De CB-101Ap-04-surveillancecamera van Brickcom doet in alles denken aan een concurrerende (en eerder geteste) Axis-camera. Toch zijn er kleine verschillen en een hogere prijs. Maakt de camera die hogere prijs ook waar?

De Brickcom CB101-Ap-04 lijkt als twee druppels water op de eerder door Computer!Totaal geteste Axis M1031-W-camera, terwijl ook de specificaties grotendeels gelijk zijn en soms zelfs beter. De maximale resolutie van de Brickcom is 1280 x 800 pixels met 30 beelden per seconde. Dat is hoger dan bij de Axis M1031-W. Daarbij wordt behalve MJPEG ook H.264 en MPEG als videocodering ondersteund en kan de camera het signaal gelijktijdig via twee verschillend geconfigureerde streams aanbieden. Bij dit soort compacte modellen moet standaard met de hand worden scherpgesteld, en pan en tilt ontbreken. En er kan alleen digitaal worden ingezoomd, dat dus ten koste van de beeldkwaliteit gaat. De beeldkwaliteit is goed, maar minder goed dan bij de genoemde Axis-camera.

©PXimport

De Brickcom CB101-Ap-04 is een compact model.

©PXimport

De maximale resolutie van de Brickcom is 1280 x 800 pixels.

De camera beschikt over een microfoon en een luidspreker. U kunt dus meeluisteren én een waarschuwingsboodschap uitzenden. Dat laatste kan handmatig, maar ook in combinatie met bewegings- of geluidsdetectie. Waar Axis hiertoe enkele professionele waarschuwingsmeldingen meelevert, moeten deze bij Brickcom zelf worden opgenomen en toegevoegd.

Configuratieopties

De configuratie van de camera gebeurt door in te loggen op de webinterface van de camera en kan na de installatie aangepast worden. De firmware is goed en biedt erg veel opties. Zo kunnen meerdere gebruikers worden gedefinieerd en gekoppeld aan de rollen admin, viewer en remote viewer. Er is ondersteuning voor http en https, toegangsbeperking via IP-filtering en nog heel veel meer. Om via het internet de camera te kunnen bekijken kan DDNS worden gebruikt of de gratis EasyLink-service van Brickcom.

©PXimport

De mogelijkheden om de Brickcom CB-101Ap-04 te configureren zijn erg groot.

Bewaking

Om de camera als surveillancecamera te gebruiken, is het behalve live meekijken mogelijk bewegings- en geluidsdetectie te activeren. Bewegingsdetectie vereist om onduidelijke reden het verlagen van de beeldkwaliteit bij H.264 en MPEG4-streaming, maar de impact hiervan is beperkt. De manier waarop acties gekoppeld kunnen worden aan de bewegingsdetectie is zeer uitgebreid. Behalve beeld uploaden via ftp of het versturen van een mailbericht, kan ook de led aan de voorzijde van de camera worden ingeschakeld, wat de ruimte waarin de camera hangt ook in de nacht helder verlicht. De bewegingsdetectie kan via een taakplanner per uur voor ieder uur van de week worden in- of uitgeschakeld. De meegeleverde software om meerdere Brickcom-camera’s via één Windows-applicatie te bekijken en beheren voldoet, maar is zoals vaak bij deze camera’s, de sluitpost op de levering.

©PXimport

De bewegingsdetectie laat zich ook via een taakplanner beperken tot bepaalde uren in de week.

©PXimport

Tot drie delen van het beeld kunnen voor bewegingsdetectie worden ingeschakeld.

Conclusie

De CB-101Ap-04 is een mooie IP-camera met voor de prijsklasse opvallend veel functies. We missen een betere voet om de camera op te hangen en vooral wifi. De grootste blokkade om de camera te gaan gebruiken, zal toch de prijs zijn, die is niet mals. Wie daar geen problemen mee heeft, doet met deze camera een prima aankoop, al zouden wij dan de wifi-versie overwegen.

Brickcom CB-101-Ap-04

Prijs € 357,-

Taal Engels

Systeemeisen Ethernet-netwerk, Internet Explorer

Garantie 2 jaar

MakerBrickcom; leverancier voor Nederland: Valadis

Oordeel 8/10

Pluspunten

Uitgebreide configuratieopties

Beweging- en geluidsdetectie

Microfoon en speaker

Slot voor SD-card

Minpunten

Geen wifi

Opnamesoftware

Bevestigingsvoet

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.