Je muziek is geript, al je bluray’s en dvd’s zijn geconverteerd. Tijd om ze in een echte mediabibliotheek te stoppen, waarin je leuk kunt ronddwalen.

Na alle moeite die je je getroost hebt om je media in een moderne, digitale vorm beschikbaar te maken, rest je nog maar één taak: alles beschikbaar maken voor je speler. Wie zich al eens aan een dlna-avontuur gewaagd heeft, weet ongetwijfeld dat de interface van dlna-spelers bedroevend is. Maar ook mediaspelers waar je de media via een usb-stick of harde schijf aanlevert zijn geen grafische hoogstandjes. Je waant je regelmatig in de jaren tachtig of negentig, waar een tekstinterface de enige manier was om door je bestanden te struinen. Dat moet in dit tijdperk echt beter kunnen.

En daar komt Plex om de hoek kijken. In deze ‘bibliotheek’ krijgen je mediabestanden de aandacht die ze verdienen. Plex organiseert al je foto’s, muziek, films en tv-series en presenteert ze op een grafische en informatieve manier. Je krijgt een synopsis van de film, acteurs, regisseurs en zelfs sfeerbeelden voorgeschoteld. Televisieseries worden gebundeld per titel en per seizoen. Plex biedt bovendien een zeer ruime selectie internetcontent: denk dan aan YouTube, Vimeo, DailyMotion, filmtrailers en veel meer.

Plex bestaat uit twee onderdelen: de server (Plex Media Server) en de client (Plex Media Center). De serversoftware is beschikbaar voor Mac, Windows en Linux. De client, de mediaspeler zeg maar, is beschikbaar voor Mac, Windows, iOS en Android. Inderdaad, je kan al je media ook op je tablet of smartphone bekijken. Plex is overigens slim genoeg om je video’s te ‘transcoden’ naar een versie die optimaal geschikt is voor de speler. Bovendien heeft LG de Plex-client ingebouwd in zijn Smart TV-platform en bestaat er sinds kort ook een Samsung Smart TV-app voor.

Plex is gratis, zowel de server als de meeste clients. Enkel voor de iOS- en Android-versie moet je betalen. Je kan er ook gratis apps voor vinden, maar die doen enkel dienst als remote. Je vindt alle downloads op www.plexapp.com/getplex. In deze workshop tonen we je hoofdzakelijk hoe je de Plex-server moet configureren. Voor de clients heb je geen hulp nodig, die wijzen zichzelf.

Online bronnen configureer je niet in de server maar in de client. Ga in het hoofdmenu naar de Channel Directory. Daar vind je alle bronnen; selecteer diegene die je wenst. Je vindt daarna in het hoofdmenu Video Channels en Music Channels, waar je de online content kunt bekijken.

Afhankelijk van het platform waarop je werkt, kan de interface van de spelers wisselen. De Windows-client lijkt in elk geval vrij sterk op XBMC. Om audio en ondertitels te kiezen, druk je tijdens het spelen op M voor het optiemenu. Klik daarna op de Audio-en-subtitels-knop (het luidsprekericoontje).

Klik op de nieuwe Movies-sectie en kijk alles even na. Hoe slim de scanner van Plex ook is, af en toe is een fout onvermijdelijk. Klik in dat geval op de film en daarna rechts onderaan op Fix Incorrect match. Plex zoekt op basis van de bestandsnaam alle mogelijke opties af. Zit de gewenste film er niet bij, gebruik dan Custom Search.

Als laatste oplossing voor films die niet herkend worden, of voor persoonlijke media, kan je de info handmatig aanpassen. Selecteer de film, klik erop met de rechtermuisknop en kies Edit Metadata. Alle velden die je zelf invult worden vastgezet (slot is dicht) zodat een volgende scan de info niet overschrijft.

Plex kan prima overweg met ondertitels en scant zowel interne als externe ondertitels. Externe ondertitels moeten wel dezelfde bestandsnaam hebben als het videobestand. Om ze te activeren klik je op Preferences, selecteer Languages en zet de Subtitle mode op Always Enabled.

Zodra Plex gestart is, vind je rechtsonder in de taakbalk het Plex-icoon. Rechtsklik erop en selecteer Media Manager. Die opent dan in een browservenster. Klik rechtsboven op Preferences. Selecteer Library en plaats een vinkje bij Update My Library when changes to my folder are detected. De andere instellingen kan je ongewijzigd laten.

Klik rechtsboven op ‘Home’ en selecteer het type media. Klik op Add om een mediafolder toe te voegen en selecteer de folder met al je films. Klik op Add Section. Plex scant je bibliotheek en probeert nu alle films te identificeren en het bijhorende artwork te downloaden.

Om de organisatie van je mediacollectie zo vlot mogelijk te laten verlopen, kan je beter rekening houden met de naamconventies die Plex verwacht. Voor de bestandsnaam van een film is het formaat ‘Titel (Jaartal)’ (ijvoorbeeld ‘Watchmen (2009).mkv’). Jaartallen zoek je op via www.imdb.com. Tv-series organiseer je in één map per titel en seizoen, waarbij je als bestandsnaam de serienaam en ‘SxxExx’ gebruikt om seizoen en episode aan te geven, bijvoorbeeld: ‘Dexter - S01E01.mkv’. Een volledig overzicht vind je op: bit.ly/VFxQtb.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.