Motorola (tegenwoordig Lenovo) zette met de Moto E-lijn de afgelopen jaren prettige budgetsmartphones neer. De Moto E3 is de nieuwste telg en kost 129 euro. De concurrentie komt dit jaar niet alleen van andere fabrikanten, maar ook uit eigen stal.

De Moto E3 heeft een plastic behuizing met grote randen boven en onder het scherm. Het toestel oogt echter lomper dan hij is, want door de licht gebolde vorm ligt hij fijn in de hand. Door de achterkant te verwijderen, krijg je toegang tot de eveneens vervangbare accu. De smartphone slikt een simkaart en een micro-sd-kaartje, terwijl de Moto G4 Play twee simkaarten en een sd-slot heeft. Deze concurrent kost met 165 euro slechts enkele tientjes meer en biedt betere hard- en software. Lees ook: Vodafone Smart Platinum 7 – Weet niet te overtuigen.

©PXimport

Prima beeldscherm

Ten opzichte van zijn voorganger heeft de Moto E3 een flink verbeterd scherm. Dat hij vergroot is van 4,5 naar 5 inch zal niet voor iedereen een pluspunt zijn, maar de resolutie is erop vooruitgegaan van 960 bij 540 pixels naar 1280 bij 720 pixels. Het scherm oogt daarom scherp genoeg en heeft bovendien een prima kleurweergave. Ook de maximale helderheid en kijkhoeken zijn goed.

©CIDimport

©CIDimport

Niet de snelste

Voor 130 euro kun je geen rappe smartphone verwachten, en dat laat de Moto E3 ook zien. De telefoon is met zijn 1Ghz quadcore-processor en 1GB werkgeheugen vrij traag en gamen is erg lastig. Ook het beperkte opslaggeheugen van 8GB, waarvan slechts 4GB beschikbaar is, is een duidelijke bezuiniging. Gelukkig kan er een micro-sd-kaartje in het toestel voor meer geheugen. In vergelijking met toestellen die een paar tientjes duurder zijn, is er een groot verschil in de snelheid en hoeveelheid opslagruimte.

Ook de camera’s maken duidelijk dat je een budgetsmartphone in handen hebt. De 8 megapixel camera aan de achterkant heeft overdag veel moeite met de belichting, waardoor foto’s veelal te donker of juist te licht ogen. Een ander probleem is dat de meeste plaatjes onscherp uit de bus komen. ‘s Avonds fotograferen verloopt nog stroever. De 5 megapixel-frontcamera levert niet-bijzondere selfies op, en of je nou echt mooier wordt van de ‘beautymodus’ is nog maar de vraag.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Goede accuduur

De Moto E3 gaat dankzij zijn hd-scherm en grote 2800 mAh accu moeiteloos een lange dag mee. Door de ingebouwde besparingsmodus te activeren als de accu onder de vijftien procent duikt, kun je nog een paar extra uren gebruik uit de telefoon persen. Zoals gezegd is de accu verwisselbaar en dat is wel zo handig.

Geen Android 7.0

Net als alle andere Moto-smartphones draait de Moto E3 op de kale Android 6.0-versie met enkele prima applicaties. Het besturingssysteem is gebruiksvriendelijk en werkt naar behoren. Jammer genoeg loopt Lenovo achter met het verspreiden van de maandelijkse Android-beveiligingsupdates. Google heeft op moment van schrijven de november-update beschikbaar gesteld, maar de Moto E3 moet het nog doen met die van juni. Erger is dat de smartphone geen update krijgt naar Android 7.0 Nougat, dat in augustus uitkwam. De iets duurdere Moto G4 Play krijgt deze update wel.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Conclusie

De Lenovo Moto E3 levert net als zijn voorgangers genoeg smartphone voor weinig geld (129 euro). Maar dat betekent niet dat we hem van harte aanraden, want de concurrentie is fel dit jaar. Niet alleen heb je de keuze uit talrijke modellen van bekende fabrikanten, een scherp geprijsde smartphone uit China importeren wordt ook steeds aantrekkelijker. Maar de grootste concurrent komt van Lenovo zelf. De 165 euro kostende Moto G4 Play heeft dezelfde pluspunten als de Moto E3, maar is sneller en heeft meer opslaggeheugen en betere camera’s. Ook belangrijk is dat de telefoon – in tegenstelling tot de Moto E3 – een update krijgt naar Android 7.0 Nougat, en dus meer toekomstbestendig is.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.