Netflix' plannen om het internationale aanbod te beperken via regioblokkades zet kwaad bloed bij gebruikers. Op forums en sociale media dreigen gebruikers hun account op te zeggen als alleen het Nederlandse aanbod nog beschikbaar is. Maar waarom doet Netflix dit eigenlijk? En schiet het bedrijf zichzelf hiermee niet in de voet?

Netflix kondigde de plannen gisteren aan: De streamingdienst voert regioblokkades in om gebruikers van vpn's en proxies te weren.

Netflix heeft zelf nooit cijfers bekendgemaakt over het gebruik van vpn's, dus is het niet te zeggen hoeveel gebruikers het andere aanbod kijken.

Waarom doet Netflix dit?

Er zijn een paar mogelijke redenen waarom Netflix proxies blokkeert, maar die hebben allemaal te maken met wat er vorige week gebeurde. Toen kondigde Netflix aan per direct in alle landen ter wereld beschikbaar te zijn (op China na). Dat was verrassend, want tot die tijd kwam de dienst per land beschikbaar en duurde het vaak lang voor het naar een nieuw land ging.

Voordat Netflix internationaal beschikbaar kwam, waren vpn's een handige manier om nieuwe klanten voor zich te winnen. Zelfs toen Netflix nog niet officieel in Nederland beschikbaar was, was de dienst al wel te gebruiken via een vpn. Dat proxies ondertussen ook gebruikt werden om het aanbod te vergroten, was daarbij een noodzakelijk kwaad.

1. Nieuwe potentiële abonnees

De internationale uitbreiding levert miljarden potentiële nieuwe abonnees op

Netflix heeft met de internationale uitbreiding ook letterlijk miljarden (!) nieuwe potentiële klanten aangeboord. Het kan zich nu veroorloven om kijkers niet meer tegemoet te komen, want voor iedere kijker die nu uit protest zijn abonnement opzegt komen er waarschijnlijk 10 nieuwe abonnees bij die al lang blij zijn dat ze Netflix kunnen kijken. Bovendien is het maar de vraag hoeveel abonnees er echt opzeggen - voor € 7,99 per maand kun je je eigenlijk ook geen buil aan vallen, zelfs al is het aanbod wat matig.

2. Aanbod is minder belangrijk

Je moet je bovendien bedenken dat het Netflix niet om de nieuwste en het grootste aanbod te doen is. Netflix weet zelf donders goed dat het niet het meest actuele aanbod aan films heeft, en pretendeert dat ook niet te hebben. Wat het in plaats daarvan doet, is data gebruiken om precies te kijken wat voor type films of series een gebruiker wil zien. Op die manier kan de dienst suggesties doen: "Wij weten beter wat je wilt zien dat jijzelf, wat dacht je bijvoorbeeld van deze obscure horrorfilm?"

3. Netflix Originals

De 'Netflix Originals' zijn de écht belangrijke series

De 'Netflix Originals' spelen daarin een grote rol. Netflix breidt zijn aanbod steeds meer uit met originele series, wat voornamelijk hits zijn zoals House Of Cards, Orange Is The New Black, Narcos en Daredevil. Ook documentaires zoals Making A Murderer worden steeds populairder, en die zijn wél allemaal overal ter wereld te zien. En juist omdat nu al die miljarden potentiële abonnees de Originals kunnen bekijken, kan Netflix weer leren hoe ze nóg verslavendere series moeten maken. Win-win dus.

4. Ruzie met de studio's

Maar de belangrijkste reden voor regioblokkades zijn de grote filmstudio's. Die hebben Netflix de internationale rechten moeten geven, maar waarschijnlijk moest dat niet alleen met een zak geld maar ook met flinke concessies. Het blokkeren van proxies kan één van die concessies zijn geweest, want de filmstudio's vinden zulke software maar niks.

Regioblokkades zijn een concessie van de filmstudio's

Netflix betaalt een filmstudio een bepaald bedrag om iets uit te geven, maar als het via vpn's mogelijk wordt dat miljoenen andere gebruikers die film kijken, dan worden de filmstudio's uiteindelijk te weinig betaald - en dat willen ze natuurlijk niet. Nu de dienst internationaal is gegaan, is het blokkeren van proxies de enige manier dat te voorkomen.

Op deze manier dwingt Netflix de studio's echter ook om de andere kant op te denken: "Als je wil dat je films door nóg meer mensen worden bekeken, moet je meer films internationaal beschikbaar maken."

5. China

China is een geïnteresseerde én grote afzetmarkt

En last but not least: China is een belangrijke factor. Netflix komt in praktisch alle landen beschikbaar, behalve in China. Maar dat wil niet zeggen dat de Chinezen geen Netflix kijken. Sterker nog, Netflix zegt dat er ruim 20 miljoen Chinezen via een vpn naar de dienst kijken. Er is dus een gigantische potentiële markt in China, maar die moet wel te bereiken zijn. Door vpn's te blokkeren en Netflix helemaal ontoegankelijk te maken in het land hoopt het bedrijf dat de Chinese overheid Netflix uiteindelijk toch legaal toestaat. Als dat gebeurt, heeft de dienst waarschijnlijk snel méér dan die 20 miljoen gebruikers.

6. Globaal aanbod

Wat de reden ook is, Netflix heeft één langetermijndoel: Een uniform internationaal aanbod. 'Uiteindelijk' moet het aanbod van films en series in ieder land ter wereld hetzelfde zijn, of je nu in Nederland of Egypte of Kaapverdië zit. Daarvoor heeft Netflix de hulp nodig van filmstudio's, en die hulp kan het alleen krijgen als de dienst zelf nog populairder wordt.

Hoe lang het gaat duren voordat dat universele aanbod er is, is nog niet bekend. Mogelijk duurt dat nog jaren - maar Netflix kijkt alleen naar de toekomst.

Je bent onderweg en ziet dat je telefoon nog maar vijf procent batterij heeft. Op dat moment is een powerbank precies wat je nodig hebt. Alleen: welke? De juiste keuze begint met twee vragen: hoeveel energie heb je onderweg nodig en hoe snel moet die energie eruit kunnen?

Capaciteit: mAh is handig, maar reken in Wh

In de specificaties van powerbanks zie je bijna altijd een getal in milliampère-uur (mAh). Maar daarbij moet je je wel realiseren dat dat niet het hele verhaal is. Fabrikanten geven die mAh vaak op bij de interne batterijspanning van de cellen in de powerbank (meestal rond 3,6 tot 3,7 volt). Jouw telefoon laadt meestal via 5 volt, en bij snelladen soms op 9 of 12 volt. Die omzetting kost energie.

Zie de powerbank als een watertank met een kraan die je moet omzetten naar een andere maat aansluiting. Dat omzetten levert altijd wat verlies op. Daarom haal je in de praktijk niet 10.000 mAh uit 10.000 mAh. Reken grofweg met een bruikbare opbrengst die vaak ergens rond de 60 tot 80 procent ligt, afhankelijk van de kwaliteit van de elektronica en hoe je laadt. Met 10.000 mAh kun je een gemiddelde smartphone daarom meestal geen twee keer volledig vullen, maar eerder ongeveer anderhalf keer. Heb je een telefoon met een kleinere accu, dan kom je dichter bij de opgegeven twee keer; met een grotere accu haal je dat juist minder snel.

Wil je wat preciezer rekenen, kijk dan naar wattuur (Wh). Dat is de eenheid die echt iets zegt over hoeveel energie erin zit. Een eenvoudige omrekening helpt: Wh = (mAh × volt) / 1000. Staat er op de powerbank bijvoorbeeld 10.000 mAh bij 3,7 V, dan is dat ongeveer 37 Wh aan energie in de cellen, voordat je het omzetverlies meeneemt.

Hoeveel capaciteit heb je echt nodig?

Als je vooral een extra lading voor je telefoon zoekt op een lange dag, dan zit je met 10.000 mAh in de praktijk vaak goed. Is 'bijna vol' al al genoeg, dan kan 5.000 mAh ook, maar reken er dan niet op dat je elke moderne smartphone die helemaal leeg is weer volledig volgeladen krijgt. Ga je een weekend weg of laad je meerdere apparaten op, dan is 20.000 mAh een logische stap. Je hebt dan meer oplaadcapaciteit, maar houd er wel rekening mee dat dat ook betekent dat de powerbank groter en zwaarder is.

Voor tablets geldt hetzelfde principe, alleen is de interne accu meestal groter dan die van een telefoon. Daardoor lijkt een powerbank die voor je telefoon prima is, bij een tablet ineens snel leeg. Dat is niet vreemd: je giet simpelweg meer water in een grotere emmer. Voor laptops ligt het net even anders: daar draait het niet alleen om capaciteit, maar vooral om het vermogen (wattage). Daar komen we zo op terug.

🔋Tot zover ging het over de hoeveelheid energie (mAh/Wh). De volgende stap is de afgifte: met welk vermogen (watt) kan de powerbank die energie aan je telefoon, tablet of laptop leveren? 

Snelheid: wattage maakt het verschil

Capaciteit zegt iets over hoe vaak je kunt laden. Snelheid gaat over wattage: hoeveel vermogen de powerbank kan leveren. Dat vermogen is vooral relevant als je snel wilt bijladen, of als je een tablet of laptop wilt opladen. USB-c is daarbij de norm geworden, en USB Power Delivery (PD) is de techniek waarmee lader en toestel afspraken maken over spanning en stroom. Je powerbank en je telefoon of laptop stemmen dat onderling af, zodat laden snel kan zonder dat het onveilig wordt. Daarvoor moeten de poort en je kabel het wel ondersteunen. Let daarom ook op de aansluitingen: usb-c heb je nodig voor snelladen met Power Delivery, terwijl usb-a vooral handig is als je oudere kabels of accessoires gebruikt.

©vadish - stock.adobe.com

Eén powerbank voor telefoon én laptop: waar je op let

Een laptop opladen vraagt meer dan een telefoon. Bij een telefoon kom je vaak weg met 10 tot 20 watt. Een laptop heeft meestal 45 watt of meer nodig, en veel modellen werken prettiger met 65 watt of hoger, zeker als je tijdens het laden ook blijft werken. De beste snelcheck is simpel: kijk naar het wattage van je eigen laptoplader. Dat is je richtgetal. Zit je daar ver onder, dan kan het laden extreem traag worden, of je laptop accepteert de lader helemaal niet.

Ook de juiste kabel is belangrijk. Voor hogere vermogens is niet elke usb-C-kabel geschikt. Tot ongeveer 60 watt (meestal 20 V bij 3 A) gaat het vaak goed met een kabel die expliciet 3 A ondersteunt. Ga je boven de 60 watt, dan heb je doorgaans een usb-c-kabel nodig die 5 A aankan. Zulke kabels hebben meestal een kleine chip in de stekker, een zogeheten e-marker. Die chip vertelt aan de powerbank en je laptop dat de kabel veilig meer stroom kan verwerken. Zie het als een identiteitsbewijs: zonder e-marker schakelt het systeem vaak terug naar een lagere stand, zodat het laden langzamer gaat en de kabel niet te warm wordt. Kijk in de specificaties of op de kabel zelf of er 3 A (tot circa 60 W) of 5 A (voor hogere vermogens) staat; dat is de snelste check. 

Formaat en gewicht: energie weegt nu eenmaal wat

Meer capaciteit betekent meestal meer cellen, en dus meer gewicht. Een powerbank van 20.000 mAh zit vaak ergens in de buurt van 350 tot 500 gram. Dat voelt in een jaszak al snel log. In een rugtas valt het mee. Stel jezelf dus de vraag: wil je elke dag een kleine powerbank mee voor noodgevallen, of is dat voor jou niet genoeg en ga je dus voor een grotere powerbank? 

Veiligheid: kies niet alleen op prijs

Bij draagbare accu's wil je geen twijfel over veiligheid. Een powerbank hoort bescherming te hebben tegen oververhitting, overladen en kortsluiting, maar bij heel goedkope modellen is dat niet altijd goed geregeld. De kans dat het misgaat is klein, alleen zijn de gevolgen groot als het wél gebeurt. Kies daarom liever een merk dat laat zien hoe het met veiligheid omgaat en dat testnormen en keurmerken gewoon vermeldt. Je hoeft die standaarden niet uit je hoofd te leren, maar het helpt als een merk concreet zegt welke testen en keurmerken het gebruikt. 

Zo kies je de juiste powerbank

 De juiste powerbank kies je door stap voor stap te bepalen wat je nodig hebt: eerst de hoeveelheid energie (liefst in Wh, met mAh als praktische indicatie), daarna de laadsnelheid (wattage en PD), en pas daarna pas de vorm en het gewicht. Voor dagelijks gebruik zit je vaak goed met een compacte powerbank rond 10.000 mAh met usb-c en Power Delivery. Wil je meer capaciteit zodat je meerdere keren kunt opladen (of ook je tablet opladen), dan is 20.000 mAh logischer. Houd er dan wel rekening mee dat de powerbank zwaarder wordt. Wil je ook een laptop kunnen laden, kijk dan naar het wattage van je laptoplader en kies een powerbank die dat vermogen via usb-c PD kan leveren, inclusief een kabel die geschikt is voor dat hogere vermogen.

Uitgever Square Enix heeft de game Life is Strange: Reunion aangekondigd, een nieuw deel in de Life is Strange-franchise.

Begin deze maand gingen er al geruchten over het spel, omdat de naam al gemeld werd op de website van PEGI, de Europese organisatie die leeftijdskeuringen geeft aan spellen. Inmiddels is de game dus officieel aangekondigd en valt hieronder de eerste trailer te zien.

De allereerste Life is Strange-game draaide om hoofdpersonage Max Caulfield en haar vriendschap met Chloe Price. Vervolgen Life is Strange 2 en Life is Strange: True Colors draaiden echter om andere personages. In het in 2024 uitgekomen Life is Strange: Double Exposure keerde Max al terug, en in het aanstaande Reunion zijn beide dames weer te zien.

Terug naar Caledon University

Sterker nog: Life is Strange Reunion moet de saga rondom Max en Chloe in zijn geheel afronden. Het is dus waarschijnlijk dat dit de laatste game wordt waarin beide vriendinnen te zien zijn. Spelers doen wederom Caledon University aan, waar Max als een fotografiedocente werkt. Wanneer ze na een weekendje weg terugkeert, staat de school echter in brand, wat desastreuse gevolgen heeft voor het gebouw en de studenten.

Max kan zelf echter ternauwernood ontsnappen dankzij een speciale kracht waardoor ze de tijd kan terugspoelen - een kracht die terugkeert uit het oorspronkelijke spel. Max heeft vervolgens drie dagen de tijd om uit te zoeken hoe de brand ontstond en het tegen te houden. Tegelijkertijd arriveert ook Chloe op Caledon, die geplaagd wordt door de nachtmerries van een verleden die ze nooit heeft meegemaakt.

Spelers besturen in deze verhalende adventuregame afwisselend Max en Chloe, waarbij men gebruik kan maken van de terugspoelkrachten van Max en Chloe's praatgrage mond om meer info te achterhalen.

Vanaf 26 maart beschikbaar

Life is Strange: Reunion verschijnt op 26 maart voor PlayStation 5, Xbox Series X en S en pc. De standaard versie gaat 49,99 euro kosten, maar er komen ook een Deluxe Edition (59,99 euro), Twin Pack met Life is Strange: Double Exposure (69,99 euro) en Collector's Edition (prijs in euro's nog niet bekend, 99,99 dollar) beschikbaar.