Anoniem surfen is lang niet zo makkelijk als het lijkt. Met VPN's en proxy's kom je een heel eind, maar het is wel wat ingewikkeld. Als je alleen wil verhullen welke sites je bezoekt, is de privémodus binnen je browser een goede oplossing. Hier leggen we je uit hoe je die modus gebruikt.

Alle bekende browsers hebben zo'n modus. Er zijn kleine verschillen, maar in de basis werken ze allemaal hetzelfde: ze zorgen ervoor dat jij je niet hoeft te bekommeren om je zoek- en browsegeschiedenis. Hoe gebruik je de privémodus, en wat doet het precies? En wat is het risico? Lees ook: 9 tips om je online privacy te waarborgen.

Chrome

De privémodus van Chrome heet Incognito en is op te roepen door op Ctrl + Shift + N te drukken. Je kunt ook via het hamburgermenu rechtsboven naar Nieuw incognitovenster gaan. Er wordt dan een nieuw venster geopend, dat een poppetje met detectivehoed en zonnebril in de tabbalk heeft staan.

Je krijgt hier meteen een waarschuwing te zien, die de plank goed raak slaat. In principe worden je zoek- en browsegeschiedenis en cookies niet opgeslagen. Er zitten echter wat haken en ogen aan: je werkgever kan bijvoorbeeld alsnog bijhouden welke sites je bezoekt en websites kunnen nog steeds informatie van je binnenhalen zonder dat je er weet van hebt. Vertrouw er dus niet blind op (zie ook kader onderaan).

©PXimport

De belangrijkste feature van de incognitomodus is natuurlijk het niet opslaan van je browsegeschiedenis, maar er is meer. Cookies worden niet bewaard, wat in sommige gevallen wenselijk kan zijn, en ook je zoekgeschiedenis binnen bijvoorbeeld Google wordt vergeten zodra je Chrome afsluit. Gedownloade bestanden worden niet in de downloadmap van Chrome zelf getoond, maar blijven uiteraard wel zichtbaar op je computer.

Firefox

De functie in Firefox werkt nagenoeg hetzelfde. Je opent een privévenster door op Ctrl + Shift + P te drukken, of door via het hamburgermenu op Nieuw privévenster te klikken. Je ziet dat je in een privévenster zit door het paarse maskertje dat in de tabbalk verschijnt.

Firefox geeft een nog iets duidelijker overzicht van wat wel en niet onder de privémodus valt. Dat is hetzelfde als bij Chrome: Geschiedenis, zoekopdrachten, cookies en tijdelijke bestanden worden niet bewaard. Gedownloade bestanden worden, net als bij Chrome, niet getoond binnen Firefox zelf (pas nadat je het privévenster afsluit).

©PXimport

Een handige extra toevoeging aan de privémodus van Firefox is sinds kort het blokkeren van pagina's de je activiteit volgen. Er zijn voldoende apps en extensies om deze zogenaamde trackers te blokkeren, maar Firefox neemt nu de touwtjes in handen door dat in de privémodus zelf te doen. Het staat standaard ingeschakeld, dus je hoeft er niets voor te doen.

Andere browsers

In andere browsers werkt de modus nagenoeg hetzelfde, al zijn er kleine verschillen. In Internet Explorer heet de modus InPrivate. Je opent een privévenster met Ctrl + Shift + P. Browse-, zoek- en downloadgeschiedenis wordt nu niet bijgehoouden, en cookies worden niet opgeslagen. Voor Microsoft Edge geldt hetzelfde.

Opera werkt dan weer hetzelfde als Chrome: Met Ctrl + Shift + N open je een nieuw privévester dat tijdelijke bestanden en geschiedenis van je pc verwijdert nadat je de privévensters hebt afgesloten. In Safari wordt de modus geactiveerd met Cmd + Shift + N.

©PXimport

Je bent niet onzichtbaar

Alternatieven

De laatste jaren duiken steeds meer browsers op die privacy als unique selling point hebben aangestipt. Die browsers verwijderen bijvoorbeeld automatisch alle gegevens als je ze afsluit, of weren zich standaard tegen cookies en trackers. Epic Privacy Browserbiedt zelfs een eigen proxy waarmee je je redelijk onherkenbaar over het internet kan bewegen. Tor Browser doet iets soortgelijks.

In combinatie met een VPN-verbinding ben je met deze opties vrij zeker dat je moeilijk kan worden opgespoord. WIl je echter alleen even snel iets opzoeken zonder dat je dat aan Google wil laten weten, dan is de privémodus van de bekende browsers ruim voldoende.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.