Het is niet prettig om terwijl u naar uw favoriete muziek luistert, door de indringende geluiden van Windows of een e-mailmelding van Outlook gestoord te worden. Of dat een website die u bezoekt, ineens dwars door het muzieknummer begint te galmen. Het geluid uitzetten lost niets op, want dan is de muziek ook weg. Wij laten zien hoe u dit in Windows 7 eenvoudig oplost.

In dit artikel vind u 15 tips om uw geluid te optimaliseren

[list]

Volume (deze pagina)

Pictogram weergeven (deze pagina)

Geluid dempen (deze pagina)

Volumemixer (deze pagina)

Systeemgeluiden (deze pagina)

Meer in beeld

Horizon

Harder dan de rest

Waar moet het geluid heen

Inschakelen

Extra mixers

Per apparaat

Voorkeur opgeven

Eigenwijs

Meer overzicht[/list]

1. Volume

Om snel te zien hoe hard het geluid staat, laat u de muispijl boven het luidspreker-pictogram zweven. U vindt dit pictogram in het systeemvak. Het ingestelde volume verschijnt als een percentage in beeld. Hebt u het geluid uitgezet (gedempt, oftewel ‘mute’), dan ziet u dit ook aan een rood symbooltje in het pictogram. Het systeemvak ziet er onder Windows 7 trouwens iets anders uit, maar bevindt zich nog steeds uiterst rechts op de taakbalk. U vindt er bijvoorbeeld ook het klokje.

©PXimport

2. Pictogram weergeven

Ziet u geen luidspreker in het systeemvak? Klik dan op het driehoekje (pijltje) links ervan, zodat het venster Verborgen pictogrammen weergeven in beeld komt. Misschien ziet u het pictogram hier al ergens tussen staan, maar klik toch op Aanpassen onderin het venstertje. Een nieuw venster met een lijst vol pictogrammen verschijnt. Zoek die van de volumeregeling op en kies in het uitklapmenu erachter bij Gedrag voor de optie Pictogram en meldingen weergeven. Weet u trouwens dat het pictogram hier ‘live’ aangeeft of het volume gedempt is?

©PXimport

3. Geluid dempen

Het volume past u aan door op het pictogram in het systeemvak te klikken en daarna het schuifbalkje omhoog of omlaag te bewegen. Telkens als u de muisknop loslaat, hoort u een kort geluidje, zodat u weet of u op de goede weg bent. Handig als er bijvoorbeeld geen muziek speelt. Om het geluid te dempen brengt u de schuif helemaal omlaag (volume op 0%) of handiger en sneller: u klikt op het luidsprekertje onder de schuifbalk. We laten straks zien hoe u dit per programma regelt.

©PXimport

Wegwijzer voor geluid

Wie de nieuwste geluidsmogelijkheden van Windows gebruikt, waant zich in een nieuwe wereld. Was onder XP alleen het totale volume in te stellen, tegenwoordig mag u per programma het geluidsniveau opgeven. Om ongestoord naar muziek te luisteren, zet u de Windows-geluidjes bijvoorbeeld zachter of dempt u ze volledig. Ook superhandig om lastige programma’s het zwijgen op te leggen! Verder is een geluidsapparaat kiezen eenvoudiger dan ooit, zodat omschakelen van de interne luidsprekertjes naar een speakerset of hifi-installatie een eitje is.

©PXimport

4. Volumemixer

Klik terwijl de volumeregelaar op het scherm staat onderin het venstertje op Mixer en u springt rechtstreeks naar de Volumemixer. Dit is een veel uitgebreidere versie van de volumeregelaar van daarnet. U vindt er meerdere schuifbalken, hoewel het aantal altijd afhangt van de programma’s die u hebt draaien en die geluid produceren. Helemaal links is altijd een schuifbalkje genaamd Apparaat te zien. Het is de hoofdregelaar voor het geluid, waarmee u net zoals met de volumeregelaar het totale geluidsniveau regelt.

©PXimport

5. Systeemgeluiden

In de Volumemixer ziet u meerdere schuifbalken. Soms zijn het er slechts twee. Eentje onder Apparaat en nog een tweede onder Toepassingen: dit zal dan Syst.geluiden zijn, die u in staat stelt om het volume van de geluidjes die Windows te pas en te onpas laat horen te regelen. Stel dat u van een lekker muziekje geniet, dan kunnen al die Windows-geluiden best storend zijn. U kunt ze dan via de schuifregelaar Syst.geluiden (tijdelijk) zachter zetten of volledig dempen met het pictogram eronder.

©PXimport

6. Meer in beeld

Start voor de grap een programma op waarmee u graag naar muziek luistert, bijvoorbeeld Winamp, of Spider Player. Zodra er muziek uit de luidsprekertjes klinkt, verschijnt er een extra schuifregelaar in de Volumemixer. Meestal samen met het pictogram waaraan u het programma herkent. Hoort u van alles, maar gebeurt er niets in de Volumemixer? Maak het venstertje dan breder (muispijl op de zijrand houden en dan slepen), of gebruik het schuifbalkje onderin het venster om de extra schuifregelaar(s) in beeld te brengen.

©PXimport

7. Horizon

Ziet u dat de schuifregelaars met een horizontale lijn verbonden zijn? De lijn geeft het door u ingestelde hoofdvolume weer, oftewel de hoeveelheid geluid die uit bijvoorbeeld de speakers van de computer klinkt. U regelt dit bij voorkeur met de schuifregelaar onder Apparaat. De andere schuifregelaars bewegen dan vanzelf mee. Het geluid van een individueel programma is zachter te zetten via zijn eigen schuifregelaar. Het schuifje komt dan onder de horizontale lijn terecht. Het geluidsniveau van de overige programma’s verandert nu dus niet.

©PXimport

8. Harder dan de rest

Beweeg de schuifregelaar van een programma omhoog tot het tegen de lijn botst en u zit weer op het volume van de hoofdregelaar. U mag het schuifje er ook ‘doorheen’ drukken. Omdat een programma niet harder kan klinken dan het hoofdvolume, gaat de linker schuifregelaar nu vanzelf mee. De andere programma’s blijven onder de lijn achter en zullen vanaf nu in verhouding zachter klinken. Met de schuifbalkjes regelt u dus de mengverhouding van het geluid van alle programma’s die actief zijn.

©PXimport

9. Waar moet het geluid heen

Het mooie van de mixer is dat u het geluid naar allerlei apparaten kunt sturen. Misschien bent u niet dol op de interne luidsprekertjes van de computer en stuurt u de muziek liever naar een externe speakerset, of naar een stereo-installatie via bijvoorbeeld een (al dan niet optische) digitale uitgang. Het is dan allereerst zaak om de geluidskaart, speakerset of speciale uitgang goed in beeld te krijgen. Wij gaan er hier vanuit dat u de hardware al hebt ingebouwd en de stuurprogramma’s geïnstalleerd.

©PXimport

10. Inschakelen

Klik met rechts op het Luidspreker-pictogram in het systeemvak en kies in het snelmenu voor Afspeelapparaten. Als het goed is zijn er in het venster Geluid nu meerdere apparaten te zien. Schakel het apparaat eerst in, als u ziet dat het nog is uitgeschakeld. Dit staat er dan bij. Klik er met rechts op en kies Inschakelen. Staat het uitvoerapparaat niet in het lijstje? Klik dan met rechts op een ander apparaat en let er op dat er een vinkje staat bij Uitgeschakelde apparaten weergeven.

©PXimport

11. Extra mixers

Klikt u ditmaal op het luidspreker pictogram, dan ziet u ineens een extra schuifregelaar voor dit uitvoerapparaat. Bij u niet? Klik met rechts op het pictogram en controleer bij Opties voor volumeregeling of elk apparaat een eigen volumeregeling mag hebben. Het volume is dan onafhankelijk van elkaar te regelen. Er komt waarschijnlijk nog geen geluid uit het tweede apparaat, klik daarom op Mixer onder zijn eigen schuifbalk, of open de Volumemixer via rechtsklikken op het pictogram in het systeemvak en kies voor Volumemixer openen.

©PXimport

12. Per apparaat

In de Volumemixer is links bij Apparaat een zwart driehoekje (pijltje) verschenen. Klik erop om het gewenste geluidsapparaat te kiezen. Daarna ziet u alleen de schuifregelaar voor dit ene apparaat, plus de schuifregelaars van de programma’s die er hun geluid heen sturen. Zo kunt u altijd heen en weer schakelen tussen de diverse apparaten. U ziet wel hoe de huidige situatie is, maar moet op een andere plek zijn om een voorkeursapparaat aan te wijzen. Anders blijft het geluid bijvoorbeeld nog steeds uit de luidsprekertjes van de computer komen.

©PXimport

13. Voorkeur opgeven

Om te kiezen via welk apparaat u bij voorkeur luistert, stelt u een standaard afspeelapparaat in. Klik met rechts op de luidspreker in het systeemvak en kies Afspeelapparaten. Bij één apparaat is een groene cirkel met een vinkje te zien: het standaard afspeelapparaat. Klik met rechts op een ander apparaat en kies Als standaardapparaat instellen. De systeemgeluiden van Windows verhuizen automatisch mee.

©PXimport

14. Eigenwijs

Op dezelfde wijze is nog een extra standaardapparaat op te geven. Via Als standaardcommunicatieapparaat instellen wijst u bijvoorbeeld een headset aan voor internetbellen. Soms bepaalt een programma zelf waarheen het zijn geluid stuurt. Skype is hier een mooi voorbeeld van. Via Extra / Instellingen kiest u er onder Geluidsinstellingen zowel het afspeel- als het opnameapparaat.

©PXimport

15. Meer overzicht

Soms is het handig om de programma’s per afspeelapparaat overzichtelijk naast elkaar te zien. Alleen al om te zien of er niet per ongeluk iets ‘onhoorbaar’ staat af te spelen. op een apparaat waar niemand naar luistert. Het kan door de volumemixer vaker te starten. Klik met links op het pictogram van de luidspreker en kies telkens de optie Mixer onder een ander afspeelapparaat voor een mooi totaaloverzicht.

©PXimport

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.