Droge lucht is een van de vervelendste dingen die je in je huis kunt tegenkomen. Een droge keel, een kuchje, brandende ogen: het is zo opgelopen. Met een luchtbevochtiger ga je dat probleem tegen. De Philips Luchtbevochtiger 2000 Series HU2510/10 helpt daarbij, maar dat is niet zijn enige pluspunt. Het Review.nl Testpanel heeft de 2000 Series aan een grondige test onderworpen. De resultaten lees je hier.

Partnerbijdrage – In samenwerking met Philips

De Philips Luchtbevochtiger 2000 Series is geen gewone luchtbevochtiger zoals er zo veel op de markt zijn. Er wordt namelijk gebruikgemaakt van een speciale techniek, NanoCloud genaamd. Die techniek gebruikt natuurlijke verdamping zonder dat er ionen, chemicaliën of ozon worden uitgestoten, zoals bij andere bevochtigers vaak wel het geval is. Het resultaat is 100% zuivere waterdamp.

Die waterdamp is ook nog eens bijzonder schoon. De druppeltjes zijn zé klein dat het bijna onmogelijk is voor bacteriën om aan de deeltjes te hechten. Op die manier heb je tot wel 99% minder bacteriën in de damp dan bij andere luchtbevochtigers het geval is. Bovendien is de waterdamp door NanoCloud volledig onzichtbaar, en heb je geen last van wit neerdalend stof of natte plekken in je huis.

De 2000 Series heeft twee verschillende standen, waarmee je kamers tot wel 31 vierkante meter kunt laten bevochtigen, met ook nog een stille modus voor in de slaapkamer. Door het ruime waterreservoir kun je hem tot wel tien uur lang aan laten staan zonder hem te hoeven bijvullen. En dat alles verbruikt net zoveel energie als slechts één enkele led-lamp.

Het bijvullen zelf is ook eenvoudig: je tilt simpelweg de bovenkant op en houd 'm onder de kraan. De luchtbevochtiger geeft zelf aan wanneer het reservoir moet worden bijgevuld, en schakelt zichzelf uit als hij helemaal leeg is.

©Philips

Ruim voldoende mogelijkheden om eens uitgebreid te testen, dus. Wat vindt het Review.nl Testpanel van de Philips Luchtbevochtiger 2000 Series?

Uiterlijk en installatie

Wat het testpanel meteen opvalt, is het compacte formaat en het rustige uiterlijk van de 2000 Series. "Het apparaat heeft een simpel, praktisch ontwerp, en valt niet op," vat een van de testers het samen. Een ander is het daarmee eens: "Het is een luchtbevochtiger met een eenvoudige, maar mooie uitstraling. Hji is erg eenvoudig gebouwd."

De installatie werd al net zo erg op prijs gesteld. "De ingebruikname is niet moeilijk: je laat het filter een halfuur in het water weken, vult het reservoir met water, plaatst het bovenstuk erop en zet hem neer op de gewenste plek."

Werking

Maar uiteindelijk draait het natuurlijk allemaal om de werking van het apparaat. De 2000 Series is niet gemaakt voor enorme ruimtes, maar juist in kleinere kamers komt hij uit de verf. "De compacte luchtbevochtiger doet goed zijn werk in kleine ruimtes," zegt een van de testers. "Ik gebruik hem op de slaapkamer, en hier komt hij echt tot zijn recht."

Daar is de rest van het panel het overwegend mee eens. Een tester spreekt uit ervaring: "We hadden al enige tijd last van droge lucht in huis, waardoor we constant aan het hoesten waren. We hebben de Philips Luchtbevochtiger 2000 een paar weken gebruikt, en we merken veel verschil, eigenlijk al vanaf het eerste gebruik."

Het oplossen van droge lucht werd vaker genoemd als belangrijkste aspect. "Als iemand die veel last heeft van droge ogen, ben ik afhankelijk van luchtbevochtiging," aldus een tester. "Nu heb ik geen last meer van droge ogen, en ook niet meer van hooikoorts."

De verschillende standen worden ook als pluspunt ervaren. "De bediening is uiterst eenvoudig, met slechts één knop," legt een tester uit. Een ander beaamt dat: "De instelbare vochtigheidsniveaus zijn handig en dragen bij aan een comfortabele leefomgeving."

Het valt het testpanel ook op dat de 2000 Series lekker stil is. "Vooral de zachte stand," zegt een tester. "'s Nachts is hij erg stil, dan hoor je hem nauwelijks." Een enkele tester vond hem toch nog net even te luid voor in de slaap- of babykamer, maar dat geldt lang niet voor iedereen: "De stille modus is heel stil, je kunt er gewoon naast slapen."

Onderhoud en extra's

Verder is ook het onderhoud en het bijvullen een fluitje van een cent, zo heeft het panel ondervonden. "Gewoon met de kraan vullen en neerzetten," vat een van de testers het bondig samen. Een andere tester was ook erg te spreken over wat er gebeurt als de tank leeg is: "Een groot pluspunt is de automatische uitschakelfunctie wanneer het water op is. Dat biedt gemoedsrust."

Een van de opties die het testpanel wel graag in de 2000 Series had gezien, is een sensor om de luchtvochtigheid te meten. "Ik ben zeer tevreden, maar ik mis wel een indicator voor de luchtvochtigheid," aldus een van de testers.

Daar staat tegenover dat de NanoCloud-technologie, die ervoor zorgt dat er geen stofdeeltjes of natte plekken ontstaan, erg goed werkt. "Hij bevochtigt het huis op een effectieve manier zonder wit stof of natte plekken achter te laten, wat een veelvoorkomend probleem is bij andere modellen."

Conclusie

De Philips Luchtbevochtiger 2000 Series HU2510/10 doet zijn werk, die conclusie kan het testpanel na een paar weken gebruik wel trekken. Het apparaat is makkelijk in gebruik te nemen en is simpel in het onderhoud en bij het bijvullen.

De 2000 Series is lekker stil, en doet zijn werk goed in kleine tot middelgrote ruimtes. De stille modus is voor een deel van het panel goed genoeg voor in de slaapkamer. Vooral testers die last hadden van droge ogen hebben veel baat bij de luchtbevochtiger.

Al met al is het Review.nl Testpanel dus erg te spreken over de Philips 2000 Series, getuige ook de 7,6 als gemiddeld eindcijfer. Om af te sluiten met de woorden van een van de testers: 'De Philips Luchtbevochtiger 2000 Series is zonder twijfel een topkeuze voor mensen die op zoek zijn naar een mix van stijl, functionaliteit en gemak in huis.'

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.