Droge lucht is een van de vervelendste dingen die je in je huis kunt tegenkomen. Een droge keel, een kuchje, brandende ogen: het is zo opgelopen. Met een luchtbevochtiger ga je dat probleem tegen. De Philips Luchtbevochtiger 2000 Series HU2510/10 helpt daarbij, maar dat is niet zijn enige pluspunt. Het Review.nl Testpanel heeft de 2000 Series aan een grondige test onderworpen. De resultaten lees je hier.

Partnerbijdrage – In samenwerking met Philips

De Philips Luchtbevochtiger 2000 Series is geen gewone luchtbevochtiger zoals er zo veel op de markt zijn. Er wordt namelijk gebruikgemaakt van een speciale techniek, NanoCloud genaamd. Die techniek gebruikt natuurlijke verdamping zonder dat er ionen, chemicaliën of ozon worden uitgestoten, zoals bij andere bevochtigers vaak wel het geval is. Het resultaat is 100% zuivere waterdamp.

Die waterdamp is ook nog eens bijzonder schoon. De druppeltjes zijn zé klein dat het bijna onmogelijk is voor bacteriën om aan de deeltjes te hechten. Op die manier heb je tot wel 99% minder bacteriën in de damp dan bij andere luchtbevochtigers het geval is. Bovendien is de waterdamp door NanoCloud volledig onzichtbaar, en heb je geen last van wit neerdalend stof of natte plekken in je huis.

De 2000 Series heeft twee verschillende standen, waarmee je kamers tot wel 31 vierkante meter kunt laten bevochtigen, met ook nog een stille modus voor in de slaapkamer. Door het ruime waterreservoir kun je hem tot wel tien uur lang aan laten staan zonder hem te hoeven bijvullen. En dat alles verbruikt net zoveel energie als slechts één enkele led-lamp.

Het bijvullen zelf is ook eenvoudig: je tilt simpelweg de bovenkant op en houd 'm onder de kraan. De luchtbevochtiger geeft zelf aan wanneer het reservoir moet worden bijgevuld, en schakelt zichzelf uit als hij helemaal leeg is.

©Philips

Ruim voldoende mogelijkheden om eens uitgebreid te testen, dus. Wat vindt het Review.nl Testpanel van de Philips Luchtbevochtiger 2000 Series?

Uiterlijk en installatie

Wat het testpanel meteen opvalt, is het compacte formaat en het rustige uiterlijk van de 2000 Series. "Het apparaat heeft een simpel, praktisch ontwerp, en valt niet op," vat een van de testers het samen. Een ander is het daarmee eens: "Het is een luchtbevochtiger met een eenvoudige, maar mooie uitstraling. Hji is erg eenvoudig gebouwd."

De installatie werd al net zo erg op prijs gesteld. "De ingebruikname is niet moeilijk: je laat het filter een halfuur in het water weken, vult het reservoir met water, plaatst het bovenstuk erop en zet hem neer op de gewenste plek."

Werking

Maar uiteindelijk draait het natuurlijk allemaal om de werking van het apparaat. De 2000 Series is niet gemaakt voor enorme ruimtes, maar juist in kleinere kamers komt hij uit de verf. "De compacte luchtbevochtiger doet goed zijn werk in kleine ruimtes," zegt een van de testers. "Ik gebruik hem op de slaapkamer, en hier komt hij echt tot zijn recht."

Daar is de rest van het panel het overwegend mee eens. Een tester spreekt uit ervaring: "We hadden al enige tijd last van droge lucht in huis, waardoor we constant aan het hoesten waren. We hebben de Philips Luchtbevochtiger 2000 een paar weken gebruikt, en we merken veel verschil, eigenlijk al vanaf het eerste gebruik."

Het oplossen van droge lucht werd vaker genoemd als belangrijkste aspect. "Als iemand die veel last heeft van droge ogen, ben ik afhankelijk van luchtbevochtiging," aldus een tester. "Nu heb ik geen last meer van droge ogen, en ook niet meer van hooikoorts."

De verschillende standen worden ook als pluspunt ervaren. "De bediening is uiterst eenvoudig, met slechts één knop," legt een tester uit. Een ander beaamt dat: "De instelbare vochtigheidsniveaus zijn handig en dragen bij aan een comfortabele leefomgeving."

Het valt het testpanel ook op dat de 2000 Series lekker stil is. "Vooral de zachte stand," zegt een tester. "'s Nachts is hij erg stil, dan hoor je hem nauwelijks." Een enkele tester vond hem toch nog net even te luid voor in de slaap- of babykamer, maar dat geldt lang niet voor iedereen: "De stille modus is heel stil, je kunt er gewoon naast slapen."

Onderhoud en extra's

Verder is ook het onderhoud en het bijvullen een fluitje van een cent, zo heeft het panel ondervonden. "Gewoon met de kraan vullen en neerzetten," vat een van de testers het bondig samen. Een andere tester was ook erg te spreken over wat er gebeurt als de tank leeg is: "Een groot pluspunt is de automatische uitschakelfunctie wanneer het water op is. Dat biedt gemoedsrust."

Een van de opties die het testpanel wel graag in de 2000 Series had gezien, is een sensor om de luchtvochtigheid te meten. "Ik ben zeer tevreden, maar ik mis wel een indicator voor de luchtvochtigheid," aldus een van de testers.

Daar staat tegenover dat de NanoCloud-technologie, die ervoor zorgt dat er geen stofdeeltjes of natte plekken ontstaan, erg goed werkt. "Hij bevochtigt het huis op een effectieve manier zonder wit stof of natte plekken achter te laten, wat een veelvoorkomend probleem is bij andere modellen."

Conclusie

De Philips Luchtbevochtiger 2000 Series HU2510/10 doet zijn werk, die conclusie kan het testpanel na een paar weken gebruik wel trekken. Het apparaat is makkelijk in gebruik te nemen en is simpel in het onderhoud en bij het bijvullen.

De 2000 Series is lekker stil, en doet zijn werk goed in kleine tot middelgrote ruimtes. De stille modus is voor een deel van het panel goed genoeg voor in de slaapkamer. Vooral testers die last hadden van droge ogen hebben veel baat bij de luchtbevochtiger.

Al met al is het Review.nl Testpanel dus erg te spreken over de Philips 2000 Series, getuige ook de 7,6 als gemiddeld eindcijfer. Om af te sluiten met de woorden van een van de testers: 'De Philips Luchtbevochtiger 2000 Series is zonder twijfel een topkeuze voor mensen die op zoek zijn naar een mix van stijl, functionaliteit en gemak in huis.'

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.