Adobe Photoshop Lightroom is een 'postproductieprogramma', bedoeld voor professionele fotografen en enthousiaste fotohobbyisten. Onlangs bracht Adobe een public bèta uit van versie 2.

Met Adobe Photoshop Lightroom heeft een fotograaf een complete workflow voor zijn (raw) beelden. Lightroom is een combinatie van een databaseprogramma voor het beheer van de foto's, een raw-converter om de beelden te bewerken en een presentatiedeel voor het afdrukken van foto's, het presenteren via een beamer en het samenstellen van een webgalerie. Het programma is daarmee vooral bedoeld voor professionele fotografen, maar ook enthousiaste fotohobbyisten hebben er veel baat bij. Voor de gewone kiekjesmaker is het duidelijk een brug te ver.

Lokale bewerkingen

Begin april bracht Adobe een public bèta van versie 2.0 uit, die als belangrijkste nieuwtje de mogelijkheid biedt om ook lokale beeldbewerkingen uit te voeren. De meeste raw-converters lijden aan hetzelfde euvel, namelijk dat alle bewerkingen alleen maar op het hele beeld kunnen worden toegepast. Zo zijn er bijvoorbeeld mooie mogelijkheden om de schaduwen lichter te maken, maar als u dat slechts op één stukje van de foto zou willen doen, moet u het raw-bestand converteren naar tiff en die tiff vervolgens in Photoshop (of een ander beeldbewerkingsprogramma) openen om daar die plaatselijke bewerking uit te voeren. In Photoshop Lightroom 2.0 is die mogelijkheid er nu wél, via een speciale kwast waarmee u beelden plaatselijk kunt bewerken. De beschikbare bewerkingen zijn het lichter of donkerder maken, de kleurverzadiging aanpassen, het contrast verhogen of verlagen, en een bepaalde tint inschilderen. Adobe geeft hiermee antwoord op een belangrijke vraag van de gebruikers van versie 1.0, want nu is het uitstapje naar Photoshop overbodig geworden. Bovendien is iedere bewerking niet-destructief, wat betekent dat de bewerking op ieder moment weer ongedaan te maken valt, of is te veranderen. Bij bewerkingen in Photoshop kan dat meestal niet.

Trefwoorden

Om foto's in een grote database terug te kunnen vinden, is het noodzakelijk om met trefwoorden te werken. Het toevoegen van trefwoorden was in versie 1.0 ook al goed geregeld, o.a. met drag-and-drop van een selectie van foto's op een trefwoord. In versie 2.0 heeft Adobe er nog een handige mogelijkheid bijgemaakt, namelijk een lijst met 'suggested keywords'. Zodra u begint met trefwoorden toevoegen aan een foto, kijkt Lightroom enerzijds naar de trefwoorden van foto's die rondom hetzelfde tijdstip zijn gemaakt en anderzijds naar foto's die hetzelfde trefwoord hebben. Op basis daarvan komt het met een lijst van suggesties voor trefwoorden die waarschijnlijk ook op dit beeld van toepassing zouden kunnen zijn. Die lijst is feitelijk een serie knoppen, zodat één klik op zo'n trefwoord volstaat om dat ook toe te voegen.

Collecties

In de database is het nu ook mogelijk geworden om 'smart collections' te maken. Een collectie is een selectie van beelden, maar tot dusver kon u die alleen met de hand aanmaken. Bij een smart collection geeft u criteria op waaraan een foto moet voldoen om bij de collectie te behoren, bijvoorbeeld een of meer trefwoorden, of een opnamedatum, of een combinatie van dergelijke criteria. Ieder beeld dat aan die criteria voldoet, zelfs een beeld dat u later hebt geïmporteerd, wordt automatisch in de collectie geplaatst. Teleurstellend is dat Lightroom 2.0 nog steeds geen 'soft proof'-mogelijkheid heeft. Met een soft proof krijgt u een simulatie van hoe de afdruk eruit gaat zien, zodat u nog kunt corrigeren. Voor een dergelijk professioneel programma is dit eigenlijk een must.

PluspuntenMinpuntenConclusie

Photoshop Lightroom 2 belooft een interessante upgrade te worden, gezien de public beta. De belangrijkste nieuwe mogelijkheid is ongetwijfeld de lokale correctie, terwijl ook de smart collections een welkome aanvulling zijn. Dat soft proof nog niet mogelijk is, valt nauwelijks te verklaren voor een pakket dat toch vooral op serieuze fotografen gericht is.

<td >Omvang<td >1024 MB<td >Downloadversie beschikbaar<td >ja<td >Demoversie beschikbaar<td >ja<td >Processor (minimaal benodigd)<td >Intel Pentium 4<td >Hoeveelheid RAM (minimaal benodigd)<td >1024<td >Besturingssysteem (minimaal benodigd)<td >Windows VistaWindows XPMac OS X (t/m 10.4)Mac OS X 10.5-

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.