Toen de eerste Android Wear horloges dit jaar verschenen, werd al snel duidelijk dat je toch beter nog even kon wachten voordat je er een ging kopen. Waarom? Nou, 2014 had nog een andere smartwatch voor ons in petto die er aanzienlijk beter uitzag: de Moto 360.

De Moto 360, verkrijgbaar voor zo'n 250 euro, had veruit het beste Android Wear-horloge van het jaar kunnen worden, maar het apparaat wordt onderuit gehaald door zijn enorm slechte batterijduur, zwakke prestaties en uiterst vervelende haperingen. Als je een echt goed Android Wear-horloge wilt, zul je dus nog even moeten wachten.

Android Wear-horloges

Net als andere Android Wear-horloges haalt de Moto 360 notificaties binnen van een Android-telefoon en vraagt om verdere acties. Je kunt reageren op SMS'jes via spraak, het afspelen van muziek op je telefoon regelen, simpele routebeschrijvingen krijgen, en meer. Het platform ondersteunt ook enkele elementaire zoekopdrachten via spraak, zoals het vragen naar de weersverwachting en informatie van Google Now. Het systeem heeft wat gebreken, maar het is een handige manier om je digitale leven in de gaten te houden zonder dat je constant in je zak moet vissen.

©PXimport

Op het eerste gezicht zou de Moto 360 de best uitziende smartwatch op de markt kunnen zijn. Tussen het ronde ontwerp, de metalen behuizing, de leren polsband, en kroonachtige knop aan de zijkant, lijkt de Moto 360 best op een echt horloge. En met de juiste polsgrootte en zakelijke kleding zou je ermee weg kunnen komen.

Maar om mijn dunne pols valt de Moto 360 gewoon teveel op. De behuizing is ongeveer 1,3 millimeter dikker dan die van Samsung's Gear Live - de dunste van alle Android Wear horloges die momenteel verkrijgbaar zijn - en de manier waarop de dunne polsband langs de onderkant van het horloge loopt benadrukt de omvangrijke behuizing alleen maar. Natuurlijk kunnen smaken verschillen, maar het ontbreken van een kleinere, dunnere versie zorgt ervoor dat de Moto 360 voor veel potentiële gebruikers geen succes is.

Prettig polsbandje

Maar hij is wel comfortabel. Motorola pocht met het feit dat de leren polsband een vleugje klasse toevoegt, maar het echte voordeel is hoe prettig de band aanvoelt om je pols. Je hebt niet dat plakkerige, zweterige gevoel dat je krijgt met Samsung's plastic bandjes of de rubberen band van LG. (Motorola verkoopt ook een metalen polsband voor 80 dollar, maar deze heb ik niet uitgeprobeerd.)

©PXimport

Zelfs als je tevreden bent met het uiterlijk en de bouwkwaliteit van de Moto 360, is de batterijduur zo slecht dat het een dealbreaker kan zijn. Hij gaat alleen een dag van 16 uur mee als je de 'ambient' scherminstelling uitzet, waardoor het scherm compleet wordt uitgeschakeld totdat je bewust je pols helemaal naar je ogen toedraait. Helaas heeft de Moto 360 moeite met het detecteren van deze beweging, dus je moet vaak op het scherm drukken of op het kroontje drukken om het scherm weer aan te zetten. Dat maakt het horloge eigenlijk nutteloos, omdat je niet langer in een oogopslag op het scherm kunt zien wat je gemist hebt.

Het inschakelen van de ambient scherminstelling - die het scherm dimt maar niet helemaal uitschakelt - zorgt voor nog grotere problemen. De ambient modus van de Moto 360 is veel lastiger te lezen dan die op de Samsung Gear Live en de LG G Watch, vooral vanuit een andere kijkhoek, en het vreet energie. In mijn tests had het horloge na 12 uur nooit meer dan 15 procent batterijduur over met de ambient modus ingeschakeld. En na lange periodes van inactiviteit werd het scherm soms toch uitgeschakeld.

Het kan zijn dat de slechte batterijduur te wijten is aan de vier jaar oude Texas Instruments processor van de Moto 360, maar deze oeroude chip lijkt ook voor algemene prestatieproblemen te zorgen. Android Wear draait redelijk soepel op de Qualcomm Snapdragon processoren van andere horloges, maar de Moto 360 hapert vaak en er gaan regelmatig frames verloren.

Verbinding verbroken

Ik kwam ook een ander technisch probleem tegen waar je gek van wordt: Op verschillende momenten raakte de Moto 360 de verbinding met mijn smartphone (Moto X) zo'n beetje kwijt. Ik kreeg nog steeds notificaties binnen, maar mijn pogingen om erop te reageren met mijn horloge - bijvoorbeeld door een e-mail te verwijderen of een spraakcommando te geven - leverden een foutmelding op. Alleen door de Bluetooth op mijn telefoon uit te schakelen en opnieuw in te schakelen werd het probleem opgelost.

Dit is allemaal zo frustrerend omdat de Moto 360 zoveel dingen juist zo goed doet. Als het horloge nou eens het einde van de dag kon halen! Want de bijgeleverde draadloze stroom dock is heel handig en elegant om 's nachts je smartwatch mee op te laden. Je hoeft alleen maar het horloge op de standaard te plaatsen en het scherm verandert meteen in een zwak verlichte klok voor op je nachtkastje. 's Ochtends hoef je alleen maar het horloge bij de band op te pakken en terug om je pols te doen.

©PXimport

Eenvoudig af te lezen

Andere Android Wear horloges zijn zeer lastig af te lezen in direct zonlicht, maar het backlit LCD-scherm van de Moto 360 wordt helder genoeg om goed te kunnen zien, en het apparaat maakt gebruik van een omgevingslichtsensor om het scherm wat te dimmen in een donkerdere omgeving. Helaas zijn de sensor en display circuits de redenen voor de zwarte strip onderaan de Moto 360, waardoor het scherm een imperfecte cirkel is.

De Moto 360 heeft ook een optische hartslagmeter die veel betrouwbaarder en nuttiger is dan die op Samsung's Gear Live. De resultaten van de Gear Live verschillen enorm tenzij je helemaal stilstaat, terwijl die van de Moto 360 altijd consistent zijn. Nog belangrijker, de Moto 360 houdt je hartslag constant bij en stuurt de data door naar een activiteitsmonitor die die tenminste 30 minuten activiteit per dag stimuleert. Het is een veel praktischer gebruik van de technologie dan Samsung's hoogdravende hartslagmeter.

Conclusie

Dus wat moet je nou doen als Android-fan? Als je wilt zien waar Android's smartwatch platform momenteel helemaal om draait, raad ik toch de Samsung Gear Live aan. Het is een minder stijlvol apparaat dan de Moto 360, maar je kunt het gewoon een hele dag lang gebruiken en je krijgt ook niet met technische haperingen te maken. Bovendien is hij een stuk goedkoper. Wat Motorola betreft hoop ik dat het bedrijf het doorzettingsvermogen heeft om het opnieuw te proberen. Behalve misschien de LG G Watch R is er niets in het vooruitzicht van Android Wear dat er zo veelbelovend uitziet als de Moto 360 een aantal maanden geleden.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.