Bij Computer!Totaal krijgen we vaak de mooiste (en duurste) laptops in het assortiment voorgeschoteld, maar voor de meeste mensen zijn dergelijke laptops helemaal niet realistisch qua budget. Het is daarom leuk dat we dit keer naar een ware middenklasser kunnen kijken. Geen mobiel workstation of dikke gamelaptop dus, maar een laptop voor de student, werknemer of thuisgebruiker. Deze Acer Aspire 5 is een prachtig voorbeeld van wat er allemaal mogelijk is voor net geen 900 euro.

Design

Vroeger (lees: een paar jaar geleden) was een middenklasser een model dat er goedkoop uitzag, aan alle kanten piepte en kraakte, maar waarvan de hardware wel goed genoeg was voor snel dagelijks gebruik. Dat is vandaag de dag gelukkig anders. De Aspire 5 is misschien niet gemaakt van één blok aluminium, maar de laptop ziet er toch zeer netjes uit. Het deksel is aan de buitenkant van aluminium plaatwerk voor een meer premium uitstraling, maar verder is het grotendeels kunststof. Niet het goedkope plastic dat we kennen van een paar jaar geleden, maar een stevige behuizing met metaal-look dat netjes is afgewerkt. Mede door het gebruik van kunststof is hij ook lekker licht. Met een gewicht van slechts 1,7 kilo neem je hem makkelijk mee in je rugzak.

De laptop laat zich ook eenvoudig openmaken met elf schroefjes aan de onderkant; zo kun je makkelijk bij het werkgeheugen, de ssd en de batterij. Opvallend en heel prettig is dat er ruimte is voor nog een 2,5inch-ssd, waardoor de opslagcapaciteit uit te breiden is zonder de originele ssd eruit te halen.

De grootste verrassing is het arsenaal aan poorten. Het is dus niet nodig om nog een set dongels aan te schaffen voor je de laptop echt kunt gebruiken. We vinden op deze laptop namelijk niet alleen een usb-c-poort en drie usb-a-poorten, maar ook een HDMI2.0-poort en een uitklapbare ethernetaansluiting. Een aparte aansluiting voor het opladen en een standaard 3,5mm-headset-poort zijn ook van de partij. Als laatste is het mogelijk om je laptop vast te zetten met een Kensington-slot.

Beeld en geluid

Uiteraard moet er ook ergens op beknibbeld worden, en dat is in dit geval het beeldscherm. Door gebruik te maken van ips-technologie is het scherm vanuit alle kanten leesbaar, maar het kleurbereik laat te wensen over. De helderheid valt met 288 nits ook een beetje tegen, maar gelukkig maakt de matte coating hem wel bruikbaar in zonlicht. De resolutie van 1920 bij 1080 pixels is voor dit formaat laptop wel een goede keus. Het is voor de meeste gebruikers scherp genoeg en heeft een minder grote impact op de batterij dan schermen met een hogere resolutie.

De 720p-webcam is voldoende om je herkenbaar in beeld te brengen en doet het redelijk goed in donkere situaties. Echt een spetterend beeld geeft de webcam echter niet. Mocht je dus veel zakelijke gesprekken voeren, dan is het misschien een idee om verder te kijken naar een laptop met een betere webcam.

De speakers zijn niet fantastisch: het is voldoende om een filmpje te kijken op YouTube of een gesprek te voeren via Teams, maar muziek klinkt erg blikkerig en de bas ontbreekt bijna volledig. Het geluid kan wel redelijk hard, maar boven de 70 procent wordt het geluid alleen maar scheller. Studenten met een krap budget zullen misschien teleurgesteld zijn, aangezien zij voor het luisteren van muziek en kijken van films het best een set losse luidsprekers kunnen aanschaffen.

Prestaties

De laptop beschikt over een nette combinatie van een moderne Intel Core i7-processor en 16 GB RAM. Daarmee behaal je geen benchmarkrecords of knallende framerates in games, maar het geeft je wel een laptop die zeer vlot is bij dagelijks gebruik, ongeacht het aantal tabbladen dat je open hebt in je browser. De chip is daarnaast zeer efficiënt wat, ondanks de redelijke kleine batterijcapaciteit, resulteert in een uitstekende batterijduur van zeven uur bij 70 procent helderheid en dagelijkse kantoortaken zoals tekstverwerken.

De ssd van 512 GB draagt bij aan dit gevoel van snelheid. De lees- en schrijfsnelheden zijn uitstekend voor deze prijsklasse, dus programma’s starten snel op en het verplaatsen van grote bestanden is zo gepiept.

Ook het toetsenbord typt verrassend snel. De aanslag heeft een prettig klikmoment en de toetsen kunnen redelijk ver worden ingedrukt. De echte fijnproevers missen misschien een hard stoppunt, zoals we dat kennen van mechanische toetsenborden, maar het is absoluut geen probleem om hier snel en foutloos lange teksten op te typen. Een prettige toevoeging is de toetsenverlichting, waardoor je ook in de late uurtjes de toetsen nog kunt herkennen.

Het touchpad scoort een nette voldoende, maar kan niet opboksen tegen de varianten van veel duurdere laptops, zoals de Apple MacBooks of Dell XPS-laptops. Het formaat valt een beetje tegen en het materiaal voelt wat stroef. Hij is gelukkig wel nauwkeurig genoeg om kleine dingen te selecteren, maar als je er een hele werkdag mee moet werken, is een losse muis een comfortabelere keus.

Conclusie

Al met al is de Acer Aspire 5 een uitstekend model voor dagelijks gebruik! De laptop blinkt nergens echt in uit, maar daardoor blijft hij wel laag in prijs en betaal je dus niet voor dingen die de meeste mensen niet nodig hebben. Wel zouden de speakers beter mogen zijn. Maar de tijdelijke actieprijs van 799 euro maakt deze laptop een uitstekende deal en het zal voor dat geld lastig zijn om een laptop te vinden die meer te bieden heeft.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.