Jij hebt een nieuwe Chromebook gekocht. Mooi, daar ga je ongetwijfeld veel plezier aan beleven. Maar dan moet je ‘m natuurlijk wel goed kunnen gebruiken. In dit artikel leggen we daarom uit hoe je een Chromebook instelt.

#brandedcontent - Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Chromebook

Maar om dat goed te kunnen doen, leggen we eerst nog even uit wat zo'n laptop precies is. Een Chromebook is een laptop die is bedacht door Google. Hij heeft een eigen besturingssysteem, Chrome OS, en is voornamelijk gericht op werken in de cloud. Dat kent dus zijn eigen voor- en nadelen. Voor de duidelijkheid: dit is dus geen laptop met Windows van Microsoft of mac OSX van Apple. Nee, een Chromebook staat op zichzelf.

©PXimport

Welke Chromebook past bij mij?

Ontdek hier

Chromebook instellen

Dat kan misschien afschrikken, maar dat is verre van nodig. Het instellen van een Chromebook is binnen een mum van tijd gepiept. Misschien is het zelfs nog wel makkelijker dan wanneer je een gemiddelde Windows-laptop voor het eerst opstart, omdat de synchronisatie met alle Google-diensten standaard is geïntegreerd. Je hoeft geen mail of agenda over te zetten, geen uitgebreide installatieprocedures door of lange updates te draaien, om maar wat te noemen. Het is feitelijk instellen en gaan met die banaan (of eigenlijk: met die Chromebook).

Heb je zelf een Windows-laptop en wil je overstappen, dan is dat weinig gedoe. Er zijn een aantal zaken om rekening mee te houden en wij leggen die voor je uit. In beginsel komt het erop neer dat je al je content overzet en integreert met de diensten van Google.

Welnu, wat moet je precies doen? Allereerst: mocht je nog geen Google-account hebben, dan moet je deze aanmaken.

Dat kan op tal van manieren, maar het handigste lijkt om dat gewoon tijdens de installatie van je Chromebook zelf te doen. Dat wil zeggen: je start de laptop voor het eerst op en direct komt er een ‘Inloggen bij je Chromebook’-scherm tevoorschijn. Daar kun je via Meer opties -> Account maken een Google Account aanmaken.

Kwestie van een formulier met enkele gegevens invullen en klaar is Kees. Uiteraard kun je deze stap overslaan als je al een Google account hebt. Heb je bijvoorbeeld ooit een YouTube-account aangemaakt, of maak je (via je werk) gebruik van de G-suite, dan zijn die gebruikersaccounts ook geschikt.

©PXimport

Bestanden overzetten naar Google Drive

Wel een belangrijk aandachtspunt: als je de switch naar een Chromebook maakt, is het verstandig om je bestanden van tevoren over te zetten naar Google Drive, de cloudopslagdienst van Google. Waarom? Het scheelt enorm veel kopieergedoe achteraf. Zodra je al je bestanden naar Google Drive hebt overgezet, heb je namelijk al je content en data in de cloud staan. Daardoor is het direct beschikbaar op een Chromebook. Je kunt weliswaar data lokaal opslaan, maar het is veel handiger om ervoor te zorgen dat je overal ter wereld erbij kan - daarvoor kun je dus Google Drive gebruiken.

Hoe je dat doet is eigenlijk heel eenvoudig. Google Drive heeft een standaardfeature waarbij je gewoon bestanden selecteert en sleept naar je eigen bak. Dat kun je doen op de Chromebook zelf, maar wellicht is het handiger om met je (al dan niet zojuist aangemaakte) Google-account in te loggen op je oude Windows of Mac. Ga dan naar https://drive.google.com/drive/my-drive. Log dan in en sleep vervolgens al je foto’s, video’s en overige documenten hier naartoe.

Als je een Chromebook aanschaft krijg je een jaar lang gratis cloudopslag. Je hoeft je dus niet zorgen te maken of je account te vol raakt. Heb je geen Chromebook, maar wil je wel een Google-account, dan krijg je standaard 15 GB aan opslagruimte. Meer informatie hierover kun je vinden op https://one.google.com.

Ready to go

Terug naar het instellen van je Chromebook. Je hebt nu al je bestanden overgezet en een Google-account aangemaakt. Top. Dan ben je in principe ready-to-go, maar er zijn nog wel een aantal handige zaken om even op te letten.

Misschien had je al een Google-account, bijvoorbeeld omdat je een Android-smartphone hebt (of hebt gehad), dan kom je na het installeren op een pagina waarop ‘Apps van je andere apparaten installeren’ terecht. Dat zijn apps die je ooit geïnstalleerd hebt op je smartphone en die eventueel te gebruiken zijn op je Chromebook. Dat kan van alles zijn.

Van een specifieke videoplayer tot een password manager tot apps om je smart home te bedienen. Nu kun je die standaard allemaal installeren, maar het is handiger om ze even langs te lopen. Misschien gebruik je niet alle apps meer, of zijn ze eigenlijk specifiek gericht op je smartphone. Naderhand kun je je gekozen apps terugvinden in het hoofdmenu. En dan ben je klaar om met je Chromebook aan de slag te gaan!

Gastgebruiker Chromebook

Oh en tot slot: wil je een Chromebook gebruiken zonder met een Google-account in te loggen? Je kunt gewoon inloggen als ‘gast’. Ideaal als een vriend of vriendin even snel wat moet opzoeken op het internet, maar je wil voorkomen dat hij of zij zomaar al je bestanden in kan zien.

©PXimport

Welke Chromebook past bij mij?

Ontdek hier

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.