Met de Nest Doorbell introduceert Google zijn eerste videodeurbel die werkt op batterijvoeding. Gunstig, want het bespaart woningbezitters de nodige aansluitperikelen. De montage duurt hooguit een kwartier, waarna je pushmeldingen van bezoekers op jouw smartphone ontvangt. Hoe bevalt het apparaat in de praktijk? Lees het in deze Google Nest Doorbell review.

Google richt zich met de Nest Doorbell op de massa. In tegenstelling tot zijn voorganger (Nest Hello) is de montage namelijk doodeenvoudig. Je hoeft dus geen veredelde elektricien te zijn om de boel aan de praat te krijgen. Iedereen die overweg kan met een boormachine bevestigt de behuizing moeiteloos op het deurkozijn. De cameralens merkt op zodra er iemand voor de deur staat en geeft vervolgens een seintje aan de Google Home-app op een smartphone. Kijk op het scherm live mee en start desgewenst op afstand een gesprek. Ook eerdere opnames kun je in de app terugkijken.

Snelle montage

De meegeleverde papieren handleiding heeft weinig om het lijf. Je dient volgens de korte toelichting de accu via de meegeleverde usb-c-kabel op te laden en voor nadere instructies de Google Home-app te installeren. Scan daarna met een smartphonecamera de QR-code aan de achterzijde van de behuizing en neem de Nederlandstalige aanwijzingen door. De app legt stap voor stap uit hoe de montage werkt, waardoor het haast niet fout kan gaan. Voor de zekerheid bekijk je eventueel nog een kort installatiefilmpje.

De productdoos bevat een montagesteun, pluggen, schroeven en een wig. Hiermee maak je de installatie in orde. Met laatstgenoemd hulpstuk kantelt de Nest Doorbell twintig graden naar binnen, zodat personen middenin beeld verschijnen. Heb je de montagesteun en wig eenmaal op het deurkozijn geschroefd, dan manoeuvreer je de Nest Doorbell eenvoudig in de houder. Je hoort hierbij een duidelijk klikgeluid. Voor het loswrikken van de Nest Doorbell levert Google een ontgrendelingstool mee. Dit gereedschap stelt je in staat om het apparaatje snel los te maken en de accu binnenshuis op te laden. Een heikel punt is dat de ontgrendelingstool relatief gemakkelijk is na te maken. Hierdoor is dit product kwetsbaar voor diefstal.

Langwerpige behuizing

Vergeleken met de eerder uitgebrachte Nest Hello is de weerbestendige behuizing van deze nieuwe videodeurbel iets groter. Verder koos de fabrikant voor een witte kleurstelling met een zwarte cirkel rondom de cameralens. De belknop is eveneens wit. Vuil afkomstig van vieze vingers valt hierdoor iets sneller op. 

Rondom de belknop bevindt zich een witte ledring. Die licht op zodra er iemand aanbelt. Er is onder de cameralens nog een klein statuslampje te zien. Voor de werking van tweewegaudio heeft de behuizing een onopvallende microfoon en luidspreker aan boord. De speaker klinkt verrassend luid, waardoor bezoekers je spraakopdrachten vanuit de Google Home-app duidelijk kunnen verstaan.

©PXimport

Verticaal gezichtsveld

©PXimport

Als een bezoeker op de deurbel drukt, klinkt er op jouw smartphone een dingdong-geluid. Verder kun je ook Nest-luidsprekers en smartspeakers met Google Assistent-ondersteuning aan de videodeurbel koppelen. Bepaal dus zelf op welke apparaten je de deurbel hoort. 

Als je graag de bestaande gong wilt gebruiken, dien je de Nest Doorbell alsnog aan de huidige bedrading van het deurbelsysteem te koppelen. In dat geval kun je dus net zo goed een bekabelde videodeurbel aanschaffen.

De videoresolutie van 960 × 1280 pixels is wat karig. Vermoedelijk kozen de ontwikkelaars bewust voor een relatief lage resolutie om de impact op de batterij zoveel mogelijk te beperken. Gelukkig zijn personen duidelijk herkenbaar, al is het beeld wel een beetje pixelig. Bovendien zien we een lichte bolling in de weergave. 

De kleuren ogen daarentegen natuurgetrouw en de helderheid is eveneens in orde. Opvallend is dat deze videodeurbel beelden vastlegt in een 3:4-verhouding, terwijl de Nest Hello breedbeeldopnames maakt. Een goede beslissing, want het verticale gezichtsveld zorgt ervoor dat personen volledig in beeld verschijnen.

Opnemen in de cloud

Deze videodeurbel is via wifi verbonden met internet. Opnames van gebeurtenissen (beweging en aanbellen) belanden dan ook op een online server. Elke gebruiker kan gebeurtenissen van de afgelopen drie uur opvragen. Dit tijdsbestek is uiteraard veel te kort. Tijdens vakanties en de late uurtjes wil je natuurlijk ook naderhand terugzien welke gebeurtenissen er voor je huis hebben plaatsgevonden. Je ontkomt dan ook eigenlijk niet aan een betaald Nest Aware-abonnement. 

Hiermee heb je toegang tot een videogeschiedenis van dertig of zestig dagen. Deze dienst kost respectievelijk vijf of tien euro per maand. Nuttig om te weten is dat de Nest Doorbell nooit continu opneemt, want de camera legt alleen gebeurtenissen vast. Bij plotselinge uitval van wifi of stroom switcht deze videodeurbel automatisch naar lokale opslag. Het interne geheugen biedt plek aan één uur videomateriaal.

Intelligente functies

De Nest Doorbell is een intelligente videodeurbel. Verschijnt er bijvoorbeeld een koerier voor de cameralens, dan ontvang je een pushbericht met de melding ‘Persoon met pakket’. De camera maakt onderscheid tussen personen, dieren (honden en katten), voertuigen en pakketjes. Dat werkt in de praktijk erg goed. Bepaal in de instellingen zelf waarvan je een melding wilt ontvangen. Verder activeer je desgewenst gezichtsherkenning en stel je eventueel zones in. Met laatstgenoemde functie baken je aan de hand van virtuele lijnen bijvoorbeeld een voortuin af. Voorkom op die manier dat je steeds nutteloze meldingen van activiteiten op de openbare weg ontvangt.  

Conclusie

Vanwege een hoog installatiegemak en de eenvoudige werking is de Nest Doorbell voor een brede doelgroep geschikt. Dankzij de geïntegreerde accu ervaar je geen gedoe met (vaak gedateerde) stroomdraden en kun je zelf een plekje bij de voordeur selecteren. Bij normaal gebruik hoeft de accu pas weer na enkele maanden aan de lader. Daarentegen geeft het gebruik van deze laagdrempelige videodeurbel met batterij ook enkele beperkingen. Zo is de resolutie relatief laag en kun je de bestaande gong niet gebruiken. Tot slot is het product stevig aan de prijs.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.