Het zal geen toeval zijn. Vlak voor de feestdagen en de opvolgende nieuwjaarsvoornemens ligt er een nieuwe Fitbit in de winkel. De Fitbit Charge 3 is de derde generatie van het bekende (subtiele) fitnesarmbandje. Maar wat is er nieuw aan deze sportwearable?

In tegenstelling tot smartwatches, zijn de subtielere armbandjes van Fitbit meer bedoeld als een soort gezondheidsmeter, inclusief hartslagmeting. De bijbehorende app coacht je om meer te bewegen en gezonder te leven (door onder andere je slaap te meten, calorie-inname en verbranding bij te houden en je eraan te herinneren niet te lang stil te zitten). De eerste Fitbit Charge verscheen rond 2015 en deze derde generatie oogt iets nieuwer, dankzij een groter schermpje en luxer bandje. Maar de Charge 3 is nog altijd heel herkenbaar.

Fitbit liep voorop, vooral qua hartslagmeting. In tegenstelling tot de concurrentie, werd dit continue gedaan, waardoor de Charge een van de weinige wearables was die wat zinnigs kon zeggen over je hartslag. De op- en afbouw tijdens het sporten, je hartslag in rust, je maximale hartslag tijdens een inspanning… Dit zijn allemaal waardevolle gezondheidsgegevens, die concurrenten misten. Maar terwijl Fitbit met de Charge-armbandjes op het oog redelijk stil lijkt te zitten, doet de concurrentie dat zeker niet. Vooral Apple timmert flink aan de weg. Hoewel de smartwatch alleen voor iPhone-gebruikers is en een andere productgroep is dan een fitnessarmbandje, legt de Apple Watch Series 4 de lat hoog. Zo is de smartwatch van Apple binnenkort in staat hartfilmpjes te maken en kunnen de sensoren vaststellen of de drager gevallen is. Helaas moet Fitbit zijn voorsprong weggeven aan Apple. Niet alleen met de Charge, maar eigenlijk alle wearables van Fitbit lopen achter de feiten aan. Wat zonde is.

Ook andere fabrikanten geven Fitbit het nakijken, bijvoorbeeld met bloeddrukmeting in wearables. Bijvoorbeeld de Asus Vivowatch: een smartwatch, die naast de hartslag ook de bloeddruk kan meten, door je vinger op de bovenzijde van het horloge te plaatsen.

©CIDimport

©CIDimport

Vernieuwingen van de Fitbit Charge 3

Dat de Fitbit Charge 3 niet geen grensverleggende vernieuwingen kent, wil nog niet zeggen dat de fabrikant stil heeft gezeten. Dus je kunt met een gerust hart een Fitbit Charge 3 kopen. Er zijn twee opvallende veranderingen vergeleken met de Fitbit Charge 2: de wearable is waterdicht en de accuduur is om over naar huis te schrijven. En hoe! Afhankelijk van hoe actief ik ben kan ik tussen een week en tien dagen met een opgeladen accu doen. Dat is prettig!

Dat de Charge 3 waterdicht is gemaakt, houdt ook in dat je ermee kunt zwemmen. Handig voor de zwemliefhebber, maar voor de meesten is het een enorme stap vooruit omdat je zorgeloos je bandje nat kunt laten worden, of je nu onder de douche springt na het sporten of een liefhebber bent van extremere activiteiten als Viking runs: de Charge 3 hoef je er niet persé voor af te doen (hoewel je Charge natuurlijk door zijn rubberen armband en glazen schermpje altijd kwetsbaar is).

Scherm: groter, met dunne randen

Ten opzichte van de Fitbit Charge 2 is het scherm wat groter, met dunne schermranden en is de behuizing van metaal. Bovendien reageert het aanraakschermpje net even wat nauwkeuriger, waardoor je de wearable net even wat prettiger bedient. Het knopje aan de zijkant is nu aanraakgevoelig, wat luxe aanvoelt en waarschijnlijk zo is gemaakt voor de waterdichtheid van de Fitbit Charge 3.

Verder zijn er weinig veranderingen op te merken. Op het scherm kun je meldingen van je smartphone zien, je voortgang inzien en handmatig een activiteitsmeting starten. Wanneer je dit overigens niet handmatig doet, herkent Fitbit automatisch beweging waarna hij zelf de activiteitsmeting start, met als verschil dat de tijdsaanduiding van de meting natuurlijk iets minder nauwkeurig is en er voor routes geen GPS-tracking wordt gestart. Over GPS gesproken: de Fitbit Charge 3 beschikt nog altijd niet over een eigen GPS-chip. Hardlopers, wandelaars, fietsers, buitenzwemmers... wat voor activiteit je ook graag doet: om je route nauwkeurig vast te leggen met GPS, moet je ook je smartphone bij je hebben. De Charge 3 kan namelijk wel de GPS-chip van je mobiele apparaat gebruiken voor het vastleggen van de route. Maar dat is wel wat knullig, een reden om voor een sportwearable te kiezen is juist het feit dat je je mobiel thuis wilt laten. Fitbit’s betaaldienst, die naar verwachting op korte termijn in Nederland verschijnt, speelt daar ook op in: je kunt op de terugweg na het sporten je AA’tje in de supermarkt kopen, zonder dat je verder iets op zak hoeft te hebben.

Functionaliteit: Weinig veranderd in de app

Heb je al een Fitbit Charge- of Fitbit Alta-variant, dan ga je er qua functionaliteit niet echt op vooruit. De app is hetzelfde, en werkt als een sportcoach: je wordt geholpen met activiteiten en krijgt een herinnering als je te lang stil hebt gezeten. Bovendien geeft de app veel relevante informatie, bijvoorbeeld over je hartslag en slaapkwaliteit (als je ervoor kiest met je Fitbit om te willen slapen). Desgewenst voer je ook je voedselinname in, zodat je jezelf als doel kunt stellen meer calorieën te verbranden dan binnen te krijgen. Dat is informatie waar je daadwerkelijk wat mee kunt om beter te presteren en gezonder te leven.

De app werkt erg overzichtelijk en het synchroniseren met je Fitbit Charge 3 verloopt vlekkeloos. Een groot nadeel van de app is echter dat Fitbit je gegevens gijzelt in de app. Je kunt niet synchroniseren met andere gezondheids- of sport-apps. Dat is een gemiste kans. Heb je je bandje niet om, dan kun je niet de stapgegevens die je smartphone verzamelt met bijvoorbeeld de Apple Health-app koppelen. Gebruik je Strava of een andere fitness-app? Dan heb je pech met je Fitbit. Of heb je andere apparatuur of apps voor bijvoorbeeld je voedselinname-meting of om je gewicht bij te houden... Het valt niet te synchroniseren. En wat als je Fitbit stuk is en je over wilt stappen op een sportwearable van een ander merk? Ondanks dat het jouw gezondheidsgegevens zijn heb je wederom pech gehad, de enige optie die je hebt is om gegevens uit je Fitbit-account te exporteren naar een spreadsheet. Daar heb je niks aan.

©CIDimport

Fitbit Charge 3 in praktijk

Het is wel even wennen als je een Fitbit gebruikt. Apps zoals Google Fit gebruiken ‘gezondheidspunten’, om samenvattend een overzicht te geven hoe goed of slecht je die dag bezig geweest bent. Fitbit doet dat niet en beloont iedere activiteit met stappen. Heb je dus een wandelingetje gemaakt? Dan worden er netjes stappen toegekend, gelijk aan je aantal gezette stappen. Ga je een stukje fietsen? Dan krijg je ook opeens stappen toegekend. Gek is dat, je stappen zijn zo eigenlijk een soort bewegingsdoel. Maar het trekt het wel uit verhouding, mensen met kleine benen zullen voor dezelfde afstand meer stappen nodig hebben. Maar hoe zit dat met de toekenning van stappen voor andere activiteiten?

Accessoires voor je Fitbit Charge 3 kopen?

De Fitbit Charge 3 komt met een klein en een groot bandje, je hoeft je dus geen zorgen meer te maken over de maat. Er is een zwartgrijze uitvoering en een rosegouden uitvoering. Ook zijn er speciale uitvoeringen, met een gewoven bandje of een sportiever bandje met gaatjes. Je kunt de bandjes vervangen, maar houd er wel rekening mee dat de bandjes bijzonder duur zijn: je begint bij de dertig euro. Fitbit heeft ook een eigen sluiting verzonnen, zodat je geen gewone horlogebandjes kunt gebruiken. Gelukkig kun je bijvoorbeeld op Chinese webshops als AliExpress betaalbare bandjes voor je Fitbit Charge 3 vinden. Over eigen aansluitingen gesproken: de lader is ook een wat onnozel voorbeeld. In plaats van een universele aansluiting, moet je je Fitbit in een soort knijper plaatsen. En zo’n knijper, die kost maarliefst twintig euro.

©CIDimport

©CIDimport

Conclusie

Eigenlijk zou je deze Fitbit Charge 3 beter een Fitbit Charge 2.5 kunnen noemen. Wellicht wilde Fitbit graag een nieuw product in de schappen hebben voor de feestdagen. Is dat slecht? Ja en nee. De lange accuduur en betere bouwkwaliteit maken de Fitbit Charge 3 een betere sportwearable dan zijn voorganger. Bovendien zijn de app, hartslagmeter en het draagcomfort nog altijd erg goed. Toch is het jammer dat Fitbit langzaam maar zeker zijn innovatieve-voorsprong heeft opgegeven aan concurrenten en dat je gegevens nog altijd niet te koppelen zijn met andere apps.

Je zit op de bank en streamt probleemloos een 4K-video op je telefoon, maar zodra je je laptop openklapt om een webpagina te laden, lijkt het alsof de verbinding vastloopt. Ligt het aan de router of aan je computer? In dit artikel leggen we uit waarom wifi-snelheden zo sterk kunnen verschillen per apparaat en wat je eraan kunt doen.

Je betaalt voor een snelle internetverbinding, dus is de verwachting dat elk apparaat in huis die snelheid ook daadwerkelijk haalt. Toch voelt het surfen op je computer soms stroperig aan, terwijl je smartphone ernaast nergens last van heeft. Vaak wordt er direct naar de internetprovider gewezen, maar het probleem zit meestal in de apparatuur zelf. Het verschil in hardware, leeftijd en software tussen mobiele apparaten en computers is namelijk groter dan je denkt. Na het lezen van dit stuk weet je precies waar die vertraging vandaan komt.

Generatiekloof: waarom je laptop vaak achterloopt

Het snelheidsverschil tussen je telefoon en je computer komt vaak neer op een simpele generatiekloof. We vervangen onze telefoons gemiddeld elke twee tot drie jaar, waardoor ze vaak uitgerust zijn met de nieuwste wifi-chips (zoals wifi 6 of 6E). Een laptop gaat vaak veel langer mee, soms wel vijf tot zeven jaar. Hierdoor probeert een verouderde netwerkkaart in je laptop te communiceren met een moderne router, wat resulteert in een lagere maximumsnelheid.

Daarnaast speelt de manier waarop data wordt verwerkt een grote rol. Een telefoon is geoptimaliseerd voor directe consumptie: apps op de achtergrond worden gepauzeerd om de app die je nú gebruikt voorrang te geven. Een computer werkt anders. Terwijl jij probeert te surfen, kan Windows of macOS op de achtergrond bezig zijn met zware updates, het synchroniseren van clouddiensten of het maken van back-ups. Je laptop snoept dus al bandbreedte weg zonder dat jij het doorhebt, waardoor er voor je browser minder overblijft.

Wanneer je laptop de strijd wél wint

De laptop wint het van de telefoon wanneer de omstandigheden optimaal zijn voor stabiliteit in plaats van pure mobiliteit. Als je beschikt over een moderne laptop met een recente netwerkkaart en je bevindt je in dezelfde ruimte als de router, kan de laptop vaak stabieler grote bestanden binnenhalen.

Dat geldt vooral als je laptop verbonden is met de 5GHz-frequentieband. Deze frequentie is veel sneller dan de oude 2.4GHz-band, maar heeft een korter bereik. Als je dicht bij het toegangspunt zit, profiteert je laptop van zijn krachtigere processor om complexe webpagina's sneller op te bouwen dan een telefoon dat kan, mits de verbinding zelf niet de bottleneck is.

Waarom je telefoon soepeler aanvoelt

Het verschil wordt pijnlijk duidelijk zodra je verder van de wifi-bron af gaat zitten, bijvoorbeeld op zolder of in de tuin. Smartphones zijn vaak agressiever geprogrammeerd om het sterkste signaal te pakken of snel tussen frequenties te schakelen. Veel laptops blijven daarentegen te lang plakken op een zwak 5GHz-signaal of vallen onnodig terug op de trage en vaak overvolle 2.4GHz-band (het zogeheten 'sticky client'-probleem).

Daarnaast hebben smartphones een trucje dat laptops helaas moeten missen: wifi-assist (of een vergelijkbare term). Als de wifi even hapert, gebruikt de telefoon ongemerkt een beetje 4G- of 5G-data om de stroom stabiel te houden. Je laptop heeft die optie meestal niet en laat direct een laadicoontje zien. Hierdoor voelt de telefoon sneller aan, terwijl hij eigenlijk een beetje vals speelt door mobiele data bij te schakelen.

Harde grenzen: wanneer traagheid onvermijdelijk is

Er zijn situaties waarin je laptop de strijd sowieso verliest, ongeacht hoe dicht je bij de router zit. Dit zijn de harde grenzen:

Zo check je of jouw hardware het probleem is

Om te bepalen of je laptop de boosdoener is, moet je eerst kijken naar de verbinding. Klik op het wifi-icoon op je laptop en controleer of je verbonden bent met een 5GHz-netwerk (vaak te zien bij Eigenschappen of netwerkinformatie). Is dat niet het geval en sta je wel dicht bij de router? Dan is je netwerkkaart waarschijnlijk verouderd of staan de instellingen niet goed.

Kijk ook eens kritisch naar je gebruik. Heb je toevallig nog applicaties openstaan zoals Steam, OneDrive of Dropbox? Deze programma's kunnen de verbinding volledig dichttrekken. Op een telefoon gebeurt dit zelden automatisch op de achtergrond. Als je laptop ouder is dan vijf jaar, kan een simpele upgrade met een moderne wifi-usb-dongle het probleem vaak al verhelpen, zonder dat je een hele nieuwe computer hoeft aan te schaffen.

Kortom: leeftijd en software maken het verschil

Dat je telefoon sneller is op wifi dan je laptop, komt meestal doordat telefoons nieuwere netwerkchips hebben en slimmer omgaan met datastromen. Laptops hebben vaak last van zware achtergrondprocessen of blijven hangen op een tragere frequentieband. Daarnaast schakelen telefoons bij zwak wifi soms ongemerkt over op 4G/5G, wat de ervaring vloeiender maakt. Controleer of je laptop op de 5GHz-band zit en sluit zware achtergrondprogramma's af om snelheid te winnen.

Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen komt op 16 april uit voor Nintendo Switch.

Dat heeft Nintendo vanmiddag aangekondigd in een speciale Direct-uitzending die om de game draait. Ondanks dat de game voor de eerste Switch verschijnt, zal hij via backwards compatibility ook speelbaar zijn op Nintendo Switch 2.

In de Tomodachi Life-games van Nintendo kunnen spelers zelf Mii-personages creëren en bijvoorbeeld baseren op het uiterlijk van henzelf, vrienden en familie of beroemdheden. Deze Mii's leiden vervolgens hun eigen leven op een eiland, wat allerlei gekke en hilarische situaties oplevert. Spelers kunnen zelf ook invloed uitoefenen op deze verschillende situaties.

Over Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen

In de Direct-uitzending werd meer informatie gegeven over het aankomende Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen. Zo is duidelijk dat spelers hun Mii-personages unieke persoonlijkheden, gewoontes en woningen kunnen geven. Spelers kunnen tijdens de game zien waar de personages aan denken, en ze helpen bij problemen. De tijd in de game verstrijkt daarbij net zo snel als in de echte wereld, wat het de moeite waard maakt om het spel op verschillende momenten op te starten.

Het is daarbij mogelijk om de verschillende Mii-personages kennis met elkaar te laten maken, om te zien wat er vervolgens gebeurd. Personages kunnen bijvoorbeeld praten over hun favoriete eten en filmgenres. Het is daarnaast mogelijk om acht Mii-personages bij elkaar in een huis te laten wonen, wat weer unieke reacties van de personages veroorzaakt.

Op het eiland waar de game zich afspeelt kunnen spelers de personages winkels te laten bezoeken. Bijvoorbeeld een supermarkt waar allerlei etenswaren worden verkocht, of de mogelijkheid om kleding en kostuums te kopen. In een speciale marktkraam worden redelijk geprijsde artikelen meerdere malen per dag ververst.

Ook is er een ontwerpatelier, waar spelers verschillende voorwerpen kunnen maken, waaronder kledingstukken, versiering voor huizen en zelfs huisdieren. Het eiland kan sowieso naar eigen smaak worden ingedeeld, met bankjes, bomen, planten en meer.