Zoals bij iedere s-serie, voert Apple met de iPhone 6s (en 6s Plus) weer een groot aantal updates onder de motorkap door. Zo is de iPhone 6s sneller, werkt de camera beter en beschikt het touchscreen over het zogenoemde 3D Touch. Maar is dit alles genoeg reden om over te stappen op de nieuwe iPhone?

De iPhone 6s is qua uiterlijk amper te onderscheiden van de iPhone 6. Nog steeds heeft het toestel ronde hoeken, een aluminium behuizing, en die bekende witte strepen op de achterkant. Aan de voorkant zit de inmiddels beroemde home-knop, aan de zijkant zitten volumeknoppen en een aan/uit-knop. Lees ook: 12 briljante tips voor iOS 9.

De grootste vernieuwing aan het uiterlijk van het toestel is dat die nu in een andere kleur beschikbaar komt. Naast de standaard zilver, goud en spacegrijs-uitvoering is er ook een zalmroze toestel beschikbaar - niet de kleur die wij zouden kiezen, maar wel die we kregen van Apple.

iPhone 6s is stuk sneller

Het is vooral de binnenkant van de telefoon die hem een stuk beter maakt dan zijn voorganger. De processor is een heel stuk sneller, en dat is één van de dingen die direct opvalt. Apple zegt zelf dat het gaat om een versnelling van wel 30 procent ten opzichte van de iPhone 6, en hoewel we het niet hebben kunnen benchmarken is het duidelijk merkbaar dat de 6s veel sneller is.

Misschien heeft dat ook te maken met het verdubbelde werkgeheugen: Dat is nu van 1 GB naar 2 GB gegaan. Daardoor is het makkelijk schakelen tussen applicaties, en blijven meer apps op de achtergrond werken waardoor die sneller opstarten als je ze aanzet.

©PXimport

Naast de bekende kleuren is de nieuwe iPhone ook in het roze beschikbaar.

De vingerafdrukscanner die we al sinds de iPhone 5 in Apple-apparaten zien, zit ook in de 6s verwerkt in de homeknop. Die is in dit model aanzienlijk sneller - zo snel zelfs, dat je je notificaties amper kunt lezen wanneer je de telefoon met je duim aanzet. Een eerste-wereld-probleem, zullen we het maar noemen.

3D Touch

Is er dan helemaal niets revolutionair anders aan de 6s? Jawel. 3D Touch, dat eerst nog bekend stond als 'Force Touch', is een opvallende nieuwe functie in het scherm. Dat scherm is namelijk drukgevoelig, waardoor je er op meerdere manieren op kunt drukken. Naast de gewone tik en het lang ingedrukt houden, kun je ook extra hard op het scherm tikken.

Op die manier kun je verschillende acties uitvoeren door op verschillende manieren te tikken op het scherm. Klik je in Safari normaal op een link, dan opent er een nieuwe pagina. Druk je het scherm echter iets harder in, dan verschijnt er eerst een preview van het nieuwe tabblad zodat je weet of het wel de moeite waard is om te klikken. Dat werkt ook op het home-scherm, waar je met een camera-app bijvoorbeeld al een snelle selfie kunt maken voor je de app ook echt geopend hebt.

©PXimport

Qua design behoort de iPhone 6 nog altijd tot de mooiste toestellen van dit moment.

Wat 3D Touch doet, doet het bijzonder goed. De functie werkt altijd, herkent iedere aanraking perfect en voelt nooit alsof het 'in de weg' zit. De potentie van 3D Touch is enorm, en kan zorgen voor een grote verandering in hoe je je telefoon bedient.

Potentie van 3D Touch

We zeggen 'kan', want op dit moment is dat nog lang niet het geval. Er zijn namelijk nog maar weinig apps beschikbaar die 3D Touch gebruiken. Aanvankelijk waren het alleen de standaard-apps van Apple zelf (Safari, Foto's etc.), en inmiddels is er een handjevol apps zoals Facebook en, verrassend, WhatsApp, dat 3D Touch gebruikt. Maar tenzij je een erg grote Apple-fan bent die al het nieuws in de gaten houdt, weet je niet welke apps 3D Touch hebben.

Het hangt op dit moment erg af van de ontwikkelaars die aan de slag gaan met 3D Touch. Hoe meer apps er gebruik van gaan maken, des te groter is de kans op succes.

Helaas werkt 3D Touch niet meteen intuïtief, want je weet niet precies welke functies in een app het ondersteunen. Als je niet weet dat het er is, mis je het bovendien niet. De iPhone kan namelijk gewoon op de normale manier bediend worden.

©PXimport

3D Touch is een mooie toevoeging, waar we in de toekomst veel van verwachten. Maar nu nog niet.

Vertrouwd iOS 9

Standaard draait de iPhone 6s op iOS 9, en is inmiddels te updaten naar iOS 9.1. Je vindt in iOS 9.1 op de nieuwe iPhone echter weinig unieks dat je niet ook op andere iApparaten terugvindt. iOS 9 is wel het meest uitgebreide besturingssysteem tot nu toe, en werkt net zo intuïtief als altijd. Ja, sommige gebruikers vinden Android fijner en zouden nooit naar iOS overstappen - een keuze die vooral met smaak te maken heeft.

Eén opvallende feature, die overigens wel alleen in de nieuwe iPhone 6s zit, is dat Siri altijd aan staat. Je kunt de slimme assistent daarmee altijd oproepen door 'Hey Siri' te zeggen en zonder eerst de homeknop ingedrukt te houden. Als je veel van Siri gebruikmaakt, is het een prettige toevoeging, al vonden wij de home-knop ook al praktisch werken.

Een belangrijk punt waar de 6s achterblijft, of in ieder geval gelijk blijft, is de accuduur. Die is op papier een stuk beter dan zijn voorganger, maar door de krachtigere processor en het verdubbelde RAM haal je in de praktijk net zoveel uren uit je accu als je uit de iPhone 6 haalt.

Gelijke camera

Ook de camera van de iPhone is op papier een heel stuk beter dan de vorige telefoons, met 12 megapixels ten opzichte van 8. Een flinke verhoging, maar megapixels zeggen niet altijd alles. Dat blijkt uit het feit dat foto's niet significant beter zijn dan die van de iPhone 6. Ook niet persé slechter, maar we zagen met het blote oog geen heel groot verschil tussen de oude en de nieuwe camera.

Wel nieuw zijn een aantal extra functies in de app, zoals het filmen van 4k-beelden waar je in de praktijk niet heel veel aan hebt (er zijn nog maar weinig 4k-tv's op de markt), maar die er wel voor zorgt dat je geheugen binnen de kortste keren bomvol staat. De iPhone 6s Plus heeft wel een belangrijke nieuwe toevoeging in de cameralens: optische beeldstabilisatie. Waarom dit niet in de iPhone 6s is verwerkt is ook voor ons volstrekt onduidelijk - een gemiste kans. Met de iPhone 6s Plus kan je aanzienlijk mooiere video's schieten dan de 'gewone' iPhone 6, en ook biedt de langere sluitertijd interessante opties voor de iPhone-fotograaf.

©PXimport

De 6s Plus heeft een aanzienlijk betere lens dan zijn kleine broertje.

Live Foto's maken

Live Foto's is een leuke functie in de Foto's-app waarbij alle foto's automatisch een soort gif'je of kort filmpje worden. De camera maakt namelijk anderhalve seconde vóór en anderhalve seconde ná je een foto al een opname. Daardoor krijg je in de Foto's-app de normale foto te zien die je hebt gemaakt, maar kun je door erop te klikken een kort filmpje zien.

Dat klinkt niet spannend, maar het geeft een compleet nieuwe dimensie aan foto's. Die worden er levendiger van, spreken meer tot de verbeelding, zonder dat het filmpjes worden. We zullen niet zover gaan door het een nieuwe fotografische revolutie te noemen, maar als je het hebt over innovatie in fotografie is dit wel één van de meest spannende ontwikkelingen die we recent hebben gezien.

©PXimport

Onder normale omstandigheden is er weinig verschil in fotokwaliteit te zien.

Weinig opslagruimte

Een notoir kritiekpunt op oude iPhones was altijd de opslagruimte, en om onbegrijpelijke redenen is dat in de iPhone 6s niet anders. Je komt anno 2015 niet meer weg met slechts 16 GB, maar dat is wel de opslagruimte van het instapmodel. En nee, net zoals in oudere iPhones is ook de 6s niet uit te breiden met (micro-)sd. Als je daarom de goedkoopste iPhone van 16 GB haalt, hou er dan rekening mee dat dat vol staat voor je het doorhebt en dat je dus moet betalen voor cloud-opslag via bijvoorbeeld iCloud of Dropbox.

Je kunt ook kiezen voor de iPhone 6s met 64 GB of zelfs 128 GB - maar let op dat dat respectievelijk 100 en 200 euro duurder is. Laat je dus niet misleiden door de prijs van de goedkoopste iPhone met 16 GB, want er is geen enkele reden die te kopen.

Conclusie

De voordelen, zoals 3D Touch en de merkbaar snellere processor, maken de iPhone 6s tot een geweldig toestel. Niet alles aan het toestel is perfect: vooral de matige opslagruimte van 16 GB valt tegen, en de accuduur is praktisch hetzelfde als in de iPhone 6. Maar dat mag geen naam hebben. Apple-fans willen deze telefoon toch wel hebben. En terecht. Op dit moment zijn er weinig telefoons te krijgen die zo goed zijn als de iPhone 6s. Heb je echter al een iPhone 6, dan is er vrij weinig reden om te upgraden. De iPhone 6s is namelijk prijzig, en hoewel het toestel op praktisch alle punten beter is dan zijn voorganger, willen we de upgrade niet essentieel noemen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.