Review: Pokémon Pokopia is de beste spin-off in jaren

Mogelijk zegt Dragon Quest Builders je niet zoveel, maar het is wel de meest accurate beschrijving van Pokopia. Die games pakken de rpg-elementen van de reeks en combineren ze met een Minecraft-achtige wereld, met bijbehorende crafting- en bouwmechanieken. Pokopia doet iets vergelijkbaars: het past het verzamelen van pokémon toe op een wereld die je volledig naar je hand kunt zetten en voegt daar een hele hoop flair aan toe. Daar komt het Animal Crossing-gehalte van de game bij kijken, want pokémon waren nog nooit zo één met de wereld.

Jij bent namelijk een Ditto wiens menselijke compagnon – net als alle andere mensen ter wereld – verdwenen is. Als een vorm van rouwverwerking neem je zijn of haar gedaante aan en kies je ervoor om de wereld weer leefbaar te maken. Er is namelijk iets gebeurd waardoor ook de wereld slecht bewoonbaar is geworden voor de overgebleven pokémon, en het is aan jou om elk leefgebied weer in ere te herstellen.

Die natuuractivistische boodschap schemert door in de hele game; het herstellen van elk van de gebieden gaat beetje bij beetje. Je creëert een nieuwe habitat, ontmoet een nieuwe pokémon die eeuwig dankbaar is voor z’n woonplek en ontvangt al naar gelang nieuwe krachten om nieuwe woongebieden mee te creëren. Vroeg in de game geeft Bulbasaur je bijvoorbeeld de move Leafage, waarmee je stukjes gras kunt creëren. Die kun je in de schaduw van een boom zetten, maar die boom moet eerst weer worden besproeid met water – waar je weer een andere move voor nodig hebt.

Die cyclus gaat alsmaar door en wordt toenemend complexer wanneer je op zoek gaat naar zeldzamere pokémon. Soms moet je bepaalde spullen craften en op de juiste plek neerzetten, en soms valt het kwartje pas als je nieuwe mogelijkheden hebt vrijgespeeld. Je Pokédex houdt netjes bij welke woongebieden je al hebt ontdekt, net zoals je per pokémon kunt zien waar ze graag verblijven. Nieuwe exemplaren vinden is niet per se moeilijk, maar kost behoorlijk wat craft- en bouwwerk om ze allemaal te verzamelen.

Maar daar houdt het niet op: elk zakmonster heeft ook bepaalde wensen en voorkeuren. De één houdt van het donker, de ander zoekt een comfortabel bed, en weer een ander wil dolgraag bij je intrekken omdat je huis helemaal vol staat met pokémon-knuffels (net als in het echt). Het geeft de wezens een stukje persoonlijkheid dat je andere in Pokémon-games eigenlijk niet ziet.

Ik vond een Sprigatito die verliefd is op de bloemenvelden in het dorp en me achterna zat om te vertellen hoezeer ze me waardeert. Er is ook een Hitmonchan die me constant uitnodigt om even te sparren, om me daarna te belonen met een tak (?). Elders is een Vulpix hard aan het werk om m’n ijzer om te smelten naar bruikbaar materiaal. Je moet een klein beetje van de pokémon zelf houden om Pokopia te kunnen waarderen, want in die zin lijkt de game voor mij gemaakt te zijn.

Voor je het weet ren je rond door het dorp met een to do-lijst van hier tot Hoenn, terwijl pokémon je achterna hollen of ook keihard aan het werk zijn. Je bent namelijk vooral bezig met ‘belangrijke verzoeken’, die het verhaal van de game voortstuwen. Naast het herstellen van het Pokémon Center is er in elke regio wel iets aan de hand waar de beestjes je hulp nodig bij hebben, vaak in de context van de verdwenen mensen. Bepaalde pokémon zijn namelijk cruciaal voor je voortgang: je hebt bouwspecialisten, pokémon die planten sneller laten groeien en wezens die je grond kunnen omspitten. Vaak werk je – naast andere bouwprojecten die je zelf neerzet – naar één groot project toe waar je de juiste pokémon en materialen voor verzamelt en craft.

Dat draagt bij aan de flow van Pokopia: er zit amper een rem op. Gebouwen kosten een paar minuten, een uur of soms een dag om te worden gebouwd, maar in principe kun je aan één stuk doorknallen. De rest van de wereld is immers een zandbak waarin je blokken bouwt en dus eigen bouwwerken maakt, het leefniveau verhoogt en allerlei soorten spullen koopt om de wereld af te maken. Langzaam een dorp bouwen dat uitbloeit tot een pokémon-samenleving – vol huizen met meerdere verdiepingen, kookplekken, elektriciteitspalen en allerlei transportmiddelen waar ik het niet over mag hebben – is een fijn gevoel.

Vergelijk je Pokopia met Minecraft, dan zijn er beperkingen. Ten eerste bouw je aanvankelijk vooral weer op wat er voorheen stond. Er zijn fundamenten van huizen, onafgemaakte spoorrails en andere relieken van de mensensamenleving die je simpelweg alleen hoeft af te maken. Je kunt ze volledig slopen en alles er iets compleet anders bouwen, maar Pokopia reikt je een hoop toe.

Ook is de derdepersoonsbesturing van de game niet ideaal als je ultraprecies wilt bouwen. Af en toe sloop je blokken die je niet wilt slopen of voelt het hoger plaatsen van objecten wat ongemakkelijk. Anderzijds kent het een hoop handigheden om bijvoorbeeld bakken met spullen in één keer op te pakken, doet de game niet zo moeilijk over opslagruimte en verplaats je rap van je ene naar je andere dorp.

Pokopia’s grootste beperking zit hem in de omvang van de verschillende gebieden. Ze zijn groot, gelaagd en sfeervol, maar wanneer je te ver wandelt of vaart, houdt de game je wel even tegen. Dat draagt bij aan het feit dat veel van die werelden een wat beperkter canvas vormen waarbinnen je kleurt, in plaats van een oneindige wereld die je helemaal vol kunt bouwen. Die optie is er echter wél: zowel on- als offline biedt Pokopia je ‘lege’, grotere gebieden waar je naar hartenlust kunt bouwen. Helemaal fijn daarbij zijn de cloud-eilanden, waar je met drie andere spelers vrij kunt bouwen en terug kunt keren wanneer je wilt. Over een week staat het internet waarschijnlijk vol met de gekste creaties.

De game is ondanks z’n simpele uiterlijk écht sfeervol en gezellig, en zit technisch verrassend goed in elkaar. Alles wat je doet voelt goed, ‘klikt’ eenvoudig in elkaar en is tegelijkertijd een heerlijk relaxte ervaring. Ik stak 35 uur in het wederopbouwen van de gebieden, maar heb het gevoel dat ik nog láng niet klaar ben met de wereld en diens inwoners. Dat maakt Pokopia een van de beste Pokémon-spin-offs ooit.

Pokémon Pokopia verschijnt op 5 maart voor Nintendo Switch 2