Apple heeft nieuwe laptops en mini-computers aangekondigd. Die zijn weer wat beter dan hun voorgangers en in sommige gevallen zelfs goedkoper – best opvallend in een tijd waarin alles juist duurder wordt. Wat de computers kunnen, waar ze in van elkaar verschillen en voor wie ze een interessante koop zijn, dat lees je in dit artikel.

Eerst de praktische informatie: de nieuwe MacBook Pro's en Mac mini's zijn vanaf 24 januari te koop in Nederland. De belangrijkste vernieuwing op technisch vlak is de processor. Alle nieuwe computers zijn voorzien van een door Apple ontwikkelde processor uit de M2-serie. Die processors zijn krachtiger dan de vorige M1-processors. In de praktijk merk je dat vooral bij intensief gebruik van de computer. Bijvoorbeeld bij foto- en videobewerkingsprogramma's, gamen en het wisselen tussen zware programma's.

Laptops voor professionele gebruikers

Apples MacBook Pro-serie bestaat uit laptops voor professionele gebruikers. De meeste consumenten zijn tegenwoordig (prijstechnisch) beter af met een MacBook Air. Gebruik je je Mac voor zware creatieve programma's, dan is een Pro-model het proberen waard.

De nieuwste serie bestaat – net als de vorige – uit twee varianten, namelijk met schermformaten van 14 en 16 inch. Ze lijken qua ontwerp veel op hun voorgangers en beschikken over complete specificaties, waaronder een 1080p-webcam om in hoge resolutie te videobellen en zes luidsprekers voor een mooi vol geluid. Ook hebben de laptops drie Thunderbolt 4-poorten, een MagSafe 3-oplaadpoort en ondersteuning voor de nieuwste wifi-standaard (wifi 6E). Met dit soort specificaties is de MacBook Pro klaar voor jaren intensief gebruik.

Beide laptopmodellen zijn te kiezen met een M2 Pro- of M2 Max-processor. Die Max-variant is bedoeld voor professionele computergebruikers zoals grafisch ontwerpers. Daarom is-ie ook een stuk duurder dan de Pro-variant. Het is raadzaam om na te denken of je de Max-processor echt nodig hebt. De Pro-processor is namelijk ook heel krachtig en lijkt voor veel gebruikers voldoende in huis te hebben.

Hoe krachtig de nieuwe MacBook Pro is, hangt onder meer af van de hoeveelheid werkgeheugen die je kiest. Dat bepaal je deels zelf. Ook het opslaggeheugen – via een ssd – varieert. Volgens Apple gaan de laptops tot 22 uur mee op een accubeurt. Op dat vlak hoef je dus niet te kiezen. Houd er rekening mee dat de processor en hoeveelheid werk- en opslaggeheugen de prijs van de laptop sterk beïnvloeden.

Kleine computer is nóg krachtiger geworden

Ook Apples kleinste computer, de Mac mini, is vernieuwd. De Mac mini richt zich op consumenten die een volwaardige computer willen om te gebruiken in combinatie met één of meerdere monitors. Maar dan wel een computer die op het bureau past, stil is en er fraai uitziet.

Qua ontwerp ziet de nieuwe Mac mini er grotendeels hetzelfde uit als zijn voorganger. Een subtiel detail: de stroomkabel heeft nu dezelfde kleur als de computer zelf. Goed om te weten is dat Apple de nieuwe Mac mini met twee processors verkoopt. Dat zijn de M2 (die ook in de MacBook Air zit) en de M2 Pro (die in de MacBook Pro zit).

De processor heeft invloed op de prestaties van de computer. Niet alleen door zijn eigen kracht, maar ook door de keuzes in werk- en opslaggeheugen. Wil je een betaalbare Mac mini voor meer dan krachtig genoeg is voor alledaags gebruik en z'n hand niet omdraait voor allerhande grafische software? Dan is de versie met M2-procesor een goede keuze. Die heeft tussen de 8 en 24 GB werkgeheugen en een ssd van minimaal 256 GB.

Heb je een kleine computer met nog meer spierballen nodig, dan is de Mac mini met M2 Pro-processor het bekijken waard. Deze versie is sneller, heeft 16 tot 32 GB werkgeheugen en een ssd van minimaal 512 GB tot maximaal 8 TB. Ook kan deze Mac mini verbinding maken met drie monitors, terwijl de versie met M2-processor 'maar' twee monitoren kan aansturen. Werk je met veel schermen, dan is de duurdere computer dus een slimmere keuze.

Prijzen en uitvoeringen

Voor de goedkoopste MacBook Pro 14 inch betaal je 2449 euro. Die heeft een M2 Pro-processor. Wil je de betere M2 Max-processor, dan betaal je minimaal 3519 euro. De 16inch-MacBook Pro met M2 Pro-chip kost minimaal 3049 euro. Met M2 Max-processor is de 16inch-versie te koop vanaf 4199 euro.

De nieuwe generatie Mac mini start bij 719 euro. Dat is 80 euro minder dan de adviesprijs van zijn voorganger. Opvallend, want Apple heeft de afgelopen tijd veel andere producten wél duurder gemaakt. Door de lagere adviesprijs is het prijsverschil met de vorige generatie beperkt. Dat maakt de oudere generatie nu een minder slimme keuze dan vooraf verwacht. Als de vorige generatie in prijs daalt, wordt hij interessanter voor wie niet het nieuwste van het nieuwste hoeft.

De Mac mini met M2 Pro-processor is een ander verhaal. Die is met zijn adviesprijs vanaf 1569 euro flink duurder dan de M2-versie. Bovendien is de voorganger van dit model veel ouder. Die had nog een Intel-processor is nog maar beperkt te koop. De Mac mini met M2-processor is daarom een serieuzer alternatief. Welke het beste bij jouw situatie past, hangt vooral af van het type werkzaamheden dat je op de computer wil verrichten en van je budget.

Achtpotige mottenballen, levende huidplooien en gemuteerde pelikanen: in het ‘schattige’ Reanimal kom je het allemaal tegen. Gelukkig sta je er niet alleen voor, want je kunt er voor kiezen om samen met een medespeler via coöp dit levende schilderij in te duiken - al is het resultaat vooral dat je sámen geen snars van het verhaal snapt.

Het Zweedse Tarsier Studios heeft al even geoefend met het concept van Reanimal. De game heeft namelijk een hoop weg van hun vorige games, Little Nightmares 1 en 2: ook hier wandel je door een stel surrealistische, levende horrorschilderijen.

Hoewel het niet letterlijk om een schilderij gaat, kan ik het gevoel niet anders beschrijven. Je beweegt je door een reeks prachtige omgevingen gevuld met bizarre monsters, die vooral de logica volgen van nachtmerries en kinderangsten. Reanimal lijkt in de verte wel een verhaal te willen vertellen, maar Tarsier beseft dondersgoed dat minimalisme het alleen maar griezeliger maakt.

Simpel doch effectief

De mist hangt over het waterlichaam. Er zit een kind in een bootje. Als je aan de knoppen zit te morren, heb je door dat jij het kind bestuurt - tijd om naar dat rode licht in de verte te varen. Als je dichterbij komt, blijkt het een boei te zijn, met daarnaast spartelend in het water een vriendje. Ze klimt bij je in de boot. Als je een tweede controller aansluit of online speelt, is dit je coöp-partner. Zo niet, dan blijft het een computergestuurde vriend die vooral gezelschap biedt.

Terwijl je samen van boei naar boei vaart, doemt er in de verte een rotspartij op. Oh, die ziet er groot uit. Wacht, die is écht groot! Als je eenmaal bij het strand komt, ram je je bootje het zand in. Zo, die ligt lekker stevig.

Als je een dichte deur tegenkomt, snap je als gamer wel wat je missie is: zoek maar naar een sleutel. Vervolgens blijf je zonder echte reden maar een pad volgen, al kom je er gaandeweg achter dat je andere kinderen probeert te redden van monsters.

©THQ Nordiq/Tarsier Studios

Een versleten screenshotknop

Het verhaal staat dus niet echt voorop - en eerlijk gezegd staat diepgaande gameplay óók niet echt voorop. Maar wat maakt deze game dan in godsnaam zo indrukwekkend? Dat komt allemaal neer op fenomenaal ontworpen omgevingen en geniaal ontworpen monsters.

Het helpt daarbij dat Reanimal een ontzettend goed gevoel van schaal weet over te brengen: je voelt je piepklein, en grote dingen in de spelwereld voelen gigantisch. Daar komt ook een sterk staaltje camerawerk bij kijken. Op precies de juiste momenten wordt de camera naar achteren getrokken om te onthullen dat er in de achtergrond al de hele tijd een of ander gemuteerd boerderijdier op je ligt te wachten.

Op de PlayStation 5, waar we de game op hebben gespeeld, ziet Reanimal er prachtig uit. Op een zeldzame lelijke texture na is het spel gevuld met visuele meesterwerkjes. Je kunt op ieder willekeurig moment een screenshot maken, en het bij wijze van spreken inlijsten en ophangen. In vijf uur speeltijd heb ik 108 screenshots gemaakt, mede vanwege de mooie lichtinval.

Previous slideNext slide

Niet meer dan een middag

Daar is dan ook meteen het grootste struikelblok: in vijf uurtjes was ik wel door de game heen, terwijl ik het best rustig aan deed. Het spel gaat voor vier tientjes over de toonbank - toch best een hoge prijs voor zo’n korte game. In coöp doe je er misschien nog iets langer over, maar ik zou er niet op rekenen.

In de omgeving zijn er nog enige collectibles te vinden: posters met concept art en dierenmaskers, waar je je personages mee kan aankleden. Dat is best leuk, want die art is belachelijk mooi en die maskers worden steeds absurder. Gelukkig spat de kwaliteit er wel van af, want iedere omgeving is een kunstwerk op zich.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Lekker rondkijken

Om nog even op die coöp-gameplay terug te komen: we hebben hier niet te maken met een game als Portal 2, waarbij de puzzels zijn gebouwd om als duo op te lossen. Hoewel de functie een van de selling points is, heb je absoluut geen tweede speler nódig.

De coöp-modus is zowel online als lokaal beschikbaar, al is er geen matchmaking. Je moet de lobbycode invoeren van de persoon met wie je wil spelen, dus met een vreemdeling spelen is er niet bij. We hebben de functie daardoor niet uitvoerig kunnen testen, maar het lijkt prima te werken.

Voor de puzzels heb je ook geen twee sets hersenen nodig: het zijn vrij simpele puzzels die er vooral voor zorgen dat je aandacht naar de mooie locaties getrokken wordt. Ingewikkelder hoeft het ook niet te zijn, want als je echt je hersens had moeten gaan kraken, dan had het die melancholische droomsfeer misschien wel kapotgemaakt.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Hypnotiserend

Tarsier Studios weet precies wat Reanimal moet zijn: hypnotiserend, surrealistisch, schattig en tegelijkertijd doodeng. Het minimalistische verhaal is lastig te volgen, maar de gevoelens raken wél - al is het einde wat abrupt. Het grijpt je niet bij de keel, maar glijdt langzaam om je strot heen en knijpt zonder dat je het doorhebt.

Het voelt als de vreemdste plekken uit Silent Hill, of de Dark Place uit Alan Wake 2, maar het heeft ook weer wat weg van Coraline en Guillermo Del Toro’s Pinocchio. Het deed me misschien nog het meest denken aan deze concept trailer van Silent Hills, een game die helaas nooit het daglicht heeft mogen zien.

Stel je voor dat je door een bioscoop heen loopt, waar een dood (of gehypnotiseerd) publiek zit te kijken naar iets dat je alleen kan vergelijken met de videoband uit The Ring. Als je naar buiten komt, staat er een grote spinachtige man met een ijscowagen op je te wachten om je op te grissen. Als je eenmaal aan hem bent ontsnapt, wordt je geconfronteerd met de volgende griezelige omgeving en een nieuw, prachtig, tragisch en doodeng gemuteerd monster. In Reanimal snap je misschien niet precies wat er gebeurt, maar je gaat het zeker niet vergeten.

Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.

Met de introductie van een nieuwe Home-architectuur heeft Apple de ondersteuning voor de iPad als centrale woninghub stopgezet. Gebruikers moeten nu overstappen op een Apple TV of HomePod om hun slimme apparaten op afstand te bedienen en automatiseringen uit te voeren.

Het idee was altijd zo handig: die oude tablet die toch maar in de kast lag te verstoffen kreeg een tweede leven als het brein van je woning. Je plakte hem tegen de muur of zette hem op een standaard in de keuken, en plotseling kon je overal ter wereld je lampen bedienen. Toch merkten veel gebruikers dat de betrouwbaarheid vaak te wensen overliet, met apparaten die niet reageerden of automatiseringen die simpelweg weigerden te starten. Apple heeft nu de knoop doorgehakt en de tablet officieel uit de lijst van ondersteunde hubs geschrapt. In dit artikel leggen we uit waarom deze besluitvorming logisch is en wat dat voor jouw huidige opstelling betekent.

Overstap naar een stabiele architectuur

De reden dat de tablet niet langer als hub fungeert, ligt diep in de softwarematige fundering van de Woning-app verborgen. Met de komst van de nieuwe architectuur in iOS 16.2 heeft Apple de manier waarop apparaten met elkaar communiceren volledig herzien. Waar de iPad voorheen als een soort tussenstation fungeerde dat af en toe signalen doorgaf, vereist het nieuwe systeem een apparaat dat altijd aan de stroom hangt en een constante, bekabelde of zeer stabiele draadloze verbinding heeft.

We hebben in onze tests gemerkt dat een iPad die in de slaapstand gaat of waarvan de batterij net onder een bepaald percentage zakt, de communicatie met de rest van het huis direct verstoort. Bovendien ontbreekt in de iPad de hardware voor Thread, een netwerkprotocol dat zorgt dat apparaten razendsnel en zonder vertraging op elkaar reageren. Wanneer je nu op een knop drukt, hoor je bij een moderne hub direct de klik van de schakelaar, terwijl de iPad daar voorheen merkbare seconden over kon doen.

©PHILIPPE RAMAKERS

Soms werkte het wel...

In een heel specifieke context kon de iPad nog wel dienstdoen, mits je geen behoefte had aan de nieuwste snufjes. Voor een simpel huishouden met slechts een paar lampen die alleen via bluetooth of een eigen bridge werkten, was de tablet een prima interface. Het gaf toch een gevoel van controle om een visueel overzicht te hebben op een groot scherm in de woonkamer. Je kon de iPad inzetten als een soort veredelde afstandsbediening die ook toevallig de automatiseringen draaide wanneer je zelf niet thuis was.

Dit werkte vooral goed in kleine appartementen waar de afstand tussen de tablet en de slimme verlichting minimaal was, waardoor de bluetooth-verbinding stabiel bleef. De koopintentie voor een iPad was in die tijd vaak gebaseerd op deze multifunctionaliteit, maar die vlieger gaat met de huidige eisen voor een modern slim huis niet meer op.

Mobiliteit is niet goed voor een hub

Een centraal zenuwstelsel van een woning hoort niet verplaatsbaar te zijn, en dat is precies waar het in de praktijk misging met de iPad. Zodra iemand de tablet van de lader haalde om even op de bank een video te kijken, liep de verbinding met de beveiligingscamera buiten gevaar. We zien vaak dat een hub die op wifi werkt in plaats van via een ethernetkabel, kwetsbaar is voor storingen van andere apparaten in de buurt.

De iPad is ontworpen als een persoonlijk apparaat dat energie bespaart zodra het scherm uitgaat, wat natuurlijk haaks staat op de rol van een server die 24 uur per dag paraat moet staan. In grotere woningen merkten we bovendien dat de iPad simpelweg het bereik niet had om apparaten op de bovenverdieping aan te sturen, iets wat een systeem met meerdere verdeelde hubs veel beter oplost.

©IHAR ULASHCHYK

Signalen om over te stappen

Er zijn een paar duidelijke situaties waarin je de iPad als hub direct moet vervangen door een volwaardige slimme speaker of mediaspeler. Als je van plan bent om apparaten aan te schaffen die met de Matter-standaard werken, heb je eigenlijk geen keuze meer, aangezien de iPad dit protocol niet ondersteunt als hub. Ook wanneer je merkt dat je automatiseringen vaker niet dan wel werken zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is dat een teken dat de iPad de verbinding niet stabiel kan houden.

Een ander breekpunt is de behoefte aan beveiligde video-opslag in iCloud. Voor het streamen en analyseren van beelden van je deurbel is simpelweg meer rekenkracht en een constantere verbinding nodig dan een (vaak oudere) tablet kan bieden. Tot slot is het onmogelijk om de woning te upgraden naar de nieuwste softwareversies zonder een ondersteunde hub, waardoor je bijvoorbeeld nieuwe functies en beveiligingsupdates misloopt.

De juiste opvolger kiezen

Het toetsen van je eigen woonsituatie begint bij de vraag hoeveel apparaten je wilt aansturen en of je ook behoefte hebt aan een fysieke interface. Voor de meeste mensen is een mediaspeler zoals de Apple TV de beste keuze, omdat deze (de duurdere versies in elk geval) met een kabel aan je router verbonden kan worden voor de meest betrouwbare verbinding.

Heb je echter geen televisie in de buurt van je slimme apparaten, dan is een compacte speaker die ook als hub fungeert een slimmer alternatief. Je plaatst deze eenvoudig op een centrale plek in huis waar de microfoons ook je stemcommando's kunnen opvangen. Kijk hierbij goed naar de ruimte die je hebt; een kleine speaker past op elk nachtkastje, terwijl een volwaardige mediaspeler vaak een vaste plek in het tv-meubel vereist.

Nee, de iPad is definitief geen woninghub meer

De iPad kan officieel niet meer als hub worden ingesteld in de vernieuwde Woning-app van Apple omdat de hardware niet voldoet aan de eisen van de nieuwe woningarchitectuur. Voor het bedienen van je huis op afstand en het configureren van automatiseringen heb je nu minimaal een HomePod of een Apple TV nodig (mocht je wel bij Apple willen blijven). Deze apparaten bieden ondersteuning voor Thread en Matter, wat zorgt voor een snellere en betrouwbaardere communicatie tussen je slimme apparaten. Hoewel de iPad een handig bedieningspaneel blijft voor op de muur, vinden de processen achter de schermen nu plaats op hardware die altijd met het stroomnetwerk en internet is verbonden.