Apple heeft nieuwe laptops en mini-computers aangekondigd. Die zijn weer wat beter dan hun voorgangers en in sommige gevallen zelfs goedkoper – best opvallend in een tijd waarin alles juist duurder wordt. Wat de computers kunnen, waar ze in van elkaar verschillen en voor wie ze een interessante koop zijn, dat lees je in dit artikel.

Eerst de praktische informatie: de nieuwe MacBook Pro's en Mac mini's zijn vanaf 24 januari te koop in Nederland. De belangrijkste vernieuwing op technisch vlak is de processor. Alle nieuwe computers zijn voorzien van een door Apple ontwikkelde processor uit de M2-serie. Die processors zijn krachtiger dan de vorige M1-processors. In de praktijk merk je dat vooral bij intensief gebruik van de computer. Bijvoorbeeld bij foto- en videobewerkingsprogramma's, gamen en het wisselen tussen zware programma's.

Laptops voor professionele gebruikers

Apples MacBook Pro-serie bestaat uit laptops voor professionele gebruikers. De meeste consumenten zijn tegenwoordig (prijstechnisch) beter af met een MacBook Air. Gebruik je je Mac voor zware creatieve programma's, dan is een Pro-model het proberen waard.

De nieuwste serie bestaat – net als de vorige – uit twee varianten, namelijk met schermformaten van 14 en 16 inch. Ze lijken qua ontwerp veel op hun voorgangers en beschikken over complete specificaties, waaronder een 1080p-webcam om in hoge resolutie te videobellen en zes luidsprekers voor een mooi vol geluid. Ook hebben de laptops drie Thunderbolt 4-poorten, een MagSafe 3-oplaadpoort en ondersteuning voor de nieuwste wifi-standaard (wifi 6E). Met dit soort specificaties is de MacBook Pro klaar voor jaren intensief gebruik.

Beide laptopmodellen zijn te kiezen met een M2 Pro- of M2 Max-processor. Die Max-variant is bedoeld voor professionele computergebruikers zoals grafisch ontwerpers. Daarom is-ie ook een stuk duurder dan de Pro-variant. Het is raadzaam om na te denken of je de Max-processor echt nodig hebt. De Pro-processor is namelijk ook heel krachtig en lijkt voor veel gebruikers voldoende in huis te hebben.

Hoe krachtig de nieuwe MacBook Pro is, hangt onder meer af van de hoeveelheid werkgeheugen die je kiest. Dat bepaal je deels zelf. Ook het opslaggeheugen – via een ssd – varieert. Volgens Apple gaan de laptops tot 22 uur mee op een accubeurt. Op dat vlak hoef je dus niet te kiezen. Houd er rekening mee dat de processor en hoeveelheid werk- en opslaggeheugen de prijs van de laptop sterk beïnvloeden.

Kleine computer is nóg krachtiger geworden

Ook Apples kleinste computer, de Mac mini, is vernieuwd. De Mac mini richt zich op consumenten die een volwaardige computer willen om te gebruiken in combinatie met één of meerdere monitors. Maar dan wel een computer die op het bureau past, stil is en er fraai uitziet.

Qua ontwerp ziet de nieuwe Mac mini er grotendeels hetzelfde uit als zijn voorganger. Een subtiel detail: de stroomkabel heeft nu dezelfde kleur als de computer zelf. Goed om te weten is dat Apple de nieuwe Mac mini met twee processors verkoopt. Dat zijn de M2 (die ook in de MacBook Air zit) en de M2 Pro (die in de MacBook Pro zit).

De processor heeft invloed op de prestaties van de computer. Niet alleen door zijn eigen kracht, maar ook door de keuzes in werk- en opslaggeheugen. Wil je een betaalbare Mac mini voor meer dan krachtig genoeg is voor alledaags gebruik en z'n hand niet omdraait voor allerhande grafische software? Dan is de versie met M2-procesor een goede keuze. Die heeft tussen de 8 en 24 GB werkgeheugen en een ssd van minimaal 256 GB.

Heb je een kleine computer met nog meer spierballen nodig, dan is de Mac mini met M2 Pro-processor het bekijken waard. Deze versie is sneller, heeft 16 tot 32 GB werkgeheugen en een ssd van minimaal 512 GB tot maximaal 8 TB. Ook kan deze Mac mini verbinding maken met drie monitors, terwijl de versie met M2-processor 'maar' twee monitoren kan aansturen. Werk je met veel schermen, dan is de duurdere computer dus een slimmere keuze.

Prijzen en uitvoeringen

Voor de goedkoopste MacBook Pro 14 inch betaal je 2449 euro. Die heeft een M2 Pro-processor. Wil je de betere M2 Max-processor, dan betaal je minimaal 3519 euro. De 16inch-MacBook Pro met M2 Pro-chip kost minimaal 3049 euro. Met M2 Max-processor is de 16inch-versie te koop vanaf 4199 euro.

De nieuwe generatie Mac mini start bij 719 euro. Dat is 80 euro minder dan de adviesprijs van zijn voorganger. Opvallend, want Apple heeft de afgelopen tijd veel andere producten wél duurder gemaakt. Door de lagere adviesprijs is het prijsverschil met de vorige generatie beperkt. Dat maakt de oudere generatie nu een minder slimme keuze dan vooraf verwacht. Als de vorige generatie in prijs daalt, wordt hij interessanter voor wie niet het nieuwste van het nieuwste hoeft.

De Mac mini met M2 Pro-processor is een ander verhaal. Die is met zijn adviesprijs vanaf 1569 euro flink duurder dan de M2-versie. Bovendien is de voorganger van dit model veel ouder. Die had nog een Intel-processor is nog maar beperkt te koop. De Mac mini met M2-processor is daarom een serieuzer alternatief. Welke het beste bij jouw situatie past, hangt vooral af van het type werkzaamheden dat je op de computer wil verrichten en van je budget.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.