Update: Ton van Gool had zich aangemeld via het Techpanel en werd geselecteerd als tester voor de Ockel Sirius A Pro. Hij was aanwezig tijdens de Ockel Experience Day, in een Skybox van zijn favoriete club ADO, en kreeg hier een productpresentatie en de Sirius A in ontvangst om te testen.

©PXimport

Unboxing Sirius A Pro

Vooraf heb ik al eens een publicatie van de Sirius A gelezen, maar heb hem nog nooit eerder in handen gehad. Na een presentatie kreeg ik de Ockel Sirius A Pro in handen.

Verpakt in een mooie doos viel mij als eerste de solide uitvoering op. Als ik hem uit de doos haal, voel ik gelijk dat ik een stevig apparaat in handen heb. Relatief zwaar als ik dit vergelijk met bijvoorbeeld een smartphone en die vergelijking dringt zich op door de geringe afmetingen met een 6 inch beeldscherm. Door deze afmetingen en stevigheid durf ik hem ook gelijk te hanteren en heb ik gevoelsmatig geen angst dat er iets kapot zal gaan.

In de doos zit verder een oplader met diverse verloopstekkers voor het buitenland, strak verpakt in een soort dubbele bodem. Een mooie verpakking is aantrekkelijk en zegt iets over de zorg die aan een apparaat is besteed, maar uiteindelijk gaat het om de Sirius A zelf.

Eerste ervaring

Ik moet toegeven, de eerste ervaring is onwennig. Na het eerste opstarten en instellen van accounts en updates, ga ik door de diverse programma’s en instellingen heen. Door de afmetingen zie ik de Sirius A toch als een soort tablet of smartphone. Zo ging ik hem dat ook gebruiken, even snel iets bekijken op sociale media, nieuws enz. Dan is mij al snel duidelijk dat dat beter gaat op mijn smartphone of tablet. Mijn eerste reactie is dan ook dat dit geen toevoeging is.

Eerste zakelijke gebruik

Mijn interesse naar de Sirius A gaat vooral uit naar zakelijk gebruik en de mogelijkheid om een dossier management systeem te kunnen gebruiken op diverse werkplekken, zoals thuis, op kantoor bij een opdrachtgever, of bij een klant. Om op dit DMS (Document Management Systeem) te kunnen werken is een pc nodig. De installatie van dit DMS verloopt soepel en ook de verbinding met de server waarop de data staat geeft geen probleem. Zelfs niet bij een hotspot wifi-verbinding via mijn smartphone.

Ik heb de Sirius A als eerste uitgeprobeerd op kantoor van mijn opdrachtgever. Hij is snel gekoppeld aan een daar aanwezige monitor, muis en toetsenbord. Dan blijkt al snel dat de Sirius A soepel werkt en ik echt het gevoel heb aan een desktop pc te werken. Ik besef dan ook dat ik de Sirius A niet moet vergelijken met een smartphone of tablet, maar dat het een echte pc is. En nu door het formaat heb ik altijd en overal mijn pc meenemen en blijkt dat de Sirius A zeker een toevoeging te zijn. Het is niet goed hem te vergelijken met een tablet, want het is een echte pc, maar dan in je broekzak.

©PXimport

©PXimport

Echte praktijktest

Vervolgens installeerde ik de Sirius A voor een vergelijking in mijn thuiskantoor naast mijn desktop. Opvallend is dat hij soepel werkt. Na even stoeien met de beeldscherminstellingen heb ik een perfect werkende Sirius A. Door een vastlopende update loopt ook nog mijn pc vast. Dit geeft mij de mogelijkheid de Sirius A niet alleen oppervlakkig te testen, maar ook intensief bij een volledige dag in een praktijk. Als er te veel programma’s open staan (DMS, Word, Excel, Outlook en een browser), begint de Sirius A wel in snelheid terug te lopen, maar eigenlijk ga ik al gauw in mijn werk op in plaats van er bij stil te staan dat ik op een mini PC werk met het formaat van mijn telefoon.

©PXimport

Verdere test

De komende 2 weken zal ik de Sirius A verder testen met het gebruik van het 6 inch scherm bij diverse bezoeken op locatie aan cliënten en bij andere toepassingen.

Na de eerste week testen ontstaat er duidelijk meer gevoel in wat de Sirius A kan en hoe hij te gebruiken is. Geen alternatief voor een tablet of smartphone, maar een pc. Deze 2e week is wel gekenmerkt door een tweetal storingen, vermoedelijk ten gevolge van een update van Windows. Deze zijn verholpen en de Sirius A draait weer soepel.

Eigen scherm

Als de Sirius A aan een monitor hangt, dan gedraagt hij zich als een normale pc. Na een tijd merk ik geeneens dat ik op een mini-pc werk, alles werkt zonder haperingen wat ik van een pc verwacht. Hierdoor ben ik al snel geconcentreerd op mijn werk.

Als ik de Sirius A los gebruik dan is het 6 inch scherm toch wel klein. Sommige programma’s zijn goed bruikbaar. Ik denk hierbij vooral aan Windows apps, die veelal een soort tablet structuur hebben qua opbouw. Daardoor worden teksten groter weergegeven en duidelijke bedieningsiconen. Bij het door mij zakelijk gebruikte document management systeem is dit helaas anders. De tekst wordt te klein om te lezen en de icoontjes (die op de monitor al niet zo groot zijn) maken bediening bijna onmogelijk. Punt van aandacht is hierbij dat het scherm niet goed op een stylus reageert. Je moet de Sirius A dus met de vingers bedienen, wat bij een dergelijk programma gelijk een aanraking geeft van 2 of meer iconen. Uiteraard geldt dit probleem voor mij specifiek voor dit programma.

Batterij

De batterij blijkt in de praktijk snel leeg te raken. De Sirius A op standby laten staan en meenemen naar een afspraak leidde deze week al 2x (aan het einde van de middag) tot een lege accu op het moment dat ik hem wilde gebruiken. Het is noodzakelijk vooraf de batterij goed op te laden en dan uit te zetten om een lege accu tijdens een werkdag te voorkomen.

Zakelijk gebruik

Ondanks het bedieningsprobleem op het kleine scherm, is wel duidelijk dat het erg prettig is als ik altijd mijn DSM, dit is het programma die ik gebruik voor mijn werk, kan raadplegen via de Sirius A. Bij overleg met klanten ben ik nu in staat relevante informatie even op te zoeken, zodat een overleg niet opgehouden wordt door onduidelijkheden die niet ter plaatse bekeken kunnen worden. Via de wifi (hotspot via mijn telefoon) werkt de Sirius A soepel. In mijn schrijfmap geschoven vormt hij daar al bijna een vast onderdeel bij een bespreking.

©PXimport

Mediaspeler

Als ik de Sirius gebruik voor het afspelen van muziek of films, verraad hij zijn oorsprong hierbij denkend aan de Black Cherry e.d. Films afspelen op de tv gaat kinderlijk eenvoudig en zonder enig probleem. Of dit nu films van een usb stick zijn of van bv een streamingdienst. Netflix is ook op het eigen scherm goed te bedienen en je hoeft de Sirius A alleen maar met een hdmi-kabel aan te tv te koppelen om hem direct te kunnen gebruiken. Ook muziek via bv Spotify is prettig af te spelen. Nu is wel prettig dat de Sirius A zo klein is, want het stoort niet in het zicht als er een klein apparaatje naast de tv ligt. In het verleden kreeg ik wel eens scheve ogen als ik de laptop aan de tv koppelde en deze na een film liet staan. De Sirius valt naast de afstandsbediening nauwelijks op.

©PXimport

De 3e testweek heb ik gebruikt om de Sirius A als muziekcomputer en midicontroller te testen.

Midicontroller

Ik gebruik diverse muzieksoftware waarbij ik een midi keyboard aan een pc hang of de pc gebruik om een keyboard of soundmodule aan te sturen. Veel keyboards of soundmodules hebben een usb en kunnen direct op de Sirius A worden aangesloten.

Als enthousiast amateur pianist/toetsenist bij een bigband maak ik gebruik van een digitale stagepiano, een midi keyboard en een soundmodule. De software die ik gebruik is o.a. Ableton (hiermee kan ik met een keyboard de pc aansturen om geluiden te produceren), Sibelius (waarmee ik partijen kan inspelen om notenschrift te krijgen) en een midispeler (om midifiles terug te sturen naar een keyboard en het keyboard of soundmodule het muziekstuk te laten spelen.

©PXimport

Van keyboard naar Sirius

Voor het gebruik van software zoals Ableton en Sibelius merk ik dat het scherm te klein is om dit te kunnen bedienen. Aangesloten op een monitor werkt het prima. Bij Sibelius maakt dat niet uit, want dit gebruik ik bij uitstek thuis.

Ableton gebruik ik echter live. De Sirius A zou met name fijn zijn bij live gebruik vanwege de geringe afmeting wat het vervoer makkelijk maakt en mogelijk maakt dit direct bij de toetsen onder handbereik te plaatsen. Door het 6 inch scherm en de schermopbouw van Ableton is het voor mij vrijwel niet mogelijk dit te bedienen. Verder is het programma kennelijk dermate zwaar (met name als er meerdere geluiden gegenereerd moeten worden) dat er wat vertraging optreedt bij het gebruik.

Van Sirius naar keyboard

Als ik uitga van een midi bestand met bv drums, bas, gitaar e.d. en ik wil live meespelen op bv piano, dan is de Sirius een prima partner. Door het formaat verwerft hij zich een plek direct boven mijn toetsen naast de andere bedieningsknoppen, zodat ik de Sirius direct kan bedienen is. Ik moet niet vergeten het scherm zo in te stellen dat hij aan blijft (ook op de batterij), omdat ik anders tijdens het spelen geen handen vrij heb om het scherm van de Sirius weer te activeren.

©PXimport

Conclusie

De Sirius is voor mij in de testperiode naar voren gekomen als bijzonder apparaat met een geheel eigen plek tussen pc’s, tablets, laptops en smartphones. Jammer is dat het scherm wat klein is en de batterij niet lang mee gaat. Bij de wens om op diverse werkplekken een pc voorhanden te hebben en liefst zo klein dat hij in je zak pas, dan is de Sirius een perfect keuze.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.