Het aanbod van beveiligingscamera’s is groot, zowel voor binnen als buiten. Ring, dat eerder dit jaar is overgenomen door Amazon, hoort bij de bekendere merken. In deze Ring Spotlight Cam review testen we de high-end beveiligingscamera met veel mogelijkheden.

Wij zijn aan de slag gegaan met de Spotlight Cam Battery, een model met een meegeleverde batterij. Ring verkoopt ook een Wired-versie die werkt via een weerbestendige stroomkabel. De modellen zijn verder identiek en kosten allebei 209 euro. De Battery-variant biedt ruimte voor een extra batterij (25 euro) die het overneemt als de eerste batterij leeg is. Volgens Ring gaat een batterij zes tot twaalf maanden mee, afhankelijk van je gebruik. Het opladen duurt een paar uur en gaat via een micro-usb-kabel.

Ring verkoopt ook een klein zonnepaneel (59 euro) dat gekoppeld kan worden aan de batterij-versie van de Spotlight Cam. De verbinding gaat via een lange, weerbestendige stroomkabel die je aan de achterkant van de camera bevestigt. Het zonnepaneel is kantelbaar en kan via – meegeleverde – schroeven worden opgehangen.

©PXimport

Ring Spotlight Cam instellen

Het instellen van de Spotlight Cam is eenvoudig en duurt niet lang. Laad de batterij op, stop hem in de camera en druk op de knop aan de bovenkant om de paring-modus te activeren. Met de Ring-app (Android en iOS) koppel je de camera aan je – bestaande of nieuwe – account en geef je aan wanneer hij (niet) moet opnemen. Vervolgens hang je de camera op de gewenste locatie op. Het benodigde gereedschap wordt netjes meegeleverd.

©PXimport

Ring-app is in het Engels

Als de camera hangt en actief is, kun je in de Ring-app livebeelden opvragen en tal van extra zaken instellen. Het is ook mogelijk om de camera te koppelen aan andere Ring-camera’s en -deurbellen. De app is overzichtelijk en werkt naar behoren, al is het jammer dat hij enkel in het Engels te gebruiken is. Let er ook op dat je bij het aanmaken van een Ring-account akkoord gaat met de voorwaarden van het Amerikaanse bedrijf. In die voorwaarden staat onder andere dat je data ‘beschikbaar is voor partijen buiten de Europese Unie’.

Opnamemogelijkheden

De Ring Spotlight Cam begint met filmen zodra de bewegingssensoren detectie waarnemen. De camera filmt in 1080p-resolutie, full-hd dus. In het donker gebruikt de Spotlight Cam infraroodsensoren voor nachtzicht. De beeldkwaliteit is in alle situaties prima, en door de grote kijkhoek van 140 graden legt de beveiligingscamera een groot deel van de omgeving vast. Het minpunt van die groothoeklens is dat het beeld bolt, waardoor bijvoorbeeld muren wat scheef lijken. Wordt er in het donker beweging geregistreerd dan start de opname en springen de twee led-spotlights aan om ongewenste bezoekers af te schrikken én ze beter op de film te krijgen.

©PXimport

Fijn is dat de camera geluid opneemt én afspeelt. Als er een verdacht persoon in je tuin rondscharrelt, hoor je diegene niet alleen praten. Je kan ook via de app een waarschuwing geven die vervolgens uit de luidspreker van de Spotlight Cam schalt. Heeft dat geen effect? Activeer dan de 110 decibel sirene: die is zo hard dat de halve straat merkt dat er iets aan de hand is.

©PXimport

Abonnement vereist

Een nadeel van de slimme deurbellen en beveiligingscamera’s van Ring is dat je een abonnement nodig hebt om van alle mogelijkheden te kunnen profiteren. Zonder abonnement heb je toegang tot de belangrijkste functies, waaronder livebeelden en meldingen. Met een abonnement van dertig euro per jaar kun je video-opnames van één deurbel of camera tot zestig dagen terugkijken. Een abonnement van honderd euro per jaar laat je opnames van een onbeperkt aantal Ring-apparaten tot zestig dagen terugkijken. Daarnaast krijg je tien procent korting in de Ring-webshop en uitgebreidere garantie.

©PXimport

©PXimport

Alles gaat via internet

Een aantal concurrerende beveiligingscamera’s, waaronder Netgear Arlo-modellen, laten je beelden opslaan op een micro-sd-kaartje. De Ring Spotlight Cam heeft die optie niet en gebruikt je wifiverbinding om de beelden op te slaan in Rings (betaalde) cloudomgeving. Dat is niet alleen jammer voor wie liever een sd-kaartje gebruikt en/of privacyzorgen heeft, lokale opslag heeft ook geen wifi nodig. Om de Spotlight Cam te kunnen gebruiken, is een stabiele en vrij snelle wifiverbinding nodig. Dat is iets om rekening mee te houden.

©PXimport

Conclusie

De Ring Spotlight Cam is een uitgebreide beveiligingscamera voor buiten. Met zijn goede (nachtzicht)camera, spotlights, audiomogelijkheden en sirene heb je genoeg mogelijkheden om ongewenste gasten in de gaten te houden en af te schrikken. Fijn is dat je de Spotlight Cam kan uitbreiden met accessoires en dat hij compatibel is met andere Ring-producten. Jammer is dat de camera alleen werkt via wifi en dat je een abonnement moet afsluiten als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.