Ransomware wordt de komende jaren steeds meer gericht verstuurd naar bedrijven, ziekenhuizen of belangrijke infrastructuur. Individuele gebruikers zijn echter nog steeds kwetsbaar, vooral omdat het maken en verspreiden van ransomware steeds goedkoper wordt.

Dat zegt Ton Maas, digitaal coördinator van het Team High Tech Crime, tegen PCM. Hij sprak op een congres van security-bedrijf Kaspersky over de samenwerking met de politie aan het project No More Ransom. Dat project probeert slachtoffers van ransomware te helpen met het ontsleutelen van bestanden, door in beslag genomen sleutels te publiceren.
 

Ransomware-as-a-service

Ransomware is een groeiend probleem, dat de komende jaren alleen maar groter gaat worden. Dat is conclusie van zowel Maas als van Kaspersky. Het bedrijf ziet een toename van het aantal gevallen van ransomware, maar merkt ook dat het steeds makkelijker wordt dat te verspreiden.

Dat heet 'ransomware as a service'. Dat gaat om vormen van gijzelsoftware die door criminelen worden verkocht, onder andere op ondergrondse websites op het Onion-netwerk. Meestal zijn dat variaties van bekende ransomware zoals Coinvault of Teslacrypt, die simpelweg een paar andere sleutels hebben.
 

Kant-en-klare pakketten

Bij ransomware-as-a-service worden pakketten kant-en-klaar verkocht aan criminelen

Dergelijke ransomware kan in kant-en-klare pakketten worden verkocht aan criminelen, die met handige tools alleen maar een berg emailadressen hoeven in te vullen en bijvoorbeeld een phishing-mail op te stellen. Opvallend is het verdienmodel achter de ransomware. Daarbij krijgt de originele programmeur van de malware 70% van de opbrengsten, en de verspreider de overige 30%.

Volgens Maas is de steeds goedkopere ransomware-as-a-service zowel een vloek als een zegen. "Zulke diensten worden afgenomen door criminelen die weinig weten van programmeren én van veiligheid. Je ziet daardoor dat ze eerder fouten maken, waardoor ze weer makkelijker op te sporen zijn."

Gerichtere aanvallen

Ransomware-as-a-service mag dan wel groter worden, maar dat betekent niet persé dat er veel meer slachtoffers bij komen. Het echte gevaar zit volgens Maas in gerichtere aanvallen op onder andere bedrijven en ziekenhuizen. "Als zij hun bestanden verliezen, hebben ze een veel groter probleem. Je ziet dan dat zulke instellingen eerder het losgeld betalen. Bovendien hebben ze meer geld, dus kunnen de criminelen méér geld vragen."

Grote instellingen hebben meer geld, meer te verliezen, én zijn makkelijker te infecteren

et is bovendien makkelijker om zo'n grote instelling te infecteren met ransomware. Zo zijn er meer medewerker die per ongeluk een foute link kunnen openen of een geïnfecteerde usb-stick in hun computer stoppen. Volgens Maas is daar maar één remedie voor: "Voorlichten, voorlichten, voorlichten. Bedrijven moeten hun medewerkers beter leren wat de gevaren van ransomware zijn en hoe ze die kunnen voorkomen."

Klein percentage

Datzelfde geldt overigens ook voor individuele gebruikers, al zien zowel Kaspersky als de politie dat er veel minder betaald wordt. Maas: "Bij de Coinvault-ransomware zagen we dat slechts 6% van de gebruikers uiteindelijk betaalde om zijn bestanden terug te krijgen." Hij geeft meteen toe dat Coinvault wel door twee jonge (Nederlandse) jongens werd gemaakt en daardoor niet erg betrouwbaar overkwam, maar het lage percentage is waarschijnlijk wel een indicatie voor hoe weinig mensen voor ransomware betalen.
 

Betalen? Dat kan soms

De kans dat je je bestanden terugkrijgt is relatief groot

Officieel zegt de politie dat je nooit moet betalen voor ransomware, want je ondersteunt daarmee criminaliteit. Soms loont het echt best de moeite om te betalen voor ransomware. De kans is namelijk redelijk groot dat je je bestanden gewoon terug krijgt. Maas: "Criminelen gooien hun eigen business-model in als ze bestanden niet ontsleutelen. De kans is relatief groot dat je je bestanden daarom toch terugkrijgt."

Toch is betalen niet helemaal zonder risico's, voegt Maas er aan toe. "Het kan zijn dat de malware bewust óf onbewust zorgt dat je op een later tijdstip wéér getroffen wordt. Dat kan als er een trojan in de code zit die in je systeem blijft zitten, maar op een later moment toeslaat."

Sinds afgelopen vrijdag is TikTok in de Verenigde Staten afgesplitst van het Chinese moederbedrijf ByteDance.

Vorig jaar werd al aangekondigd dat TikTok zou worden afgesplitst in de Verenigde Staten. Dit omdat het socialmediaplatform daar onder vuur ligt. China heeft namelijk toegang tot gebruikersdata van TikTok-gebruikers, en het land kan ook ook de algoritme van gebruikers beïnvloeden.

Met die kritiek in het achterhoofd stelde de Amerikaanse president Donald Trump TikTok vorig jaar voor de keuze: de app helemaal niet beschikbaar maken in de VS, of het verkopen aan een Amerikaans bedrijf. Dat laatste is nu dus gebeurd.

Het Amerikaanse TikTok

De Amerikaanse vestiging waar TikTok in de VS nu onder valt heet TikTok USDS Joint Venture LLC. Het bedrijf wordt door Amerikaanse investeerders beheerd, waaronder Oracle, MGX en Silver Lake, die samen iets minder dan de helft van alle aandelen in handen hebben. Adam Presser, die voorheen aan het stuur stond van Warner Bros., is de ceo, terwijl Will Farrell - die eerder al bij TikTok aan het roer stond - de cso is.

Overigens is hiermee TikTok-eigenaar ByteDance niet helemaal buitenspel gezet: het bedrijf behoudt nog altijd bijna twintig procent van de aandelen van de Amerikaanse divisie, en TikTok-ceo Shou Chew maakt onderdeel uit van de raad van bestuur.

Wat verandert er aan TikTok?

De nieuwe Amerikaanse tak van TikTok zal niet veel invloed hebben op hoe we in Nederland TikTok consumeren. In de VS zal het Amerikaanse bedrijf echter modereren en bepalen hoe de algoritme werkt op basis van Amerikaanse data.

Het is echter niet duidelijk in hoeverre Amerikaanse gebruikers dat gaan merken, en deels voelt de oprichting van TikTok USDS Joint Venture LLC dan ook louter als een manier om de angst rondom Chinese invloed te sussen.

Tegelijkertijd is er onder sommige Amerikaanse gebruikers angst ontstaan dat juist de Amerikaanse overheid meer invloed gaat uitoefenen op de algoritme en dus politieke agenda's gaat pushen. Een heel gekke gedachte is dat niet: Oracle, een van de investeerders die nu over het Amerikaanse TikTok gaan, heeft nauwe banden met Trump.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.