Een blender is altijd handig, maar je zit natuurlijk niet te wachten op niet-gepureerde stukjes of ellenlange schoonmaaksessies. Met de Philips 5000 Series Blender heb je daar geen last van: de krachtige motor maalt alles fijn en de automatische schoonmaakfunctie bespaart je veel tijd en moeite. Wat vindt het Review.nl Testpanel van deze blender? Je leest het in dit artikel.

Partnerbijdrage - In samenwerking met Philips

Eerst even iets over het apparaat zelf. De 5000 Series is een stevige jongen onder de blenders. Dat komt door de ProBlend Plus-motor die in het apparaat is gebouwd. De motor levert maar liefst 1200 watt, twintig procent meer dan z'n voorganger. Daarmee maal je zonder problemen zelfs de hardste ingrediënten als bevroren fruit, ijsblokjes en noten razendsnel fijn.

De vernieuwde messen helpen daar natuurlijk ook bij. Ook de messen komen uit de ProBlend-serie. Ze zijn langer én scherper dan bij andere blenders. Zo mis je nooit meer een ingrediënt en hoef je niet bang te zijn voor stukjes in je soep, saus of smoothie. De geribbelde mengbekers helpen bij de circulatie: zo krijg je een ideale draaikolk en het perfecte resultaat. En het beste is: alle onderdelen kunnen worden losgemaakt, en kunnen zo de vaatwasser in. 

©Philips

Ook als je een smoothie of saus maakt voor het hele gezin, heb je aan de 5000 Series een goede. De bijgeleverde kan heeft een inhoud van twee liter, waarvan je driekwart kunt gebruiken voor de ingrediënten. Zo heb je in een mum van tijd een gezonde smoothie voor de hele familie. Met de handige stamper duw je bovendien alle ingrediënten in elkaar. Extra vloeistof toevoegen is bijna niet nodig, zó goed worden de producten vermalen.

Bovendien houd je altijd de controle met de variabele standen: je kunt de snelheid makkelijk aanpassen met de handige draaiknop. Ook beschikt de blender over een puls-stand, voor als je net even een beetje extra power nodig hebt.

Ben je klaar? Dan activeer je met een druk op de knop het automatische reinigingsprogramma. Voeg wat warm water en een beetje afwasmiddel toe, en de machine doet de rest.

Tot zover de specificaties. Wat vindt het Review.nl Testpanel van de Philips 5000 Series Blender? Dat lees je hieronder.

Algemeen

Natuurlijk draait het bij een blender vooral om het gebruiksgemak, maar laten we eens beginnen met het gebruik in algemene zin. Dat begint al bij de looks: "Ik vind hem er een stuk mooier uitzien dan oudere versies," zegt een tester, en een ander is het daarmee eens: "Het is ook nog eens een mooi design voor in de keuken."

Waar veel blenders nog weleens instabiel kunnen staan, is dat bij de 5000 Series absoluut niet het geval: "Hij staat stevig en stabiel op het aanrecht, mede door de zuignappen aan de onderkant." "Misschien wel het handigste kenmerk zijn de zuignappen," beaamt een ander, "die ervoor zorgen dat de blender stevig op zijn plek blijft staan."

Verder wordt de ruime, glazen kan als voordeel genoemd. "De stevige beker is erg groot en voelt goed aan, en dankzij de stevige messen kun je alle ingrediënten erin gooien." Dat benoemt een andere tester ook: "De grote kan is niet alleen mooi om te zien, maar absorbeert ook nog eens geurtjes."

Kracht

Uiteindelijk gaat het natuurlijk om het resultaat, en ook dat mag er bij de 5000 Series zijn. "Met zijn krachtige motor en drie standen is deze blender in staat om alles moeiteloos glad te maken: zelfs bevroren fruit en ijsblokjes worden met gemak gecrusht."

Dat beaamt een andere tester: "De motor is indrukwekkend, hij verpulvert ijs en bevroren fruit in een paar seconden en zorgt voor zijdezachte smoothies zonder klontjes." En een derde tester: "Soepen en smoothies hebben geen stukjes meer, en bevroren fruit en groenten worden met gemak fijngemalen."

Gebruiksgemak

Ook los van de krachtige motor is de Philips 5000 Series Blender makkelijk in gebruik. Zo wordt bijvoorbeeld de bijgeleverde stamper genoemd, waarmee je de ingrediënten op een veilige manier kunt aandrukken. "Je kunt hem in de kan steken om een luchtbel weg te krijgen zonder dat hij de messen raakt. Dat werkt ideaal!'

Het schoonmaken van de blender is een fluitje van een cent. "Met wat water en zeep en één druk op de knop maak je de blender schoon," zegt een tester. "Een uitkomst als je geen vaatwasser hebt." Daar is een andere reviewer het mee eens: "Hij is erg makkelijk schoon te maken, ook omdat bijna alle onderdelen los te schroeven zijn en in de vaatwasser kunnen."

Wat het geluid betreft, waren de meningen ietwat verdeeld. Een aantal testers vond de 5000 Series toch nog wat veel geluid maken, maar voor de meeste reviewers viel het juist mee: "Je hoort hem natuurlijk wel, maar dat mag ook. Het is zeker niet extreem luid."

Tot slot wordt de bijgeleverde app nog als voordeel genoemd: "De app, waar tips en recepten in staan, is ook erg handig."

Conclusie

Een blender is een handig apparaat, maar een machine vinden die krachtig is, niet te veel geluid maakt, mooi op het aanrecht staat en ook nog eens zijn werk goed doet, is niet eenvoudig. Volgens het testpanel maakt de Philips 5000 Series een goede kans om als beste allrounder uit de bus te komen.

De krachtige motor wordt veel genoemd, en veel testers noemen het gladde resultaat, zonder stukjes. De bijgeleverde stamper zorgt voor een extra zacht resultaat. Natuurlijk maakt het apparaat geluid, maar voor veel testers bleef dat nog ruimschoots binnen de perken. Ook het schoonmaakgemak werd als voordeel beschouwd. Daarbij werden zowel de ingebouwde automatische functie als de vaatwasserbestendige onderdelen genoemd.

Al met al is de Philips 5000 Series Blender een mooi en krachtig apparaat met veel fijne functies, getuige ook de 8,6 die het Review.nl Testpanel als gemiddeld eindcijfer heeft gegeven. Om af te sluiten met de woorden van een van de reviewers: "Voor mij voelt het alsof er aan alle details is gedacht. Het is een mooie toevoeging in de keuken."

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.