Starfield reikt verder dan ooit tevoren

Starfield verscheen eind 2023 al op Xbox en pc. Voor het eerst in dertig jaar maakte ontwikkelaar Bethesda geen vervolg binnen een bestaande serie, maar een volledig nieuwe game. Hoewel, nieuw: Starfield is overduidelijk gebouwd op de schouders van Skyrim en Fallout 4. Net als in die games begin je als een onbetekenend persoon die bij toeval op een groot mysterie stuit en zo plotseling de belangrijkste persoon in het universum wordt.

Het is echter volledig aan jou als speler of je je die rol ook aantrekt. Het hoofdverhaal is immers slechts één van de vele draadjes die je kunt volgen. Bethesda kan als geen ander spelwerelden neerzetten waarin jij bepaalt wie je bent, en Starfield is daar geen uitzondering op. Je kunt je aansluiten bij verschillende facties, een carrière als ruimtepiraat ambiëren, of zelfs in dienst treden als huurling voor een schimmige megacorporatie.

De eerder verschenen betaalde uitbreiding Shattered Space en het nieuwe Terran Armada voegen bovendien nieuwe verhaallijnen, facties en locaties toe die het universum nog groter maken. In Shattered Space kom je meer te weten over de verder nogal onderbelichte factie House Va’ruun, terwijl Terran Armada een nieuw conflict naar het universum van Starfield brengt. En ook hiervoor geldt: je bepaalt zelf of en wanneer je je in deze subplot stort, al verhindert een levelcap hier wel dat je er gelijk mee aan de slag kan. Ze zijn dus vooral bedoeld voor mensen die nog meer Starfield willen; als je ze niet aanschaft of links laat liggen, is er verder meer dan genoeg om te verkennen.

Want welk pad je ook kiest, Starfield voert je langs talloze planeten waar de mensheid zich inmiddels heeft gevestigd. Soms met grote steden, soms met een kleinere nederzetting of slechts wat mijnbouw. Zelf een nederzetting bouwen kan trouwens ook, net zoals een eigen ruimteschip ontwerpen. De mogelijkheden zijn schier eindeloos.

Maar Starfield had ondanks (of soms juist door) zijn immense schaal ook duidelijke minpunten. Een aantal daarvan zijn de afgelopen jaren al aangepakt middels tussentijdse updates. Zo kun je inmiddels eten direct opeten zonder eerst in een menu te moeten, zijn er plattegronden van steden beschikbaar, en kun je planeten met rijdende voertuigen verkennen. Ook is de game inmiddels al een tijdje in 60 frames per seconden te spelen. Via de kersverse PlayStation 5-versie van de game is er ook gelijk een PS5 Pro-modus beschikbaar gekomen.

Stuk voor stuk alleraardigste quality of life-updates, maar toch vooral zaken die eigenlijk van meet af aan al in Starfield hadden moeten zitten. Significanter is dat het met de Free Lanes-update van deze week nu ook mogelijk is om zelf tussen planeten te vliegen, in plaats van telkens door middel van fasttravel via de menu’s heen en weer te hoppen. Daarvoor wordt wel een loopje genomen met de natuurwetten. Waar de echte astronauten er in hun Orion-module drie dagen over doen om de maan te bereiken, buigt Starfield de ruimtetijd een beetje om je steeds sneller te laten gaan naarmate de afstand groter is. In de praktijk ben je daardoor in enkele ogenblikken bij het volgende hemellichaam.

Helemaal naadloos is de ervaring overigens niet; er worden duidelijk nog wat laadtijden gemaskeerd door alles wazig te maken als je ruimteschip weer vertraagd in de nabijheid van je bestemming. Toch is het een vette toevoeging die wat meer cachet geeft aan je ruimtefantasie. Je kunt bijvoorbeeld ook de automatische piloot het werk laten doen en ondertussen vrij rondlopen in je ruimteschip. Hoewel het zelf bouwen van een ruimteschip (volgens ondergetekende althans) één van de leukste dingen is om te doen in Starfield, was er tot voor kort altijd weinig reden om daadwerkelijk fysiek rond te lopen in je tinnen blik. Met deze update is daar dus verandering in gekomen. Zeker met je zelfgekozen bemanning aan boord voelt Starfield zo nog net wat meer als tv-series als The Expanse en Firefly. 

Updates ten spijt is en blijft Starfield echt een Bethesda-game. Dat bedoelen we als een compliment én als kritiek. Het blijft het bijvoorbeeld een game die bol staat van de laadschermen. Of je nou naar de andere kant van het universum fasttravelt, of simpelweg een gebouw wilt betreden; je mag weer even een paar seconden naar een laadschermpje turen. Ook is Starfield niet echt een hele mooie game, ook niet in PS5 Pro-modus. Niet voor niets werd Starfield gekozen om te demonstreren wat DLSS5 kan; op gebied van bijvoorbeeld gezichten valt er nog veel te winnen. Maar haal ‘mooi’ en ‘sfeervol’ niet door elkaar, want met de sterke nasapunk artstijl kietelt Starfield weldegelijk onze liefde voor ruimtevaart, science fiction en Interstellar.

Starfield is tweeënhalf jaar na dato beter dan ooit, maar het is geen totaal andere game geworden zoals Cyberpunk 2077 of No Man’s Sky. Op sommige punten deed en doet Starfield verouderd en houterig aan. Daar tegenover staat een geweldig uitgebreid universum dat wacht om verkend te worden, volledig op jouw manier. Met jouw speelstijl en jouw ruimteschip. De astronauten van Artemis II reisden ruim 400.000 km de ruimte in, voor ons gewone stervelingen is Starfield waarschijnlijk het dichtstbij dat we bij de ruimtevaart komen.

Starfield is vanaf nu verkrijgbaar voor PS5 en was al  beschikbaar voor Xbox Series X/S en pc. De gratis update ‘Free Lanes’ en betaalde uitbreiding ‘Terran Armada’ zijn eveneens vanaf vandaag beschikbaar voor alle platforms.