Ransomware wordt de komende jaren steeds meer gericht verstuurd naar bedrijven, ziekenhuizen of belangrijke infrastructuur. Individuele gebruikers zijn echter nog steeds kwetsbaar, vooral omdat het maken en verspreiden van ransomware steeds goedkoper wordt.

Dat zegt Ton Maas, digitaal coördinator van het Team High Tech Crime, tegen PCM. Hij sprak op een congres van security-bedrijf Kaspersky over de samenwerking met de politie aan het project No More Ransom. Dat project probeert slachtoffers van ransomware te helpen met het ontsleutelen van bestanden, door in beslag genomen sleutels te publiceren.
 

Ransomware-as-a-service

Ransomware is een groeiend probleem, dat de komende jaren alleen maar groter gaat worden. Dat is conclusie van zowel Maas als van Kaspersky. Het bedrijf ziet een toename van het aantal gevallen van ransomware, maar merkt ook dat het steeds makkelijker wordt dat te verspreiden.

Dat heet 'ransomware as a service'. Dat gaat om vormen van gijzelsoftware die door criminelen worden verkocht, onder andere op ondergrondse websites op het Onion-netwerk. Meestal zijn dat variaties van bekende ransomware zoals Coinvault of Teslacrypt, die simpelweg een paar andere sleutels hebben.
 

Kant-en-klare pakketten

Bij ransomware-as-a-service worden pakketten kant-en-klaar verkocht aan criminelen

Dergelijke ransomware kan in kant-en-klare pakketten worden verkocht aan criminelen, die met handige tools alleen maar een berg emailadressen hoeven in te vullen en bijvoorbeeld een phishing-mail op te stellen. Opvallend is het verdienmodel achter de ransomware. Daarbij krijgt de originele programmeur van de malware 70% van de opbrengsten, en de verspreider de overige 30%.

Volgens Maas is de steeds goedkopere ransomware-as-a-service zowel een vloek als een zegen. "Zulke diensten worden afgenomen door criminelen die weinig weten van programmeren én van veiligheid. Je ziet daardoor dat ze eerder fouten maken, waardoor ze weer makkelijker op te sporen zijn."

Gerichtere aanvallen

Ransomware-as-a-service mag dan wel groter worden, maar dat betekent niet persé dat er veel meer slachtoffers bij komen. Het echte gevaar zit volgens Maas in gerichtere aanvallen op onder andere bedrijven en ziekenhuizen. "Als zij hun bestanden verliezen, hebben ze een veel groter probleem. Je ziet dan dat zulke instellingen eerder het losgeld betalen. Bovendien hebben ze meer geld, dus kunnen de criminelen méér geld vragen."

Grote instellingen hebben meer geld, meer te verliezen, én zijn makkelijker te infecteren

et is bovendien makkelijker om zo'n grote instelling te infecteren met ransomware. Zo zijn er meer medewerker die per ongeluk een foute link kunnen openen of een geïnfecteerde usb-stick in hun computer stoppen. Volgens Maas is daar maar één remedie voor: "Voorlichten, voorlichten, voorlichten. Bedrijven moeten hun medewerkers beter leren wat de gevaren van ransomware zijn en hoe ze die kunnen voorkomen."

Klein percentage

Datzelfde geldt overigens ook voor individuele gebruikers, al zien zowel Kaspersky als de politie dat er veel minder betaald wordt. Maas: "Bij de Coinvault-ransomware zagen we dat slechts 6% van de gebruikers uiteindelijk betaalde om zijn bestanden terug te krijgen." Hij geeft meteen toe dat Coinvault wel door twee jonge (Nederlandse) jongens werd gemaakt en daardoor niet erg betrouwbaar overkwam, maar het lage percentage is waarschijnlijk wel een indicatie voor hoe weinig mensen voor ransomware betalen.
 

Betalen? Dat kan soms

De kans dat je je bestanden terugkrijgt is relatief groot

Officieel zegt de politie dat je nooit moet betalen voor ransomware, want je ondersteunt daarmee criminaliteit. Soms loont het echt best de moeite om te betalen voor ransomware. De kans is namelijk redelijk groot dat je je bestanden gewoon terug krijgt. Maas: "Criminelen gooien hun eigen business-model in als ze bestanden niet ontsleutelen. De kans is relatief groot dat je je bestanden daarom toch terugkrijgt."

Toch is betalen niet helemaal zonder risico's, voegt Maas er aan toe. "Het kan zijn dat de malware bewust óf onbewust zorgt dat je op een later tijdstip wéér getroffen wordt. Dat kan als er een trojan in de code zit die in je systeem blijft zitten, maar op een later moment toeslaat."

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.