Instagram is dé manier om tegenwoordig foto's te delen. Facebook is eigenlijk al weer te oud, maar hoe stap je zomaar over naar een nieuwe app? Instagram hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn - zeker niet als je ons uitgebreide artikel leest. Hoe werkt Instagram?

Wat is Instagram?

Instagram is een app waarmee je foto's kunt delen. De app is gratis te downloaden op alle grote platformen (iOS, Android en Windows Phone).

Instagram is de afgelopen jaren het snelst groeiende sociale netwerk, waardoor er inmiddels meer dan 500 miljoen bezoekers gebruik maken van Instagram. Hoewel het overgrote deel van de app nog uit jongeren bestaat, stappen ook steeds meer ouderen én bedrijven of websites (zoals Computer Idee!) over naar het platform.

Uniek aan Instagram is dat het volledig om foto's draait, maar op een andere manier dan op Facebook. Daar gooi je van bijvoorbeeld een feestje alle foto's in een map. Bij Instagram ga je juist op zoek naar die ene foto die nét dat hele evenement vertelt. Ook kun je er nog filters op zetten om de foto's wat aantrekkelijker te maken, waardoor je grotendeels mooie en unieke foto's in je tijdlijn krijgt.

In deze workshop kijken we naar wat je kunt met Instagram en hoe je zelf een foto online kunt zetten. En vergeet niet Computer Idee te volgen!

Beginnen met Instagram

Dit is het aanmeldscherm voor Instagram. Je kunt hier een nieuwe account aanmaken door te registreren, of je aanmelden als je al een account hebt.

Het is ook mogelijk je aan te melden via Facebook. Het voordeel daarvan is dat je meteen kunt zien wie van je Facebook-vrienden ook Instagram gebruikt, en kun je direct foto's posten naar Facebook. Intagram is echter ook gewoon zonder Facebook te gebruiken.
 

©CIDimport

Dit is het openingsbeeld van de app. Hierin zie je een aantal accounts waarvan Instagram denkt dat je ze graag zou volgen. Daar zitten bekende accounts bij (zoals de beroemde internetcomicmaker The Oatmeal), maar ook vrienden die je op Facebook hebt, of vrienden van andere vrienden.
 

©CIDimport

De foto in beeld is de eerste foto in je tijdlijn. Daarin krijg je nieuwe foto's te zien van andere die jij volgt. Een foto ziet er als volgt uit.

©CIDimport

Met het hartje kun je iemands foto 'liken'. Dat kan ook door de dubbeltikken op de foto. Via het teksticoontje kun je een comment plaatsen bij een foto.

©CIDimport

Maar naast het kijken van andersmans foto's kun je nog veel meer met Instagram.

Helemaal onderaan zie je de knoppen waarmee je foto's kunt plaatsen, of waarin je kunt zoeken naar mensen of foto's.

©CIDimport

Via het vergrootglas kun je zoeken, bijvoorbeeld naar foto's of accounts. Je ziet bij Foto's bijvoorbeeld een aantal foto's die het goed doen. Door erop te klikken ga je naar het profiel van de plaatser.

Je kunt ook zoeken naar personen, bijvoorbeeld als je weet dat je vrienden al op Instagram zitten. Via het tabblet 'Personen' kun je ook zoeken naar hashtags. Zo vind je alle posts die getagd zijn met bijvoorbeeld #Computer.

©CIDimport

©CIDimport

Via het onderste tabbladje met het hartje kom je uit bij je activiteit. Hier zie je precies wie je is gaan volgen, of wie jouw foto's leuk vindt. Ook krijg je hier tips voor nieuwe mensen om te volgen, bijvoorbeeld je Facebook-vrienden.

Via het laatste icoontje kom je bij jouw profiel terecht. Ziet onder andere hoeveel berichten je al hebt geplaatst, hoeveel mensen je volgt en hoeveel jouw volgen. Ook kun je er je eigen foto's zien.

Via de knopjes boven je foto's kun je veranderen hoe je je foto's weergeeft. Dat kan in een grid, of juist via een lijst. Ook kun je via een wereldkaart zien waar je foto's gemaakt zijn. Via het laatste icoontje kun je zien in welke foto's je getagd bent - net als op Facebook!

©CIDimport

Via de drie puntjes rechtsboven kom je in je instellingen terecht. Hier kun je allerlei dingen regelen, zoals je wachtwoord of informatie over je profiel. Een interessante optie hier is dat je je account privé kunt maken. Dat betekent dat mensen eerst een vriendschapsverzoek moeten doen voor ze jouw foto's kunnen zien. Laat je dit uit staan, dan kan iedereen met een Instagram-account zien wat jij post.

©CIDimport

Foto's plaatsen

Goed, tijd om aan de slag te gaan! We gaan een foto plaatsen. Je doet dat via de knop in het midden van de balk onderin.
 

©CIDimport

Je ziet hier door je camera wat je als beeld wil vastleggen. Dat beeld is vierkant - dat is de standaardvorm die alle Instagram-foto's hebben. Met het icoontje links kun je de camera omdraaien, zodat je een selfie kunt maken, en met het bliksemschichtje rechts zet je de flitser aan.

Je maakt een foto door op de enorme blauwe knop te tikken.

Door onderaan op 'Galerij' te klikken kun je ook een bestaande foto plaatsen die je eerder hebt genomen.
 

©CIDimport

©CIDimport

Foto's bewerken

Nu komt het leukste gedeelte: Je mag je foto gaan bewerken! Instagram heeft een groot aantal filters waarmee je je foto kunt nabewerken, waardoor het beeld net iets mooier wordt.
 

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Als je één van de vele filters hebt gekozen, is het ook nog mogelijk om nog wat te veranderen aan het contrast, of om het beeld bijvoorbeeld te draaien.
 

©CIDimport

©CIDimport

Als je tevreden bent over de foto kun je die online zetten. Je kunt hier nog een onderschrift toevoegen om iets meer te vertellen over de foto.

Je kunt ook 'Personen taggen', waardoor je kunt aangeven dat je ergens met vrienden was. Daarvoor moeten die vrienden ook wel Instagram hebben.

Je kunt een foto ook voegen aan je 'Fotokaart'. Dat is een wereldkaart, waarop je met allerlei pinnetjes kunt zien waar je bepaalde foto's hebt gemaakt.

©CIDimport

©CIDimport

Het is hier tot slot mogelijk een foto ook op je sociale media-accounts te plaatsen. Door Facebook of Twitter aan te vinken, kun je een foto, inclusief het bijschrift, ook op je andere accounts plaatsen. Daarvoor moet je eerst inloggen met die andere accounts.

En voila! Je hebt je eerste Instagram-foto geplaatst! Je kunt die nu terugzien op je eigen tijdlijn, waar je ook de foto's van anderen kunt zien. Veel plezier!

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.