Waarom zou u de hoofdprijs betalen voor een duur fotobewerkingsprogramma als het ook helemaal voor nop kan? Een van de grootste geneugten van internet is dat u er allerlei mensen vindt die met liefde de door hun gemaakte software gratis met u willen delen. Vaak beschikt zo'n programma niet over een supergelikt uiterlijk noch over de zeer geavanceerde functies van zijn commerciële tegenpool.

Waarom zou u de hoofdprijs betalen voor een duur fotobewerkingsprogramma als het ook helemaal voor nop kan? Een van de grootste geneugten van internet is dat u er allerlei mensen vindt die met liefde de door hun gemaakte software gratis met u willen delen. Vaak beschikt zo'n programma niet over een supergelikt uiterlijk noch over de zeer geavanceerde functies van zijn commerciële tegenpool. Maar daardoor is het vaak geschikter voor de wensen van de gemiddelde thuisgebruiker. Want daar geldt immers vaak: hoe eenvoudiger, hoe liever! In deze workshop gaan we aan de slag met het gratis maar Engelstalige Photobie,waarmee u foto's kunt bekijken, corrigeren en onderdelen kunt toevoegen. Het werkt allemaal erg simpel!

Stap 1

[afbeelding0]Start uw browser en ga naar Softpedia.com. Klik op de link External Mirror 1 (of 2 als de eerste niet werkt). Mocht deze rechtstreekse downloadlink niet werken, probeer dan een van de alternatieven op photobie.com/Download. Klik in het venster Bestand downloaden op de knop Opslaan. In het dialoogvenster Opslaan als klikt u dan in de linker kolom op de knop Bureaublad en daarna op Opslaan.

Stap 2

[afbeelding0]Als de download klaar is, ziet u een nieuw pictogram op uw Bureaublad staan met de naam PhotobieInstaller.exe. Dubbelklik hierop om de installatie van het programma te starten. Klik op Uitvoeren in het waarschuwingsvenster, waarna de installatiewizard verschijnt. Sluit zonodig andere programma's alvorens u op Next (volgende) klikt, dit voorkomt dat u later uw pc moet herstarten. Klik op I Agree om met de licentieovereenkomst akkoord te gaan en daarna op de knop Install. Tot slot even op Finish (voltooien) klikken en Photobie start meteen.

Stap 3

[afbeelding0] Om een bestand te openen in Photobie klikt u in het menu File (bestand) onder Open op Image. Klikken op het gele mapje op de werkbalk mag ook. Standaard worden alle ondersteunde grafische bestanden getoond, maar door gebruik te maken van het keuzemenu achter Bestandstypen kunt u de getoonde bestandstypen ook tot één beperken. Selecteer een afbeelding en klik op Openen.

Stap 4

[afbeelding0]Standaard worden afbeeldingen in een volledig gemaximaliseerd venster geopend. U kunt de afbeelding desgewenst ook in een verplaatsbaar venster openen door op het verkleinknopje (1) te klikken. In- en uitzoomen doet u met de knopjes bij (2). Hebt u het venster eenmaal losgekoppeld, dan kunt het verplaatsen en naar smaak vergroten of verkleinen.

Stap 5

[afbeelding0]Als één afbeelding geopend is, kunt u met Album View al uw afbeeldingen bekijken. Klik daarvoor in het menu Browser op Open image directory which contains current Image. U krijgt nu een in eerste instantie blanco venster te zien; klik op Volgende (1) om door alle afbeeldingen in de map te bladeren. U bevindt zich overigens in dezelfde map als waaruit u de eerder geopende afbeelding hebt gehaald. Druk op de Esc(ape)-toets om weer terug te keren naar het hoofdvenster van Photobie.

Stap 6

[afbeelding0]Voordat u gaat klodderen in uw afbeelding moet u weten wat de transparantkleur is. Zo niet dan hebt u geheid een probleem zodra u merkt dat u alleen maar pixels van uw foto wegveegt en niet aan het tekenen bent met een leuke kleur. Klik dus eerst op de kleurenknop in de linker werkbalk (1) en kies een kleur die niet in de afbeelding vóórkomt. Klik vervolgens in het menu Color_Setup op Set Current Panel Color as Global Transparent Color (2). Dat lost elk eventueel probleem met verdwijnende inkt op. Nogmaals: dit verschijnsel hoeft niet altijd op te treden!

Stap 7

[afbeelding0]Waarom zou u willen tekenen op een foto? Bijvoorbeeld om een scheur of gat in een (oude) beschadigde foto te verhullen. Om rode ogen te verwijderen of als u kunst wil bedrijven. Om te tekenen klikt u bijvoorbeeld op het meetpipet (1). Daarmee pikt u een kleur op uit de afbeelding door ergens op een kleur in de foto te klikken. Uiteraard kunt u ook een kleur kiezen uit het kleurenpalet dat u in de vorige stap zag. Klik vervolgens op het pengereedschap (2) en u kunt uw artistieke lusten helemaal botvieren.

Stap 8

[afbeelding0]Uiteraard kunt u behalve fouten repareren en artistiek tekenen heel wat meer leuks doen als het om fotobewerking gaat. Zo kunt u onderdelen toevoegen. Selecteer de pen en u produceert een klassieke snor en bril, bijvoorbeeld. Erg geinig is ook het toevoegen van spraakballonnen. Dit is vergelijkbaar met de stickervellen met lollige uitroepen die u bij de fotozaak kunt kopen. Zoom daarvoor eerst in op de foto zodat het hoofd van uw 'slachtoffer'zichtbaar is. Kies dan in het inmiddels bekende kleurenpalet de kleur wit. Klik vervolgens op het naar beneden gerichte pijltje rechts van het vormengereedschap en kies de vorm Oval (ovaal).

Stap 9

[afbeelding0]Teken een mooie ovaal in de buurt van de mond van de persoon die u wat wilt laten zeggen. Klik dan op het pengereedschap en kleur de ovaal in. Zorg ook voor een verbinding met de mond, bijvoorbeeld 'gedachtestippen'. Klik op knop A (1) om tekst in de ballon te plaatsen. Klik op de plek in de ballon waar u de tekst wilt laten beginnen, waarna een dialoogvenster verschijnt waarin u een toepasselijk type, kleur en grootte van de letter kunt kiezen. De standaardgrootte is érg klein (slechts 8), dus dat moet zeker een hogere waarde worden. De juiste waarde is onder meer afhankelijk van de resolutie van de foto, dus alleen experimenteel vast te stellen. Klik na het typen van uw tekst op OK.

Stap 10

[afbeelding0]Telkens als u een onderdeel toevoegt aan uw foto wordt er een nieuwe laag (layer in het Engels) aangemaakt. In het transparante venster LayerManager (lagenbeheerder) ziet u het aantal lagen na een tijdje bewerken dan ook gestaag toenemen. U kunt op elke laag klikken om te zien wat in die specifieke laag aanwezig is. Dat is handig als u wat wilt verwijderen of wijzigen. Als uw tekstballon bijvoorbeeld te klein is uitgevallen, zoek dan de laag met de ballon en verwijder deze. Ook de eventuele opvullagen kunt u verwijderen. Zodat u daarna bijvoorbeeld uit de losse hand een 'wolkeriger'wolk kunt tekenen, om maar wat te noemen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.