Sitecom heeft inmiddels een complete reeks netwerkapparaten voor de huiskamer, van routers tot wifi-dongles voor de laptop. In deze reeks past ook de TV Media Player, bedoeld om films van laptop of pc op tv weer te geven.

De laatste tijd komt zo'n beetje elke zichzelf respecterende fabrikant met een media-adapter. Sitecom is dus zeker niet de enige, maar er moet gezegd worden dat de fabrikant goed heeft nagedacht over het (uiterlijke) design van de TV Media Player. Wie de media-adapter van een afstandje ziet, zou zomaar eens kunnen denken dat het om een Apple- product gaat. De ronde hoeken, witte afwerking en minimale vormgeving zullen inderdaad niet misstaan in de huiskamer. Ook onder de motorkap is er weinig reden tot klagen. Sitecom gebruikt een recente chipset van Sigma en de media-adapter is daarmee in staat zo'n beetje alle mediaformaten af te spelen, inclusief mkv (x264). Wat dat betreft kan de TV Media Player zich meten met oplossingen van Popcorn Hour, Western Digital en AC Ryan. Helaas kan nog niet hetzelfde gezegd worden van de interface: die is nog niet zover doorontwikkeld als bij sommige concurrenten. Over het hoofdmenu zelf is goed nagedacht: een horizontale balk bevat de verschillende mogelijkheden (muziek, video's, foto's) en elk menu-item krijgt een verticale balk waar de bronnen in vermeld worden. De zwakke plek van de TV Media Adapter zit hem (vooralsnog) in het verbinden met netwerkbronnen. Er zit geen interne harde schijf in de media-adapter, het is hooguit mogelijk een externe usb-schijf aan te sluiten. In principe betreft de TV Media Adapter zijn bronmateriaal dus van aangesloten netwerkapparaten. Hiertoe spreekt de adapter upnp en Samba. Helaas moeten we hier specifiek tussen kiezen, iets dat bij bijvoorbeeld Popcorn Hour niet nodig is: die adapter laat meteen alle upnp- en netwerkcomputers in een lijst zien. Omdat de term upnp niet bij elke consument bekend is, vinden we de keuze sowieso verwarrend. Ook bij het verbinden met een netwerkschijf volgt Sitecom een iets omslachtige route: er wordt namelijk altijd gevraagd om een inlognaam en wachtwoord, ook bij shares die niet beschermd zijn. Het is uiteraard mogelijk om gewoon door te klikken, maar het was praktischer geweest als de media-adapter zelf even gecontroleerd had of de logingegevens vereist waren. Zijn de gegevens correct ingevoerd, dan is het gelukkig mogelijk deze gegevens voor toekomstige toegang op te slaan. Ook het afspelen van bestanden gaat zonder problemen, de TV Media Adapter vreet alle bestanden die het voor de kiezen krijgt. Leuk is dat Sitecom wat extra moeite gestoken heeft in de muziekmodus: zo worden album art en volgende tracks netjes weergegeven en is het mogelijk te navigeren tijdens het afspelen. Dat is zeker niet bij elke media-adapter vanzelfsprekend. Sitecom ondersteunt in principe ook webdiensten, maar op dit moment gaat het alleen om Flickr. Een gemiste kans; we hopen dat Sitecom dit spoedig rechtzet of plugins van derde partijen toelaat. Een laatste puntje van kritiek is de afstandsbediening, waarvan de toetsen te sponzig zijn en soms in ingedrukte stand blijven hangen. Ook missen we een page-up en page-down-toets om door grote lijsten heen te kunnen navigeren.

PluspuntenMinpuntenConclusie

Al met al laat de Sitecom TV Media Adapter een goede indruk achter, maar er zijn media-adapters die meer mogelijkheden bieden voor hetzelfde geld.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.