Bij ID.nl zijn we dol op kwaliteitsproducten waar je niet de hoofdprijs voor betaalt. Twee keer per week speuren we binnen een bepaald thema naar zulke deals. Op zoek naar een nieuwe bluetooth-speaker die je makkelijk kunt meenemen? Vandaag hebben we vijf interessante modellen gespot met een goede prijs-kwaliteitverhouding.

JBL GO 3

Compact, licht én betaalbaar. De JBL GO 3 is daarmee een ideale speaker voor onderweg. Niet voor niets bevat de behuizing een handig lusje, zodat je hem makkelijk aan een tas of tent kunt vastmaken. Overigens zet je deze minispeaker net zo makkelijk ergens neer. De onderzijde heeft hiervoor antislipvoetjes. Dit product is in allerlei (exotische) kleuren verkrijgbaar, namelijk zwart, legergroen, blauw, blauw-paars, groen, rood, roze en wit.

De GO 3 is eenvoudig te bedienen. Druk aan de zijkant op de bluetoothknop om de speaker met een smartphone of tablet te verbinden. Je streamt vervolgens je favoriete nummers. Via knopjes aan de bovenzijde pauzeer je de muziekweergave en wijzig je het volume. De ingebouwde accu heeft een maximale speeltijd van ongeveer 5 uur. Neem deze bluetooth-speaker gerust mee naar de camping of het strand, want de IP67-gecertificeerde behuizing is stof- en waterdicht. Dankzij de geringe omvang van 8,6 × 6,9 × 4 centimeter past de GO 3 moeiteloos in een tas. Benieuwd naar ervaringen van andere gebruikers? Lees dan deze reviews op Kieskeurig.nl.

Ultimate Ears WonderBoom 3

De betaalbare Ultimate Ears WonderBoom 3 is in de kleurstellingen blauw, roze, zwart en grijs verkrijgbaar. De grote plus- en minknoppen zijn overduidelijk zichtbaar. Zet daarmee het volume harder of zachter. Zet de cilindervormige behuizing gerust midden op een tafel, want deze speaker levert 360 graden-geluid. Het product voldoet aan de IP67-norm, zodat je hem ook buitenshuis kunt gebruiken. Je kunt de behuizing zelfs een halfuur volledig onderdompelen in water. Handig voor bezoekjes aan het strand, recreatiemeer of zwembad. Daarnaast is de speaker ook nog eens oersterk, want hij overleeft volgens de fabrikant een val van anderhalve meter hoogte.

Met een respectabele accuduur van 14 uur luister je op afgelegen plekken lang naar muziek, podcasts en luisterboeken. De WonderBoom 3 is slechts 10,4 centimeter hoog. In combinatie met een bescheiden gewicht van 427 gram neem je dit luisterapparaatje makkelijk overal mee naartoe. Ken je iemand met een identieke bluetooth-speaker? Verbind ze dan draadloos met elkaar en luister naar stereogeluid.

Sonos Roam

De breed verkrijgbare Sonos Roam ondersteunt zowel wifi als bluetooth. Laatstgenoemde optie leent zich prima voor luistersessies buitenshuis. De batterijcapaciteit bedraagt hierbij ongeveer 10 uur. Ben je thuis, dan verbind je deze mobiele speaker eenvoudig met het draadloze thuisnetwerk. Bij gebruik van meerdere Sonos-apparaten luister je hierbij in verschillende kamers naar dezelfde muziek. Heb je een iPhone, iPad of Mac? Dan stream je muziek desgewenst via de Apple AirPlay 2-standaard.

Je kunt de Roam op twee manieren neerzetten, namelijk horizontaal of verticaal. In horizontale positie gebruik je de bedieningsknoppen aan de zijkant om onder meer het volume te wijzigen. Overigens doe je hiervoor eventueel ook een beroep op de uitgebreide Sonos-app. Fijn is dat de behuizing wel een stootje kan hebben. Hij is namelijk water-, stof- én valbestendig. Aan de hand van een bescheiden gewicht van 430 gram is de Roam een prima metgezel voor onderweg. Kies tussen een witte en zwarte uitvoering. Meer weten? Lees dan deze uitgebreide bespreking op ID.nl.

Marshall Emberton II

De Marshall Emberton II heeft bescheiden afmetingen van 16 × 7,6 × 6,8 centimeter. Daarmee past de behuizing in de palm van je hand. Zoals we van dit iconische merk gewend zijn, is ook dit product voorzien van een fraai retrosausje. Op het speakerdoek pronkt het Marshall-logo, terwijl de bovenzijde is voorzien van een stijlvol bedieningspaneel. Lees hierop onder meer het actuele batterijniveau af. Verder kun je nummers skippen, de audioweergave pauzeren en het volume wijzigen.

Een groot pluspunt is de ruime accuduur van maar liefst 30 uur. Is de batterij tóch onverhoopt leeg? Na slechts twintig minuten opladen kan deze bluetooth-speaker er weer vier uur tegenaan. De behuizing voldoet aan de IP67-norm, dus een spatje regen is geen enkel probleem. Handig is dat je via een mobiele app de geluidsweergave naar eigen wens kunt aanpassen. Lees hier enkele positieve reviews van andere gebruikers.

Bose SoundLink Flex

Zoek je een lichtgewicht bluetooth-speaker van een bekend audiomerk, dan is de Bose SoundLink Flex een goede keuze. Kies tussen een blauwe, witte en zwarte kleurstelling. De behuizing meet 20,07 × 9,14 × 5,33 centimeter. In combinatie met een relatief laag gewicht van nog geen 600 gram neem je dit luxe luisterapparaat overal mee naartoe. De rechterzijkant bevat een lusje, zodat je de SoundLink Flex eventueel kunt ophangen. Word je gebeld? Via de ingebouwde microfoon geef je meteen antwoord.

Je gebruikt de bluetooth-speaker zowel binnen als buiten. Net als veel andere hedendaagse mobiele luidsprekers voldoet dit product aan de IP67-norm. Volgens het Amerikaanse hifimerk houdt de accu het tot zo’n 12 uur vol. Installeer de Bose Connect-app op een smartphone en pas de luisterinstellingen naar eigen wens aan. Tot slot is het mogelijk om twee SoundLink Flex-speakers met elkaar samen te laten spelen. Je kunt de apparaten namelijk aan elkaar koppelen. Het resultaat is een nog voller geluid.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.