Net als een pc kan een smartphone of tablet vol komen te staan met oude apps, foto's, bestanden en andere rommel. Wanneer dat gebeurt, kan het apparaat trager worden of niet meer goed reageren. Om deze problemen op een Android-toestel op te lossen hebben we hier een paar slimme tips voor je.

Beoordeel de situatie

Net als pc's kunnen Android-apparaten zich onvoorspelbaar gaan gedragen als ze te weinig opslagruimte of geheugen tot hun beschikking hebben. Symptomen hiervan zijn apps die op willekeurige momenten vastlopen of helemaal niet willen laden en het opvallend traag worden van het toestel. Om te zien of je nog voldoende opslagruimte of geheugen hebt, open het opslag- en systeembeheer dat in Android is ingebouwd. (Let op: De menu's waarnaar ik verwijs kunnen er op jouw apparaat anders uitzien afhankelijk van de Android-versie die je draait.) Lees ook: Vind je smartphone terug met Android Device Manager.

Ten eerste, open de notificatiebalk of ga naar je apps, en druk op het tandwiel-icoon om naar Instellingen te gaan. Scrol omlaag totdat je een item ziet met de naam Opslagruimte. Klik op het icoon en je krijgt een lijst met informatie te zien over de hoeveelheid opslagruimte die momenteel in bezet wordt door onder meer applicaties, foto's, audiobestanden en downloads. Er wordt ook vermeld hoeveel opslagruimte het apparaat in totaal heeft en hoeveel ruimte er nog vrij is.

In het Opslagruimte-menu kun je bijhouden hoeveel ruimte er nog beschikbaar is op je apparaat, maar je kunt niet veel meer doen dan een opslagvolume formatteren - wat je niet moet doen tenzij je het apparaat volledig wilt wissen. Om veranderingen aan te brengen zonder van alles te verwijderen, moet je de ingebouwde app-manager van Android, de Application Manager, gebruiken.

©PXimport

De app-manager laat je precies zien hoe groot een app is en wat het effect op je smartphone of tablet is.

Om de app-manager te benaderen, ga je naar Instellingen, scrol omlaag naar Application Manager, en druk erop (op sommige apparaten kan het zijn dat je op Applicaties en vervolgens op Beheer of Beheer applicaties moet drukken). In Application Manager kun je - door met je vingers over het scherm te vegen - drie kolommen met apps in beeld brengen: Gedownload, Actief en Alles.

De lijst met Gedownloade apps laat alle apps zien die je uit de Google Play Store hebt gedownload, en veel van de standalone apps die je aanbieder of de fabrikant van het apparaat voor-geïnstalleerd heeft. De lijsten Actieve apps en Alles spreken voor zich. Onderaan de kolommen Gedownload en Alles kun je zien hoeveel ruimte een app in beslag neemt, en onderaan de kolom Actief kun je zien hoeveel geheugen de apps tezamen gebruiken.

Geheugen vrijmaken

Als je in de Gedownload- of Alles-kolom op een app drukt, krijg je een lijst met verschillende opties te zien, waaronder de mogelijkheid om een app gedwongen te beëindigen (om geheugen vrij te maken), te de-installeren of de cache en app-data te wissen. Als je een app wilt verwijderen, druk dan simpelweg op de Wissen-knop.

Als je een app die niet meer goed functioneert probeert te repareren, kunnen de knoppen Cache wissen en Data wissen goed van pas komen. Met Cache wissen verwijder je alle gegevens of bestanden die aan de app gelinkt zijn uit het cachegeheugen, en worden er gedwongen nieuwe versies in het cachegeheugen opgeslagen. Met Data wissen verwijder je alle persoonlijke gegevens die aan een app gelinkt zijn, inclusief je logingegevens en scores van spelletjes. De app zou dan weer als nieuw moeten functioneren.

Als een app niet goed werkt, druk dan eerst op Cache wissen. Helpt dat niet, druk dan op Data wissen. Als het probleem daarna nog steeds niet is opgelost, probeer dan de app te de-installeren (door op Wissen te drukken), het apparaat opnieuw op te starten, en de app opnieuw te installeren.

Apps en data verwijderen en verplaatsen

Het de-installeren van een app is dus heel simpel: Je opent de Application Manager, drukt op de app in de lijst Alles, en vervolgens druk je op Wissen. Helaas kunnen sommige apps die door de fabrikant op je apparaat zijn voor-geïnstalleerd zodanig zijn ingebed dat je ze niet kunt de-installeren, tenzij je root-toegang tot de telefoon hebt.

In plaats van apps te verwijderen om interne opslagruimte op je apparaat vrij te maken, kun je ze naar een MicroSD-kaart verplaatsen. Het kan zijn dat je met nieuwere apparaten geen apps op een SD-kaart kunt installeren, maar oudere versies van Android hebben een ingebouwde functie voor SD-kaart installatie.

Houd er, voordat je apps gaat verplaatsen, rekening mee dat apps die hun eigen thuisscherm-widget hebben (of toegang vereisen tot systeembestanden van Android) niet goed zullen functioneren wanneer ze op een SD-kaart worden geïnstalleerd. Als je niet zeker weet welke apps je probleemloos kunt verplaatsen, kun je in de Google Play Store App 2 SD downloaden. Dit is een eenvoudige tool die de apps die op je apparaat staan scant en een lijst genereert met de apps die je zonder risico naar een SD-kaart kunt verplaatsen.

Natuurlijk zijn apps (tenzij je er enorm veel geïnstalleerd hebt) waarschijnlijk niet de grootste verbruikers van opslagruimte. Foto- en videobestanden nemen veel meer ruimte in beslag dan apps, dus het is de moeite waard om die ook naar de SD-kaart te verplaatsen. Om ervoor te zorgen dat je apparaat nieuwe foto's en video's automatisch op de SD-kaart opslaat, open je de camera-app en ga je naar het instellingenmenu (dit verschilt van apparaat tot apparaat).

In het menu ga je naar het Opslagruimte-gedeelte en druk onderaan op SD-kaart koppelen. Daarna kun je ervoor kiezen om apps en data standard op te slaan op de SD-kaart. Als je ook je bestaande foto's en video's wilt verplaatsen, kun je dit op eenvoudige wijze doen door je apparaat via een usb-kabel met je computer te verbinden; de pc zou je telefoon of tablet moeten herkennen als een verwisselbaar opslagapparaat zodat je de map met foto's van de interne opslag van het apparaat naar de SD-kaart kunt slepen. Heb je geen pc bij de hand, dan kan je de bestanden op veel toestellen ook verplaatsen binnen een bestandsmanager.

Draaiende apps en homescreen-widgets

Soms is niet het aantal apps het probleem, maar het werkgeheugen dat ze van je telefoon vragen. Sommige apps blijven draaien, ook nadat je ze hebt afgesloten. Andere starten zichzelf op om bijvoorbeeld notificaties te kunnen versturen. Al die apps gebruiken RAM-geheugen, waardoor je telefoon niet meer genoeg over heeft voor echt belangrijke zaken.

Vooral widgets hebben er een handje van veel van je RAM op te slurpen, omdat ze constant worden ververst en blijven draaien op de achtergrond. Het is aan te raden de homescreens van je smartphone niet vol te proppen met widgets, en alleen die widgets te gebruiken die je echt nodig hebt. Het geheugengebruik verschilt sterk per widget.

©PXimport

Widgets zijn heel handig, maar ze kunnen funest zijn voor je geheugen en accu.

Ook taskmanagers doen, ondanks de naam, meer fout dan goed. In eerdere versies van Android wilde het nog wel eens helpen een goede taskmanager te gebruiken, maar tegenwoordig gebruiken ze alleen maar onnodig veel geheugen en doen we ze weinig meer om je echt te helpen. Vertrouw Android en gebruik de ingebouwde taskmanager.

Achtergronden

In Android kun je bewegende achtergronden gebruiken, die een extra leuk tintje geven aan je homescreen. Dat is allemaal leuk en aardig, maar alles wat beweegt, kost werkgeheugen. Sommige achtergronden zijn echt een aanslag op je RAM (en op je accu). Het ziet er misschien leuk uit, maar als je last hebt van een traag Android-toestel, kun je het beste de gewoon een statische achtergrond gebruiken.

Opnieuw opstarten

Het klinkt simpel, en dat is het ook, maar het kan wonderen doen: het opnieuw opstarten van je telefoon. Alle apps die zijn blijven draaien, tijdelijke processen en cachebestanden worden zo uitgezet en verwijderd, zodat je weer met een schone lei kunt beginnen. Het dagelijks opnieuw opstarten van je Android-toestel kan al een hoop van bovenstaande oplossingen onnodig maken.

Wanhoopsdaden

Als je Android-apparaat niet goed opstart of anderszins onbruikbaar is, kan het leegmaken van de cache-partitie of het apparaat herstellen naar de fabrieksinstellingen je enige opties zijn. Smartphones en tablets die op Android draaien, worden gewoonlijk geleverd met een ingebouwde hersteltool die je kunt gebruiken om een aantal onderhoudsoperaties uit te voeren of de software van het apparaat volledig te herstellen.

Toegang tot de herstelmodus verschilt per apparaat, maar doorgaans moet je het apparaat uitschakelen en een bepaalde combinatie van knoppen ingedrukt houden terwijl je het apparaat opnieuw start. Voorbeeld: op een Samsung Galaxy Note II moet je de telefoon uitschakelen en de Home en Volume Up-knoppen ingedrukt houden terwijl je op de Power-knop drukt.

Zodra je apparaat in de herstelmodus is opgestart, krijg je een eenvoudig menu te zien met een aantal opties om updates te installeren of bepaalde partities leeg te maken. In de meeste gevallen kun je met behulp van de Volume Up en Volume Down-knoppen het menu doorlopen en met de Power-knop items selecteren.

Voordat je alle data verwijdert en de fabrieksinstellingen terugzet, is het een goed idee om eerst alleen de cache-partitie leeg te maken. Dit omdat het een minder extreme stap is die soms stabiliteitsproblemen op kan lossen. Door de cache-partitie leeg te maken, verwijder je app-componenten, tijdelijke bestanden, en andere willekeurige stukjes data die in de cache opgeslagen staan. De cache wordt automatisch opnieuw opgebouwd wanneer je je telefoon opnieuw start en je apps gaat gebruiken.

Laatste redmiddel

Als je - nadat je eerst alle oplossingen die hier genoemd zijn hebt geprobeerd - nog steeds problemen hebt met je Android-apparaat, kun je het volledig herstellen door de cache- en data-partities leeg te maken en de fabrieksinstellingen terug te zetten. Maar dit moet je als laatste redmiddel beschouwen: het proces is te vergelijken met het formatteren van de harde schijf van je pc en het opnieuw installeren van Windows. Je verliest al je persoonlijke gegevens die in het interne geheugen van het apparaat opgeslagen zijn, en je zult al je apps opnieuw moeten installeren.

Als dat voor jou een acceptabel resultaat is, ga dan naar de herstelmodus van je apparaat en selecteer de opties om het cache en alle data te wissen. Wanneer je je apparaat opnieuw opstart zal het zich gedragen alsof je het voor de eerste keer gebruikt.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.