Als je jouw foto's wilt laten zien, heb je als Mac-gebruiker verschillende opties. En gelukkig hoef je voor de meeste geen cent te betalen. Of je nu iets voor het lokale fotoclubje organiseert, een feestje geeft, of familie op bezoek krijgt - de volgende opties zullen je foto's laten stralen.

Quick Look

Deze gratis methode biedt een kale slideshow, zonder controle over de lengte van de weergave, overgangen, bijschriften of muziek (hoewel je altijd iTunes zou kunnen gebruiken om op de achtergrond muziek te draaien).

Selecteer in de Finder de bestanden die je wilt bekijken - Command-A om alle foto's in een open map te selecteren natuurlijk, en Command-Shift om opeenvolgende bestanden te selecteren en Command-klik voor niet opeenvolgende bestanden. Je kunt ook binnen een Finder venster slepen om meerdere foto's te selecteren (begin met het slepen aan de linker- of rechterkant van de bestandsnamen).

Druk vervolgens op de spatiebalk om de eerste foto te vergroten en ga daarna naar de volledig scherm modus door op het dubbele pijl icoon rechts bovenaan het nieuwe venster te klikken (omcirkeld). Klik in de donkere werkbalk die tevoorschijn komt op de Play-knop of gebruik de pijltjestoetsen om door de show heen te bladeren.

©PXimport

Preview

Net als met QuickView kun je een Preview slideshow niet aanpassen, maar het klaart de klus snel (en gratis). Open Preview en kies File > Open. Selecteer in het dialoogvenster dat verschijnt meerdere foto's, of een map met foto's, en klik op Open (je kun ook een map of bestanden naar het Preview icoon slepen in je Dock of Applications map). Als de afbeeldingen eenmaal in een enkel document geopend worden, kies View > Slideshow of druk op Shift-Command-F; de slideshow wordt dan automatisch afgespeeld.

©PXimport

iPhoto

De slideshows van iPhoto bieden een grote controle over onder meer het thema (visuele animatiestijl), duur van de presentatie, muziek, overgangen, bijschriften en veel meer. Om te beginnen, selecteer een aantal foto's in iPhoto, of beter nog, selecteer een album omdat je dan de volgorde van de foto's kunt kiezen. Klik voor een directe slideshow op de Slideshow knop in de werkbalk van iPhoto, en kies in het paneel dat verschijnt een thema, muziek, enzovoorts. Klik op Play om de voorstelling te laten beginnen, en beweeg met de muis om een werkbalk op het scherm te laten verschijnen. In de Faces weergave kun je een directe slideshow beginnen door met Control-klik op een Faces album te klikken en Play Slideshow te kiezen in het snelkoppelingenmenu.

©PXimport

Je kunt echter ook een opgeslagen slideshow aanmaken door een album of meerdere foto's te selecteren en File > New Slideshow te kiezen. Opgeslagen slideshows verschijnen als aanklikbare iconen in je Source lijst, zodat je ze nu of later eindeloos kunt aanpassen. Je kunt zelfs voor elke slide verschillende overgangen en snelheden instellen. Opgeslagen slideshows kunnen naar iOS apparaten gesynchroniseerd worden door ze in iPhoto te exporteren als QuickTime movie, je iOS apparaat aan je Mac te koppelen en vervolgens Include Videos in te schakelen in het Photos tabblad van iTunes voordat je begint met synchroniseren (zie het stukje over Apple TV hieronder voor meer).

Screen Saver

Kies in het Apple menu op je Mac System Preferences en klik op het Desktop & Screen Saver icoon. Klik in het venster dat tevoorschijn komt op het Screen Saver tabblad, en vervolgens op een van de veertien thema's in de lijst aan de linkerkant. Wanneer je dat doet verschijnt er een Source menu onder het voorbeeld van het thema; kies Photo Library (het duurt een paar minuten voordat alles in dit menu staat) en er verschijnt dan een nieuw paneel aan de linkerkant met je iPhoto spullen. Klik op een album om te zien welke foto's erin staan, en klik op Choose. Terug in het Desktop & Screen Saver venster wordt aan de rechterkant een miniversie van je nieuwe schermbeveiliging afgespeeld.

©PXimport

Mac naar Apple TV

Als je een Apple TV hebt, kun je deze gebruiken om op een indrukwekkende manier op je TV met je foto's te pronken. Als je een iCloud account hebt, log er dan op in op je Apple TV, en kies iCloud Photos of Photo Stream in het hoofdmenu. Als je geen iCloud hebt, open dan iTunes op je Mac en kies File> Home Sharing > Turn On Home Sharing (voor iTunes 10.7 en eerder, kies Advanced > Turn On Home Sharing). Voer je Apple ID en wachtwoord in, en kies File > Home Sharing > Choose Photos to Share with Apple TV.

Het iTunes venster verandert zodat het een lijst met je albums, Events, en Faces albums weergeeft. Zorg ervoor dat het hokje bij Share Photos from is aangevinkt, en gebruik vervolgens de knoppen om je foto's te delen - vanuit iPhoto of afbeeldingen die in een map op je harde schijf zijn opgeslagen. Schakel Include videos in om ook geëxporteerde iPhoto slideshows mee te nemen, en klik op Apply. Kies op de Apple TV Settings > Computers > Turn On Home Sharing. Voer je Apple ID in, en kies uit de iTunes libraries die worden weergegeven (die kunnen van meerdere Macs zijn) wat je wilt zien; zolang de Mac met daarop de gedeelde library aanstaat en iTunes draait zal het goed gaan.

iPhone of iPad naar Apple TV

Met een iOS apparaat en een Apple TV op hetzelfde draadloze netwerk kun je het scherm van je iOS apparaat op je TV projecteren. Neem eerst je iOS apparaat en veeg omhoog vanaf de onderkant van je scherm. Druk op het AirPlay icoon (omcirkeld) en kies in de lijst de Apple TV waarop je wilt projecteren. Schakel Mirroring in, en druk op Done. Nu verschijnt het scherm van je iOS apparaat op je TV.

©PXimport

Om een slideshow af te spelen, open de Photos app en druk op een album. Op een iPad moet je op de Slideshow knop drukken die rechtsboven verschijnt. Op een iPhone moet je op een foto in het album drukken en vervolgens op het Share icoon drukken dat linksonder verschijnt. Druk daarna op de Slideshow knop die onderaan tevoorschijn komt (omcirkeld) en kies een weergave-apparaat in het volgende scherm. Klik op Start Slideshow om alle foto's in het album te zien.

Natuurlijk kun je ook iMovie (€ 13,99), Keynote (€ 17,99; hoewel de handige SmartBuild functie verdwenen is in versie 6), of andere tools van derden. Als je geavanceerdere beeldbewerkingssoftware hebt zoals Adobe Photoshop (gebruik het Automate > PDF Presentation commando), Photoshop Elements (gebruik de Organizer), Bridge (gebruik het View > Slideshow commando), en Lightroom (gebruik de pro-level Slideshow module), kun je ook mooie slideshows maken. En zodra je slideshow geëxporteerd is naar QuickTime of PDF formaat kun je iTunes filesharing gebruiken om een versie in volledige resolutie op je iOS apparaat te zetten.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.