Met de Mute brengt Teufel een koptelefoon op de markt waarmee je in alle rust kan luisteren. De actieve noise-cancelling technologie zouden in combinatie met comfortabele oorkussens voor een geweldige ervaring moeten zorgen. Wij stelden de Teufel Mute op de proef.

Zwart

De koptelefoon is matzwart met het logo van Teufel op de zijkanten. Het grijze logo en de kenmerkend rode rand zijn de enige dingen die eruit springen qua design. De markeringen voor links en rechts zijn aan de binnenkant van de hoofdband verstopt. Deze markeringen zijn grijs, waardoor je met de zwarte achtergrond niet altijd goed kunt zien of er L of R staat. Ervaring en gebruik leert je wel dat het kabeltje links moet, maar voor leken is dit niet optimaal.

Hoewel de hoofdband wel boven op je hoofd rust, loopt deze vrij breed richting de oorkussens. Daardoor steekt de Mute aan de zijkant best een groot stuk uit. Dit heeft echter een functioneel doeleind; als de koptelefoon compacter zou zijn, zouden de microfoons aan de zijkant bedenkt worden. Dat de koptelefoon zo ver ‘openstaat’ is voor de actieve noise cancelling alleen maar handiger. Ondanks dat dit functioneler is, vind ik het persoonlijk niet mooi als een koptelefoon te breed oogt als je hem gebruikt.

©PXimport

Comfort

De Mute heeft comfortabele oorkussens. Je kan de Mute dan ook zonder probleem uren gebruiken. Het is wel jammer dat de hoofdband niet zo flexibel is, waardoor de koptelefoon best strak op je hoofd zit. Hier heb je geen last van als je hem volledig op hebt, maar als je één kussen opzij schuift en met één oor luistert, wordt het vrij snel pijnlijk. De binnenkant van de hoofdband is bedekt met zacht rubber op de plek waar deze je hoofd raakt. Dit rubber is niet bijzonder dik en de band voelt dan ook vrij hard aan. Hier merk je echter weinig tot niks van, doordat de koptelefoon vooral door de oorschelpen goed vast blijft zitten.

Deze oorschelpen zijn niet zo beweeglijk. Het buigen van de uiteinden gaat vrij stroef en kun je alleen een kwartslag naar achteren draaien. Bewegelijkere oorschelpen zijn makkelijker aan te passen aan iemands voorkeur.

Geluid

Het geluid van de Mute is goed, ook bij hoge volumes. Toch klinkt het geluid van de Mute soms wat gedempt. Het zou kunnen dat dit aan de oorkussens ligt, aangezien die op zichzelf al vrij dempend werken voor het geluid van de buitenwereld. Voor een hoofdtelefoon uit deze klasse hebben we vrij weinig te klagen over het geluid van de Mute.

©PXimport

Noise cancelling

Met deze techniek bewijst de Mute zijn waarde. Waar de koptelefoon op andere vlakken er niet enorm uitspringt, is de ruisonderdrukking wel een functie die je niet vaak ziet. De Mute is voorzien van kleine microfoontjes op de oorschelpen. Voor elk geluid dat deze microfoons opvangen, stuurt de koptelefoon een tegengeluid naar je oren. Teufel noemt deze techniek Real Time Noise Cancelling. Het resultaat is een stilte die in elke situatie hetzelfde is. Met een knop op de Mute kun je de ruisonderdrukking aan- en uitzetten. Met diezelfde knop kun je de muziek tussendoor pauzeren. Een fijne bijkomstigheid, aangezien er aan het draad zelf geen lompe afstandsbedieningen zitten.

©PXimport

De Active Noise Cancelling wordt aangestuurd met een AAA-batterij, waarmee je zo’n 40 uur in alle rust kunt genieten. Ook nadat de batterij leeg is, kun je dankzij de kabel gebruik blijven maken van de Mute. Hoewel je dan niet gebruik kunt maken van ruisonderdrukking, hoor je alsnog vrij weinig van je omgeving door de dempende oorkussens. Doordat de Mute zijn stroom van een batterij krijgt, kun je de Mute dus niet opladen. Persoonlijk zou ik liever een accu hebben die iets korter meegaat, dan een batterij die je na langere tijd moet vervangen.

De ruisonderdrukking van de Teufel Mute is zo fijn dat ik hem zelfs heb opgehad zonder muziek af te spelen. De stilte die je beleeft met deze techniek is iets bijzonders en geeft je de kans om echt in alle rust iets te doen. Persoonlijk vind ik de stilte die je met noise-cancelling ervaart veel fijner dan de zogenaamde ‘stilte’ die in-ear oordoppen bezorgen.

©PXimport

Case

De Teufel Mute wordt geleverd met een hardcase opberghoes. Hierin kun je de Mute half opvouwen en kun de draad in een apart zakje opbergen. Nadat je hardcase sluit met de rits, kan de Mute vrij weinig overkomen. Doordat de hardcase vrij compact is, kun je de Mute makkelijk in een tas of rugzak gooien.

©PXimport

Goed geprijsd

Op het moment van schrijven kost de Mute 130 euro. Als we kijken naar het geluid en comfort, is dit een redelijke prijs voor deze koptelefoon. De Actieve Noise Cancelling maken de Teufel Mute echter een stuk interessanter voor zijn prijsklasse.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.