Tandenpoetsen bij kinderen kan een flinke uitdaging zijn. Veel kinderen hebben geen zin in dit dagelijks terugkerende ritueel. Het is niet leuk, het doet soms pijn en kinderen hebben vaak nog weinig boodschap aan het feit dat poetsen goed is voor je tanden. Interactieve tandenborstels, die je koppelt aan een app, maken van poetsen met apps wél een feestje! In dit artikel vertellen we je er alles over.

Waarom kiezen voor een smart tandenborstel met app voor kinderen?

Als je kinderen hebt, dan weet je dat het poetsen van hun tanden niet altijd een makkelijk klusje is. Veel kinderen vinden tandenpoetsen vervelend. Toch is tandenpoetsen ontzettend belangrijk, want door twee keer per dag de tanden te poetsen wordt tandplak verwijderd, waardoor de kans op gaatjes afneemt en het gebit sterker blijft.

Tandenpoetsen met een smart tandenborstel met app maakt het dagelijkse tandenpoetsritueel een stuk leuker. Kinderen leren spelenderwijs poetsen en worden begeleid met leuke spelletjes in de app die hen motiveren om beter en langer te poetsen. Zo kan je de Oral-B Kids elektrische tandenborstel bijvoorbeeld verbinden met de Oral-B Disney Magic Timer App. In deze app kunnen kinderen spelletjes spelen tijdens het poetsen. Hierdoor wordt het poetsen interessanter en is het geen enkel probleem meer om 2 minuten te blijven poetsen. En dat allemaal zonder strijd!

Zien wat je doet in de tandenpoetsapp

Ook veel andere tandenpoetsapps werken met spelletjes waar een beloningssysteem in verwerkt zit. Kinderen kunnen bijvoorbeeld punten winnen als ze goed gepoetst hebben. Een ander voordeel van een tandenpoetsapp is dat kinderen goed kunnen zien waar ze al gepoetst hebben en waar nog niet. De tandenborstel en de app zijn met elkaar verbonden, waardoor je spelenderwijs in de app kunt zien welke tanden of kiezen er nog niet goed schoongepoetst zijn. Op die manier weet je zeker dat het tandenpoetsen niet alleen leuk is, maar ook effectief.  

Welke merken interactieve tandenborstels voor kinderen met app zijn er eigenlijk?

De markt voor elektrische tandenborstels wordt eigenlijk gedomineerd door twee merken: Philips en Oral-B. Ook als het gaat om smart tandenborstels voor kinderen kom je al snel uit op deze twee merken.

Poetst een smart tandenborstel ook écht beter?

Oké, dat zo’n smart tandenborstel en een app je kind motiveren om langer en beter te poetsen, dat klinkt misschien logisch. Maar is het ook echt zo dat kinderen béter poetsen met een smart tandenborstel? Het antwoord op die vraag is in de meeste gevallen ‘ja’. Een smart tandenborstel is namelijk uitgerust met de nieuwste technologie, waardoor er goed gekeken is welke druk, frequentie, snelheid en nauwkeurigheid er nodig zijn voor het beste poetsresultaat. De tandenborstels zijn bovendien meestal uitgerust met zachte borstelharen, waardoor je kind het poetsen niet als pijnlijk of vervelend hoeft te ervaren. Hierdoor zal een kind ook langer doorpoetsen dan met een tandenborstel waarbij de haartjes harder zijn.

©Dean Hindmarch

Het verschil tussen een interactieve tandenborstel en poetsen met een timer

Maar kun je niet ook gewoon de tanden van je kindje poetsen met een timer? Ook dan kun je controleren of je kindje lang genoeg poetst. Natuurlijk is het poetsen met een 'gewone' elektrische tandenborstel ook een optie, alleen het beloningseffect is in dat geval minder dan wanneer je je kind laat poetsen met een smart tandenborstel. Met een interactieve tandenborstel wordt je kind echt gemotiveerd om de volle 2 minuten goed en effectief te blijven poetsen. Deze kans is kleiner met een gewone elektrische tandenborstel en een timer, omdat er dan geen externe factor is die het kind motiveert om de volledige 2 minuten goed te blijven poetsen.

Vergis je niet tussen een gewone elektrische tandenborstel en een smart tandenborstel!

Als je online gaat zoeken op ‘interactieve tandenborstel’, krijg je in je zoekresultaten ook snel de 'normale elektrische tandenborstels' voor kinderen. Dit zijn elektrische tandenborstels die speciaal voor kinderen zijn ontworpen. Vaak hebben deze elektrische tandenborstels een vrolijk kleurtje of staat er een tekenfilmfiguurtje op én is de borstel extra zacht voor het kindergebit. Deze tandenborstels zijn echter niet altijd te koppelen aan een app, waardoor het speleffect (en dus ook het motiverende effect) van de tandenborstel op de lange termijn ontbreekt. Maak in je online zoektocht dus echt onderscheid tussen elektrische tandenborstels en interactieve tandenborstels. 

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.