Wanneer je een webpagina die je op je iPad aan het lezen bent met je Facebookvrienden gedeeld hebt of via iMessage een iPhone-snapshot verstuurd hebt, heb je waarschijnlijk eerst op dat kleine vierkante knopje met het omhoog wijzende pijltje gedrukt.

Dat is de Actieknop. Deze knop is handig wanneer op je iPhone of iPad iets wilt delen, printen of opslaan - dat kan bijvoorbeeld een foto zijn, een notitie, een PDF of een leuk artikel, wat je maar wilt. Lees ook: Switchen tussen je iPhone, iPad en Mac met Handoff.

Beter nog, je kunt ook kiezen welke deel- en actieknoppen je vooraan in het middel weer wilt laten geven. Geen interesse in, laten we zeggen, Reading List (Apple's saaie antwoord op Instapaper)? Je kunt de Add to Reading List-knop eenvoudig uit het zicht in het Actie-paneel stoppen. Deel je liever webpagina's op Tumblr dan op Facebook? Geen probleem.

Wou je dat er een eenvoudigere manier was om documenten te faxen (ja, sommige mensen faxen nog steeds liever) met een app van derden? Je zou hiervoor een Actieknop kunnen toevoegen. Lees verder voor vier dingen die je moet weten over de Actieknop, te beginnen met...

1. Je kunt je Actieknoppen herschikken

©PXimport

Versleep gewoon het handvat om de volgorde van de Actieknoppen aan te passen.

Standaard (en afhankelijk van de app die je op dat moment aan het gebruiken bent), geeft je iPhone of iPad tussen de acht en tien knoppen weer wanneer je op de voornaamste Actieknop drukt.

Druk je bijvoorbeeld in Safari op Actie, dan krijg je in de bovenste rij knoppen voor Message, Mail, Twitter en Facebook te zien, met daaronder Add Bookmark, Add to Reading List, Add to Home Screen, Copy en Print.

Mensen die al geruime tijd een iPhone of iPad gebruiken nemen misschien aan dat de volgorde van die knoppen vaststaat - en tot voor kort was dat ook zo.

Scrol een beetje omlaag in één van de rijen en je zult een extra knop zien staan: More. Druk erop en er verschijnt in nieuw venster een lijst met alle Actieknoppen.

Rechts van elke knop staat een handvat (de knop met twee korte horizontale lijnen). Houd deze ingedrukt en sleep het item omhoog of omlaag om de volgorde van de knoppen te veranderen - perfect om bijvoorbeeld Add to Reading List helemaal achterin de rij te zetten.

2. Je kunt Actieknoppen aan- of uitzetten

©PXimport

Het is eenvoudig om één van je Actieknoppen te verwijderen: Zet gewoon de schakelaar om.

Zou je graag willen dat een bepaalde actieknop voor altijd zou verdwijnen? Dat kan. Druk op More en zoek naar Actieknoppen die een schakelaar naast zich hebben.

Als je de schakelaar om zet, zal die knop uit het Actiemenu verdwijnen. Of zet de schakelaar om voor een knop die je nog niet ontdekt hebt - ik heb dit onlangs gedaan met Save to Dropbox in de Photos app. (Daarover straks meer.)

Helaas hebben niet alle Actieknoppen een schakelaar. De Add to Reading List knop kan je bijvoorbeeld niet uitzetten. Het beste wat je kunt doen (als je geen fan bent van Reading List) is deze achteraan in de rij wegstoppen.

3. Hoe meer apps je hebt, hoe meer Actieknoppen je zult zien

©PXimport

Hoe meer apps je op je iPhone of iPad installeert, hoe meer Actieknoppen er beschikbaar zullen zijn - en ja, je kunt ze herschikken en aan- of uitzetten.

Als je een gloednieuwe iPad of iPhone hebt, krijg je als je op de Actie-knop drukt acht tot tien actieknoppen te zien - niet slecht, maar ook niet veel keus.

Maar zodra je apps begint te installeren, zullen er meer knoppen in het Actievenster verschijnen. Veel van je favoriete apps hebben hun eigen Actieknoppen.

Op mijn iPhone bijvoorbeeld, heb ik Actieknoppen voor de Pinterest app, evenals Google+, Pushbullet (een handige app die push berichten, foto's en notificaties verstuurt naar andere apparaten die verbonden zijn met Pushbullet), Instapaper (naar mijn mening de beste iOS leeslijst app), Pocket (een goede concurrent van Instapaper), Evernote, Flipboard en meer.

En ja - je kunt deze extra knoppen aan- of uitzetten en naar wens herschikken.

4. Je beschikbare Actieknoppen zullen veranderen afhankelijk van de app die je gebruikt

©PXimport

Sommige iOS-Actieknoppen zijn contextgevoelig. De Dropbox-knop verschijnt bijvoorbeeld in je Photos-app, maar niet in Safari.

Zoals ik eerder al zei, krijg je wanneer in de ene app je op de Actieknop drukt andere knoppen te zien dan wanneer je er in de andere app op drukt.

In Safari bijvoorbeeld, krijg je Actieknoppen om een artikel aan de iOS Reading List toe te voegen of een webpagina aan je thuisscherm toe te voegen. Maar in Foto's verdwijnen de Reading List en thuisscherm knoppen. In plaats daarvan staan er onder andere een Slideshow knop en een Use as wallpaper-knop.

Dat lijkt misschien voor de hand liggend, maar deze context specifieke Actieknoppen worden interessanter wanneer je apps van derden gebruikt.

Dropbox-gebruikers zullen bijvoorbeeld geen Dropbox-knop zien wanneer ze in Safari op de Actieknop drukken. Maar als je in Foto's op de Actieknop drukt, krijg je in de tweede rij met knoppen een Save to Dropbox knop te zien - maar pas nadat je op More gedrukt hebt en de Dropbox-schakelaar hebt omgezet.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.