De Sonos Move is de eerste draadloze Sonos-speaker én de eerste met bluetooth-ondersteuning. Veel fans hebben jaren gewacht op zo’n model, en mogen er nu 399 euro voor neertellen. Is de Move dat waard?

Oké, die vraag kunnen we in deze hands-on nog niet beantwoorden. Dat doen we in onze review, die medio deze maand verschijnt. Sonos brengt de Move op 24 september uit voor een adviesprijs van 399 euro. We mochten de speaker op techbeurs IFA al even uitproberen.

Wat direct opvalt is het ontwerp. Met drie kilo is de Move allesbehalve licht en dat merk je als je hem oppakt en meeneemt. Sonos zegt dat je de speaker mee kan nemen naar feestjes en het strand, maar dat lijkt ons vooral leuk als je ‘m dus zo min mogelijk hoeft te dragen – bijvoorbeeld omdat je met de auto bent. De afmetingen van 24 x 16 x 12,6 centimeter zijn ook niet mis, al past de speaker prima op een nachtkastje of tv-dressoir. Dit komt ook vanwege het neutrale, minimalistische uiterlijk dat doet denken aan de Sonos One. Bovenop zit het welbekende aanraakgevoelige paneel om onder andere het volume van je muziek te regelen. De speaker verschijnt vooralsnog alleen in het matzwart – een iets andere kleur dan het meer glanzende zwart van de Sonos One.

©PXimport

Zo werkt de accu

Er zijn meer verschillen. Move heeft een siliconen onderkant die stevig aanvoelt en mat is afgewerkt. Daarnaast zit er onderop geen aansluiting voor de stroomadapter. De Move heeft in plaats daarvan twee nauwelijks zichtbare pin-connectoren aan de achterkant. In de doos zit een rond dockingstation waar je de speaker in plaatst, waarna hij stroom krijgt via de pins. Die houden de Move altijd op honderd procent stroom. Met één beweging (en één hand) haal je de speaker uit het dock en neem je hem mee naar een andere kamer of naar buiten. Achterop zit een onopvallend maar prettig handvat dat stevig aanvoelt. Bij het verplaatsen schakelt de Move automatisch over op de accu, die een capaciteit heeft van 2500 mAh. Sonos belooft tot tien uur batterijduur bij ‘normaal muziekluisteren.’ Of die afspeeltijd realistisch is, kunnen we na twee uur testen nog niet zeggen. De accu is overigens eenvoudig te verwisselen. Sonos zegt dat hij negenhonderd cycli meegaat en dat je hem daarna kan vervangen door een nieuw exemplaar. Hoe duur een nieuwe batterij wordt, weet de fabrikant nog niet.

©PXimport

Sonos Move is buiten-proof

Dat je de Move kan verplaatsen is bijzonder, want voorgaande Sonos-speakers werken alleen via het stopcontact. Omdat je het nieuwste model overal kan neerzetten, moest Sonos allerlei aanpassingen doen waar het nog geen ervaring mee had. Want buiten is het niet altijd schoon, droog en kamertemperatuur. Goed om te weten is dat de Move water- en stofdicht is, dus een regenbui is geen probleem en als hij vies is, houd je hem even onder de kraan. Maak hem daarna droog en hij is weer als nieuw. Sonos pronkt ook met de stevigheid van de speaker. Hoewel de fabrikant het niet aanraadt, kan je de Move van ongeveer vijftig centimeter laten vallen zonder dat dit schade oplevert. Daarnaast moet de speaker werken in temperaturen tussen de min 10 en plus 55 graden, en heeft een afwerking die voorkomt dat uv-straling de kleur van de behuizing aantast. Tijdens onze hands-on konden we een aantal onderdelen testen. We mochten de speaker laten vallen, hem nat maken en er zand overheen gooien. Dit leverde geen problemen op.

©PXimport

Bluetooth en automatische TruePlay-techniek

Een andere langverwachte vernieuwing is de ingebouwde bluetooth-ondersteuning. De Move werkt met bluetooth 4.2 en je kan tot twaalf apparaten koppelen aan de speaker. Muziek of podcasts afspelen kan vanaf één apparaat tegelijk. De bluetooth-verbinding moet tientallen meters kunnen overbruggen. Binnenkort gaan we testen of dat echt zo is.

Ook nieuw op de Move is automatic TruePlay, een verbeterde versie van de techniek die Sonos sinds 2015 gebruikt op zijn speakers. TruePlay werkt alleen met een iOS-apparaat en vereist dat je met je toestel een rondje door de ruimte loopt, waarna de informatie wordt doorgegeven aan de Sonos-speaker. Die weet waar hij precies staat en past zijn geluid daarop aan. Leuk, maar dat werkt natuurlijk niet met een speaker die je af en toe tot vaak verplaatst. Daarom heeft Sonos allerlei scenario’s getest en de verzamelde data in de Move verwerkt. Pak je hem op dan registreert de bewegingssensor in de speaker dat, net als wanneer je hem neerzet. Vervolgens klinkt het geluid ongeveer dertig seconden iets anders omdat hij de omgeving scant, en daarna kan hij zijn geluid daarop aanpassen. Volgens Sonos maakt het daarom niet uit of je de Move verplaatst van de woonkamer naar de badkamer, door naar een slaapkamer en vervolgens het park of juist je balkon. Tijdens een eerste demo leek dit goed te werken, maar in onze review komen we er uitgebreid op terug.

Dit geldt ook voor de geluidskwaliteit, want dat is lastig oordelen in een grotere testruimte met tientallen andere genodigden en bijbehorende omgevingsgeluiden. Wat opvalt is dat de Move bijzonder luid kan, meer dan luid genoeg om een flinke woonkamer te vullen. Het geluid klinkt goed en dat mag geen verrassing zijn, want Sonos-speakers staan bekend om hun fraaie tonen. Voor de liefhebber: de Move heeft twee D-klasse versterkers, één tweeter die naar beneden is afgesteld en één midwoofer. Dat is voor een speaker in dit prijssegment niet bijzonder, maar specificaties zeggen niet alles.

©PXimport

Opladen en wifi

Heb je de Move meegenomen van het oplaadstation en is hij leeg? Volgens Sonos laad je de speaker binnen twee uur op via het dockingstation. Je mag ervan uitgaan dat die claim klopt, al lees in onze uitgebreide review natuurlijk of het echt zo is. Handig is dat de speaker een usb-c-poort op de achterkant heeft. Is je Move bijna leeg en ben je niet in de buurt van het dockingstation, dan kan je een krachtigere powerbank met usb-c Power Delivery (PD) gebruiken om de accu op te laden. Laden gaat met 12V/3A, 15V/3A of 20V/2,25A.

Standaard werkt de Move via je wifinetwerk, waardoor je gebruik kan maken van de stemassistenten Google Assistent of Amazon Alexa. Die tweede komt in eerste instantie niet in Nederland beschikbaar omdat Alexa onze taal nog niet spreekt. De Move ondersteunt ook Apple Airplay 2. Dankzij zogeheten far field microfoons verstaat de speaker je van meters afstand. Tijdens onze test in een nagebootste, ruime huiskamer werkte de Google Assistent-ondersteuning nauwkeurig en zeer snel.

Je kan de Move via wifi koppelen aan andere Sonos-speakers voor multiroomaudio of stereogeluid. Tijdens onze test werkte dit snel en stabiel.

©PXimport

Voorlopige conclusie Sonos Move

De Sonos Move is een speaker waar een deel van de Sonos-fans (en anderen) al jaren op wachten. Hij belooft goed geluid, ziet er fraai uit en werkt met zowel wifi als bluetooth. Daarnaast ben je niet gebonden aan een stopcontact maar kan je de speaker uren mee naar buiten nemen. Dankzij features als spraakassistenten, usb-c-laden en automatische ruimteherkenning via TruePlay is de Sonos Move helemaal compleet. Het grootste nadeel lijkt voorlopig het gewicht en de afmetingen: dit is een speaker voor in en rond huis en niet een die je even meeneemt naar het strand. Dat zouden we sowieso niet snel durven, want met vierhonderd euro is hij stevig aan de prijs. Binnenkort gaan we de Sonos Move uitgebreid testen, dus houd onze website in de gaten voor de review.

Achtpotige mottenballen, levende huidplooien en gemuteerde pelikanen: in het ‘schattige’ Reanimal kom je het allemaal tegen. Gelukkig sta je er niet alleen voor, want je kunt er voor kiezen om samen met een medespeler via coöp dit levende schilderij in te duiken - al is het resultaat vooral dat je sámen geen snars van het verhaal snapt.

Het Zweedse Tarsier Studios heeft al even geoefend met het concept van Reanimal. De game heeft namelijk een hoop weg van hun vorige games, Little Nightmares 1 en 2: ook hier wandel je door een stel surrealistische, levende horrorschilderijen.

Hoewel het niet letterlijk om een schilderij gaat, kan ik het gevoel niet anders beschrijven. Je beweegt je door een reeks prachtige omgevingen gevuld met bizarre monsters, die vooral de logica volgen van nachtmerries en kinderangsten. Reanimal lijkt in de verte wel een verhaal te willen vertellen, maar Tarsier beseft dondersgoed dat minimalisme het alleen maar griezeliger maakt.

Simpel doch effectief

De mist hangt over het waterlichaam. Er zit een kind in een bootje. Als je aan de knoppen zit te morren, heb je door dat jij het kind bestuurt - tijd om naar dat rode licht in de verte te varen. Als je dichterbij komt, blijkt het een boei te zijn, met daarnaast spartelend in het water een vriendje. Ze klimt bij je in de boot. Als je een tweede controller aansluit of online speelt, is dit je coöp-partner. Zo niet, dan blijft het een computergestuurde vriend die vooral gezelschap biedt.

Terwijl je samen van boei naar boei vaart, doemt er in de verte een rotspartij op. Oh, die ziet er groot uit. Wacht, die is écht groot! Als je eenmaal bij het strand komt, ram je je bootje het zand in. Zo, die ligt lekker stevig.

Als je een dichte deur tegenkomt, snap je als gamer wel wat je missie is: zoek maar naar een sleutel. Vervolgens blijf je zonder echte reden maar een pad volgen, al kom je er gaandeweg achter dat je andere kinderen probeert te redden van monsters.

©THQ Nordiq/Tarsier Studios

Een versleten screenshotknop

Het verhaal staat dus niet echt voorop - en eerlijk gezegd staat diepgaande gameplay óók niet echt voorop. Maar wat maakt deze game dan in godsnaam zo indrukwekkend? Dat komt allemaal neer op fenomenaal ontworpen omgevingen en geniaal ontworpen monsters.

Het helpt daarbij dat Reanimal een ontzettend goed gevoel van schaal weet over te brengen: je voelt je piepklein, en grote dingen in de spelwereld voelen gigantisch. Daar komt ook een sterk staaltje camerawerk bij kijken. Op precies de juiste momenten wordt de camera naar achteren getrokken om te onthullen dat er in de achtergrond al de hele tijd een of ander gemuteerd boerderijdier op je ligt te wachten.

Op de PlayStation 5, waar we de game op hebben gespeeld, ziet Reanimal er prachtig uit. Op een zeldzame lelijke texture na is het spel gevuld met visuele meesterwerkjes. Je kunt op ieder willekeurig moment een screenshot maken, en het bij wijze van spreken inlijsten en ophangen. In vijf uur speeltijd heb ik 108 screenshots gemaakt, mede vanwege de mooie lichtinval.

Previous slideNext slide

Niet meer dan een middag

Daar is dan ook meteen het grootste struikelblok: in vijf uurtjes was ik wel door de game heen, terwijl ik het best rustig aan deed. Het spel gaat voor vier tientjes over de toonbank - toch best een hoge prijs voor zo’n korte game. In coöp doe je er misschien nog iets langer over, maar ik zou er niet op rekenen.

In de omgeving zijn er nog enige collectibles te vinden: posters met concept art en dierenmaskers, waar je je personages mee kan aankleden. Dat is best leuk, want die art is belachelijk mooi en die maskers worden steeds absurder. Gelukkig spat de kwaliteit er wel van af, want iedere omgeving is een kunstwerk op zich.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Lekker rondkijken

Om nog even op die coöp-gameplay terug te komen: we hebben hier niet te maken met een game als Portal 2, waarbij de puzzels zijn gebouwd om als duo op te lossen. Hoewel de functie een van de selling points is, heb je absoluut geen tweede speler nódig.

De coöp-modus is zowel online als lokaal beschikbaar, al is er geen matchmaking. Je moet de lobbycode invoeren van de persoon met wie je wil spelen, dus met een vreemdeling spelen is er niet bij. We hebben de functie daardoor niet uitvoerig kunnen testen, maar het lijkt prima te werken.

Voor de puzzels heb je ook geen twee sets hersenen nodig: het zijn vrij simpele puzzels die er vooral voor zorgen dat je aandacht naar de mooie locaties getrokken wordt. Ingewikkelder hoeft het ook niet te zijn, want als je echt je hersens had moeten gaan kraken, dan had het die melancholische droomsfeer misschien wel kapotgemaakt.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Hypnotiserend

Tarsier Studios weet precies wat Reanimal moet zijn: hypnotiserend, surrealistisch, schattig en tegelijkertijd doodeng. Het minimalistische verhaal is lastig te volgen, maar de gevoelens raken wél - al is het einde wat abrupt. Het grijpt je niet bij de keel, maar glijdt langzaam om je strot heen en knijpt zonder dat je het doorhebt.

Het voelt als de vreemdste plekken uit Silent Hill, of de Dark Place uit Alan Wake 2, maar het heeft ook weer wat weg van Coraline en Guillermo Del Toro’s Pinocchio. Het deed me misschien nog het meest denken aan deze concept trailer van Silent Hills, een game die helaas nooit het daglicht heeft mogen zien.

Stel je voor dat je door een bioscoop heen loopt, waar een dood (of gehypnotiseerd) publiek zit te kijken naar iets dat je alleen kan vergelijken met de videoband uit The Ring. Als je naar buiten komt, staat er een grote spinachtige man met een ijscowagen op je te wachten om je op te grissen. Als je eenmaal aan hem bent ontsnapt, wordt je geconfronteerd met de volgende griezelige omgeving en een nieuw, prachtig, tragisch en doodeng gemuteerd monster. In Reanimal snap je misschien niet precies wat er gebeurt, maar je gaat het zeker niet vergeten.

Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.

Met de introductie van een nieuwe Home-architectuur heeft Apple de ondersteuning voor de iPad als centrale woninghub stopgezet. Gebruikers moeten nu overstappen op een Apple TV of HomePod om hun slimme apparaten op afstand te bedienen en automatiseringen uit te voeren.

Het idee was altijd zo handig: die oude tablet die toch maar in de kast lag te verstoffen kreeg een tweede leven als het brein van je woning. Je plakte hem tegen de muur of zette hem op een standaard in de keuken, en plotseling kon je overal ter wereld je lampen bedienen. Toch merkten veel gebruikers dat de betrouwbaarheid vaak te wensen overliet, met apparaten die niet reageerden of automatiseringen die simpelweg weigerden te starten. Apple heeft nu de knoop doorgehakt en de tablet officieel uit de lijst van ondersteunde hubs geschrapt. In dit artikel leggen we uit waarom deze besluitvorming logisch is en wat dat voor jouw huidige opstelling betekent.

Overstap naar een stabiele architectuur

De reden dat de tablet niet langer als hub fungeert, ligt diep in de softwarematige fundering van de Woning-app verborgen. Met de komst van de nieuwe architectuur in iOS 16.2 heeft Apple de manier waarop apparaten met elkaar communiceren volledig herzien. Waar de iPad voorheen als een soort tussenstation fungeerde dat af en toe signalen doorgaf, vereist het nieuwe systeem een apparaat dat altijd aan de stroom hangt en een constante, bekabelde of zeer stabiele draadloze verbinding heeft.

We hebben in onze tests gemerkt dat een iPad die in de slaapstand gaat of waarvan de batterij net onder een bepaald percentage zakt, de communicatie met de rest van het huis direct verstoort. Bovendien ontbreekt in de iPad de hardware voor Thread, een netwerkprotocol dat zorgt dat apparaten razendsnel en zonder vertraging op elkaar reageren. Wanneer je nu op een knop drukt, hoor je bij een moderne hub direct de klik van de schakelaar, terwijl de iPad daar voorheen merkbare seconden over kon doen.

©PHILIPPE RAMAKERS

Soms werkte het wel...

In een heel specifieke context kon de iPad nog wel dienstdoen, mits je geen behoefte had aan de nieuwste snufjes. Voor een simpel huishouden met slechts een paar lampen die alleen via bluetooth of een eigen bridge werkten, was de tablet een prima interface. Het gaf toch een gevoel van controle om een visueel overzicht te hebben op een groot scherm in de woonkamer. Je kon de iPad inzetten als een soort veredelde afstandsbediening die ook toevallig de automatiseringen draaide wanneer je zelf niet thuis was.

Dit werkte vooral goed in kleine appartementen waar de afstand tussen de tablet en de slimme verlichting minimaal was, waardoor de bluetooth-verbinding stabiel bleef. De koopintentie voor een iPad was in die tijd vaak gebaseerd op deze multifunctionaliteit, maar die vlieger gaat met de huidige eisen voor een modern slim huis niet meer op.

Mobiliteit is niet goed voor een hub

Een centraal zenuwstelsel van een woning hoort niet verplaatsbaar te zijn, en dat is precies waar het in de praktijk misging met de iPad. Zodra iemand de tablet van de lader haalde om even op de bank een video te kijken, liep de verbinding met de beveiligingscamera buiten gevaar. We zien vaak dat een hub die op wifi werkt in plaats van via een ethernetkabel, kwetsbaar is voor storingen van andere apparaten in de buurt.

De iPad is ontworpen als een persoonlijk apparaat dat energie bespaart zodra het scherm uitgaat, wat natuurlijk haaks staat op de rol van een server die 24 uur per dag paraat moet staan. In grotere woningen merkten we bovendien dat de iPad simpelweg het bereik niet had om apparaten op de bovenverdieping aan te sturen, iets wat een systeem met meerdere verdeelde hubs veel beter oplost.

©IHAR ULASHCHYK

Signalen om over te stappen

Er zijn een paar duidelijke situaties waarin je de iPad als hub direct moet vervangen door een volwaardige slimme speaker of mediaspeler. Als je van plan bent om apparaten aan te schaffen die met de Matter-standaard werken, heb je eigenlijk geen keuze meer, aangezien de iPad dit protocol niet ondersteunt als hub. Ook wanneer je merkt dat je automatiseringen vaker niet dan wel werken zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is dat een teken dat de iPad de verbinding niet stabiel kan houden.

Een ander breekpunt is de behoefte aan beveiligde video-opslag in iCloud. Voor het streamen en analyseren van beelden van je deurbel is simpelweg meer rekenkracht en een constantere verbinding nodig dan een (vaak oudere) tablet kan bieden. Tot slot is het onmogelijk om de woning te upgraden naar de nieuwste softwareversies zonder een ondersteunde hub, waardoor je bijvoorbeeld nieuwe functies en beveiligingsupdates misloopt.

De juiste opvolger kiezen

Het toetsen van je eigen woonsituatie begint bij de vraag hoeveel apparaten je wilt aansturen en of je ook behoefte hebt aan een fysieke interface. Voor de meeste mensen is een mediaspeler zoals de Apple TV de beste keuze, omdat deze (de duurdere versies in elk geval) met een kabel aan je router verbonden kan worden voor de meest betrouwbare verbinding.

Heb je echter geen televisie in de buurt van je slimme apparaten, dan is een compacte speaker die ook als hub fungeert een slimmer alternatief. Je plaatst deze eenvoudig op een centrale plek in huis waar de microfoons ook je stemcommando's kunnen opvangen. Kijk hierbij goed naar de ruimte die je hebt; een kleine speaker past op elk nachtkastje, terwijl een volwaardige mediaspeler vaak een vaste plek in het tv-meubel vereist.

Nee, de iPad is definitief geen woninghub meer

De iPad kan officieel niet meer als hub worden ingesteld in de vernieuwde Woning-app van Apple omdat de hardware niet voldoet aan de eisen van de nieuwe woningarchitectuur. Voor het bedienen van je huis op afstand en het configureren van automatiseringen heb je nu minimaal een HomePod of een Apple TV nodig (mocht je wel bij Apple willen blijven). Deze apparaten bieden ondersteuning voor Thread en Matter, wat zorgt voor een snellere en betrouwbaardere communicatie tussen je slimme apparaten. Hoewel de iPad een handig bedieningspaneel blijft voor op de muur, vinden de processen achter de schermen nu plaats op hardware die altijd met het stroomnetwerk en internet is verbonden.