Review: Yoshi and the Mysterious Book is geen open boek

De game begint op Yoshi’s vertrouwde eiland, waar Bowser Jr. samen met een levende encyclopedie, graaf Goedboeck, plots neerstort. Wat blijkt? De bladzijden van graaf Goedboeck zitten vol met bijzondere wezens, en het is aan Yoshi om te ontdekken wat deze beestjes allemaal kunnen doen. Als een pitch voor een platformer klinkt dat misschien niet heel spannend. Er is geen vlaggenmast aan het einde van een level je zal zelden een eindbaas tegenkomen om te verslaan en het is onmogelijk om ‘game over’ te gaan. Dat doet misschien vermoeden dat deze game echt voor de allerjongsten is gemaakt, maar niets is minder waar.

In elk level staat dus een ander beestje centraal. Misschien is het niet veel meer dan een simpele bloem. Of een vreemde tweevoeter die tikkertje wil spelen. Een ander level zit vol met kwallen die Yoshi kan gebruiken als een jetpack. Iedere keer als je een beestje iets laat doen, door gewoon dingen te proberen, verschijnt er een kleine aantekening en bijbehorende sterren in het level. Yoshi beschrijft bijvoorbeeld de smaak van het wezen nadat je het probeert op te eten, of wat er gebeurt als het in contact komt met rotsen of andere wezens van dezelfde soort. Zodra je een speciale interactie hebt met een beestje kan je deze voorzien van een zelfgekozen naam in het boek.

Aanvankelijk begreep ik geen snars van deze structuur. Er miste een duidelijk doel, zo leek het. Yoshi kan natuurlijk springen en eieren gooien, maar je moet het echt van de beestjes hebben om levels werkelijk te verkennen. Pas toen dat kwartje viel, realiseerde ik mij hoe slim de levels zijn ontworpen.

Neem een witte ‘invasieve’ bloem, die ik doopte tot ‘Cocacaïne’. De bloem verspreidt zich namelijk razendsnel en reageert op de omgeving. Het zuigt ook water op waarmee geheime passages bereikbaar worden. Een klein groepje van de bloemen kan zelfs een grote steen kapotmaken. Wat begint als een simpele wereld wordt – door je eigen nieuwsgierigheid de vrije loop te laten - steeds verder bedekt in een laag van ‘Cocacaïne’. Pas nadat de plant een groot beest had afgeschrikt kon ik mijn expeditie voltooien en mocht ik het plantje een naam geven. Yoshi werd een ware Cocacaïne-expert.

In de meeste platformers raas ik door levels op zoek naar collectibles, maar de structuur van Yoshi and the Mysterious Book legt de focus op wat we normaal zouden zien als de ‘vijanden’. Het zorgt voor een bijzondere kruising tussen Pokémon Snap, een Kirby-game en de Wonderbloem-segmenten uit Super Mario Bros. Wonder: de charme druipt ervan af. Van de manier waarop je een beestje met een hengel gebruikt om vissen te vangen, tot aan een roze kauwgombalachtig wezen dat kan worden opgeblazen om je sprong een extra zetje te geven: elk wezen brengt een nieuwe gameplaymechaniek met zich mee. Uiteraard doopte ik die laatste om tot een ‘Kirby’. Er zijn zelfs beestjes die reageren op wezens die je in andere levels hebt ontdekt.

Alles bij elkaar verandert dat elke wereld in een zandbak. De beestjes worden gereedschappen om de talloze geheimen te vinden die overal zijn verstopt. Zelfs platform-veteranen zullen hier een dagtaak aan overhouden.

Waar Yoshi and the Mysterious Book vooral struikelt is het oneven tempo van het spel. Niet alle levels zijn namelijk van dezelfde kwaliteit. In sommige levels ben je afhankelijk van specifieke spawnplekken of het in leven houden van één specifiek dier. Dat haalt het tempo aanzienlijk onderuit. Aan de andere kant is de vrijheid in levels soms ook té overweldigend. Er is zoveel te doen dat je eigenlijk niet weet waar je aan moet beginnen. Dit alles maakt het soms lastig om echt lekker lang te blijven spelen. Iets waar ik mij bij een Mario-spel nog nooit zorgen om heb moeten maken.

Ook is het te betreuren dat dit spel, dat op de Nintendo Switch 2 van het scherm spat, vaak kleine maar merkbare laadschermen heeft. Voor een game die echt is gemaakt voor Nintendo’s nieuwste handheld is dat toch een beetje teleurstellend. Zeker omdat ik ook niet inzie waarom dit spel niet zou kunnen draaien op de originele Nintendo Switch.

Ik kan niets anders zeggen dan dat Yoshi and the Mysterious Book mij ontzettend heeft verrast. Ik verwachtte een kindvriendelijke, eenvoudige platformer die ik in een middagje wel gezien zou hebben. Maar elke dag speelde ik een paar levels en bleef ik steeds net wat langer plakken. Hier en daar is een wereld net te eentonig en simplistisch. En dan tref je opeens een level met een beestje waar de creativiteit van af druipt. Als alles op zijn plaats valt, overstijgt Yoshi and the Mysterious Book soms zelfs het platformgenre.

Deze game is dus zeker geen open boek, enn wie weet krijgt Yoshi het misschien wel voor elkaar om met op deze manier nieuwe fans te winnen. Na onze expedities samen ben ik hem in ieder geval meer gaan waarderen.

Yoshi and the Mysterious Book is vanaf 21 mei beschikbaar voor Nintendo Switch 2.