De G Watch van LG is de eerste smartwatch die draait op Googles nieuwe Android Wear-besturingssysteem. Meestal gaat nieuwe techniek gepaard met de nodige kinderziektes, en dat is bij dit slimme horloge helaas niet anders.

LG richt zich duidelijk op de zogenoemde early adopters, de mensen die vooruit lopen op de massa. Dat is al te merken aan de Android-ondersteuning. Mensen met verouderde apparaten zoeken beter iets anders. Je tablet of telefoon moet namelijk minstens Android 4.3 hebben om verbinding te kunnen maken met het horloge. Een gemiste kans, want mensen met Android-apparaten (die eigenlijk nog niet zo heel oud zijn) vallen daarmee buiten de boot. Probeer je de bijbehorende app Android Wear toch te downloaden, dan krijg je op je oude mobieltje een melding dat het apparaat niet geschikt is.

Is Android Wear eenmaal gedownload, dan heb je toegang tot verschillende apps. Denk hierbij aan Google Maps, een nieuwsapplicatie van The Guardian, de mailapplicatie CloudMagic en Tinder.

Google Now wordt ook ondersteund. Deze techniek kun je gebruiken als digitale assistent: het houdt je middels informatiekaarten dagelijkse op de hoogte van tal van zaken. Het registreert bijvoorbeeld de route die je aflegt naar je werk, zodat Now je de volgende dag kan vertellen waar de files staan en hoe laat je dus moet vertrekken van huis. Google Now werkt verrassend goed in combinatie met het horloge. Het is jammer dat de software enkel in het Engels beschikbaar is.

Beperkt aantal apps

Het app-aanbod is nog redelijk beperkt en van dat aanbod is zeker niet alles interessant. Zo worden er veel alternatieven aangeboden op populaire apps (Talkray lijkt op WhatsApp, Text Me! heeft wat weg van Facebook Messenger), maar deze zijn enkel interessant wanneer andere personen die apps ook gebruiken. In dat opzicht zijn er nog weinig applicaties, die echt wat toevoegen aan je slimme horloge.

©PXimport

Het horloge is eenvoudig op te laden door het op het oplaadblok te leggen.

De apps werken voornamelijk als een notificatiemiddel. Alle sms'jes, mails of WhatsApp-berichten die je binnenkrijgt op je Android-telefoon, worden getoond op je horloge. Bij het luisteren naar muziek is het mogelijk om via je horloge nummers over te slaan of te pauzeren. Deze interactie werkt prima: je telefoon kun je vaker in je broekzak laten zitten.

De toekomst moet uitwijzen of het aanbod applicaties voldoende zal zijn om een smartwatch aan te schaffen, maar met de recente introductie van WhatsApp en de Facebook-app, worden er zeker stappen gezet.

Kinderziektes

Aan de techniek van de LG G Watch merk je dat het begrip smartwatch nog in de kinderschoenen staat. Zo is de accuduur bijvoorbeeld erg kort. Na een dag gebruiken, kun je het horloge eigenlijk alweer in de oplader steken. Het zou toch wel erg prettig zijn als een horloge wat langer mee zou gaan. We moeten immers al genoeg apparaten dagelijks opladen.

©PXimport

Er is een witte en zwarte uitvoering van het horloge beschikbaar.

Zo'n korte batterijduur is ook nog eens erg onhandig. Je wilt misschien een wekker instellen voor de volgende ochtend, maar dat wordt wat moeilijk als de accu op is. Het opladen zelf gaat wel heel gemakkelijk. Je legt het horloge eenvoudig op het oplaadblok en sluit deze aan op het stroomnet.

Een ander groot minpunt, waar in de toekomst ongetwijfeld een oplossing voor komt, is de helderheid van het scherm. Bij direct zonlicht valt het display nauwelijks af te lezen. Voor een horloge is dit natuurlijk een wel heel slechte eigenschap.

Niet moeders mooiste

Een horloge koop je ook om het uiterlijk. Deze moet er strak uitzien en als het even kan moet je er mee kunnen pronken. Helaas zie je die wensen niet in vervulling gaan bij de G Watch. Het design is ietwat saai en valt in het niet bij de Moto 360 van Motorola of de conceptafbeeldingen die we van Apple's iWatch voorbij zien komen. LG's G Watch komt gewoon ietwat goedkoop over, alsof LG een kleine iPod nano heeft gebruikt. In feite had je in dat opzicht in 2010 al een dergelijk horloge kunnen hebben.

LG's horloge wordt geleverd met een rubberen polsband, waarbij gekozen kan worden uit een witte of zwarte variant. Het blijft nog even de vraag of er in de toekomst andere bandjes beschikbaar komen. Het display spreekt niet erg tot de verbeelding, maar is gelukkig wel bestand tegen water en stof.

©PXimport

De LG G Watch is water- en stofdicht.

Conclusie

Het horloge voegt nog weinig toe aan je leven, vooral omdat er nog weinig interessante applicaties aanwezig zijn. Natuurlijk is het handig dat je tijdens het sporten exact kunt zien hoeveel calorieën je verbrandt of hoeveel kilometer je hebt gelopen, maar er zijn tal van goedkope fitness-trackers die je dat ook laten doen. De toekomst moet uitwijzen of er genoeg apps zijn om dit horloge aan te schaffen, maar mede door de hoge adviesprijs van bijna 200 euro krijg je op dit moment nog te weinig waar voor je geld.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.