Naarmate online informatie steeds waardevoller wordt, is het steeds belangrijker dat wachtwoorden complex en vooral divers zijn. Maar met het aantal wachtwoorden dat we tegenwoordig moeten onthouden (Facebook, Twitter, Pinterest, noem maar op), is het wel heel verleidelijk om overal hetzelfde wachtwoord voor te gebruiken. Dat is natuurlijk super gevaarlijk, tenzij je het met een trucje doet.

Master Password

Wanneer we het woord ‘Master Password’ gebruiken, denk je ongetwijfeld aan programma’s als LastPass (waarmee je je wachtwoorden kunt opslaan op je computer), beschermd door één hoofdwachtwoord. Dat zijn hele handige applicaties, maar ze hebben wel het nadeel dat je de software (of de dienst) altijd bij je moet dragen en zonder software kom je dus nergens meer in.

©PXimport

Om wachtwoorden veilig te noteren heb je geen software als LastPass nodig.

Gelukkig is er ook een manier om hetzelfde trucje uit te voeren zonder software, ook met behulp van een Master Password. Het enige dat je hoeft te doen is een wachtwoord te bedenken dat je heel eenvoudig en altijd kunt herinneren, maar dat niet eenvoudig te raden is. Dus gebruik niet je pincode of je verjaardag, maar gewoon een woord dat je leuk vindt, zoals sinterklaas, rumcola, noem maar op. Dat is het wachtwoord dat je in je gedachten programmeert, dat is je Master Password.

Slave Password

Wanneer je het Master Password hebt bedacht, kun je de wachtwoorden gaan aanmaken voor de diensten die je wilt gebruiken. Iedere site en dienst heeft weer andere eisen met betrekking tot het wachtwoord, dat maakt het ook zo complex, maar dat is nu niet meer jouw probleem.

Bedenk een wachtwoord dat voldoet aan de specificaties van de websites, bijvoorbeeld W8woord! (maar dan iets creatiever dan dat…). Je kunt het zo complex maken als je wilt, je hoeft niet bang te zijn dat je het wachtwoord moet onthouden. Waarom niet? Omdat je het gewoon opschrijft op een papiertje dat je altijd bij je draagt.

Dat lijkt misschien onveilig, maar de werkelijkheid is anders. De wachtwoorden die op het papiertje staan zijn namelijk niet je complete wachtwoorden, maar de enige die dat weet ben jij. Want waar op het papiertje staat W8woord!, plaatste je bij het aanmaken in werkelijkheid je Master Password voor of na dit wachtwoord. In het geval van dit voorbeeld dus: sinterklaasW8woord! of rumcolaW8woord!

©PXimport

Schrijf de wachtwoorden op een papiertje, maar zonder de ‘sleutel’ die tussen je oren zit.

Alleen jij weet dat het wachtwoord dat je opschrijft niet het complete wachtwoord is, en dat het Master Password daar nog aan toegevoegd moet worden, hetgeen betekent dat je zonder risico al je wachtwoorden gewoon op kunt schrijven (want de sleutel zit in je hoofd en is nergens opgeslagen) én dat je de Slave Passwords zo complex kunt maken als je wilt, omdat je ze toch niet hoeft te onthouden, hetgeen de boel juist weer een stuk veiliger maakt.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.