijsten en losse nummers. Alleen muziek die offline is gezet, moet op het nieuwe apparaat opnieuw worden gedownload.

©PXimport

Tip 04 Clouddiensten als Facebook en Spotify laten zich overzetten door de app te installeren en in te loggen.

Tip 05: WhatsApp

Dat het lastig is om je WhatsApp-berichten over te zetten van iOS naar Android zagen we in tip 7 en 8 al. Dat het andersom helemaal een klus is, blijkt wel uit het feit dat wij er geen gratis mogelijkheid voor hebben gevonden. Met het programma Android WhatsApp to iPhone Transfer van BackupTrans is het mogelijk, maar wij verwachten dat weinig mensen bereid zijn 20 dollar (ca. 16 euro) te betalen om hun WhatsApp-berichten over te zetten.

©PXimport

Tip 05 Wij verwachten dat weinig mensen 16 euro betalen voor hun WhatsApp-geschiedenis.

Tip 06: Dat kan slimmer

Stap voor stap de informatie van de ene smartphone overzetten naar de andere, is een behoorlijk tijdrovende klus. Heb je daar geen zin in, dan kun je Wondershare MobileTrans proberen, een programma voor Windows en Mac dat contacten, sms, afspraken, foto's, muziek en video's kopieert tussen iPhone en Android en in elke richting. Je kunt de trialversie downloaden, de volledige versie kost 40 dollar. Helaas worden de gegevens van WhatsApp niet meegenomen door dit programma.

Het is verstandig om te zorgen dat je gegevens niet exclusief op je smartphone komen te staan. Raak je het toestel dan kwijt, dan ben je namelijk ook een hoop gegevens kwijt. B-inTouch is een Nederlandse start-up voor het up-to-date houden van contactgegevens op elke smartphone. Het werkt met iPhone én Android. Dankzij een slimme app zijn de contactgegevens altijd geüpdatet elk platform waar je de app installeert. Kijk op www.bintouchapp.com of download de app uit de app-winkel van jouw toestel. Voor consumenten is deze dienst gratis.

©PXimport

Tip 06 Gegevens overzetten kost veel tijd en aandacht, Wondershare Mobile Trans belooft het direct van iPhone naar Android of andersom te doen.

©PXimport

Tip 06 b-inTouch is een combinatie van een app en een webservice die samen de contacten altijd up-to-date houden op elke smartphone.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.