Amazons nieuwste instap e-reader heet simpelweg Kindle, maar is een grote spring vooruit ten opzichte van de vorige goedkoopste variant. Er is eindelijk verlichting in het scherm ingebouwd. Is dat genoeg om voor de goedkoopste Kindle te kiezen? Wij hebben hem getest.

De behuizing van de nieuwe Kindle is van hard kunststof gemaakt. Dat oogt wellicht goedkoop, maar is wel stevig. In tegenstelling tot een rubberachtige afwerking is het harde kunststof bovendien niet krasgevoelig. Overigens raden we je aan om een hoesje bij de e-reader te kopen, zonder hoesje zijn E Ink-schermen toch te kwetsbaar om zo in je tas te stoppen. Een groot verschil qua ontwerp ten opzichte van duurdere Kindles is dat deze Kindle geen volledig gladde voorkant (schermplaat) heeft. Hier ligt het scherm nog altijd wat dieper dat de kunststof schermrand. Je laadt de Kindle op via micro-usb. De accuduur is zoals bij alle Kindles uitstekend, je kunt weken lezen zonder bij te laden.

©PXimport

Goede verlichting

Een verlicht scherm was tot nu toe voorbehouden aan de duurdere Kindle Paperwhite, Met nieuwe variant van de Kindle brengt Amazon eindelijk verlichting naar de goedkoopste e-reader in het assortiment. De verlichting is zoals verwacht net als op de duurdere Paperwhite een variant met één kleurtemperatuur. Verlichting met instelbare kleurtemperatuur is bij Amazon voorbehouden aan de Kindle Oasis. Het gaat niet om identieke verlichting als op de Paperwhite, want op deze Kindle worden vier leds gebruikt. De duurdere Paperwhite heeft een ledje meer. De verlichting is echter uitstekend en het scherm wordt behoorlijk egaal verlicht. Alleen als je goed kijkt, zie je wel dat de vier leds onder in beeld staan. Het helderheidsniveau van de verlichting is in 24 niveaus in te stellen.

©PXimport

Ouderwetse scherpte

Net als de duurdere Kindle Paperwhite heeft ook de normale Kindle een verlicht aanraakscherm gekregen. Toch is er naast de eerder benoemde vlakke glasplaat nog een verschil, want deze normale Kindle heeft een 6inch-scherm met een resolutie van slechts 600 x 80 pixels oftewel een scherpte van 167 ppi. Dat is flink minder scherp dan moderne e-readers met een 300ppi-scherm, zo heeft de Paperwhite een 6inch-scherm met een resolutie van 1072 x 1448 pixels. Het scherm is dus veel minder scherp van dat van een moderne e-reader, maar hoe erg is dat?

Ben je een moderne e-reader gewend, dan valt zeker op dat het scherm minder scherp is. De covers van boeken in het hoofdmenu zijn wat vaag en niet zo scherp als op een Paperwhite. Open je een boek, dan zijn de letters zeker bij directe vergelijking minder scherp. Toch valt het op een normale leesafstand allemaal best mee. De letters zijn prima leesbaar en qua contrast zien wij geen verschil met het scherm op de duurdere Paperwhite. Je kunt kortom prima boeken lezen op de Kindle.

Goede software

De Kindle heeft een prima gebruikersinterface. In het hoofdmenu zie je de boeken op je apparaat en reclame voor nieuwe boeken in de virtuele boekwinkel. Die suggesties kun je indien gewenst uitzetten. Boeken openen vlot. In een boek kun je zaken als de tekstgrootte en verlichting eenvoudig aanpassen. Je zit met de Kindle wel vast aan Amazons eigen virtuele boekwinkel. Die boekwinkel werkt goed en heeft een groot aanbod aan Engelstalige en Nederlandstalige boeken. Helaas is niet ieder Nederlandstalig ebook verkrijgbaar. Nederlandse (e-)boekwinkels als Bol hebben die titels dan wel, maar verkopen boeken in het ePub-formaat. Dat formaat is niet direct leesbaar op de Kindle. Je kunt met software als Calibre ePub-bestanden wel omzetten naar een leesbaar formaat. Gelukkig worden steeds meer ePubs zonder Adobe-drm verkocht, waardoor dat omzetten relatief eenvoudig is.

Conclusie

Met de vernieuwde Kindle zet Amazon een prima instapper op de markt. Een e-reader zonder verlicht scherm kan in 2019 echt niet meer, je kunt je e-reader hierdoor op veel meer plekken comfortabel gebruiken. Die verlichting met maar liefst 24 helderheidsniveaus werkt uitstekend en is het tientje dat de Kindle meer kost ruimschoots waard. Je krijgt met deze instapper qua schermresolutie wel het minimale wat er is, want dit scherm heeft exact dezelfde resolutie als de eerste Kindle tien jaar geleden had. Heel erg is dat niet, je kunt hier prima boeken op lezen terwijl je voor dat scherpere scherm 50 euro meer betaalt in de vorm van de Kindle Paperwhite. Kortom, de nieuwe Kindle is een prima deal.

Ons oordeel

8Score

Amazon Kindle (2019)

Prijs € 89,99
Schermgrootte 6 inch (600 x 800 pixels)
Gewicht 174 gram
Afmetingen 11,3 x 16 x 0,9 cm
Opslagruimte 4 GB
Draadloos 802.11b/g/n
Aansluitingen Micro-usb
Websitewww.amazon.de

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.