Met dank aan het Europees Parlement komt er in de EU een uploadfilter. Door niet naar de gevaren te kijken, is de wetgeving incompleet. Dat roept de vraag op of het middel niet erger is dan de kwaal.

Dat er nieuwe wetgeving komt, is niet zo vreemd. Rechthebbenden lopen geld mis door allerhande platformen waar hun werk op verschijnt. Niet alleen illegale platformen waar materiaal op wordt gedeeld zijn daarbij een probleem, maar ook platformen zoals bijvoorbeeld Blendle. Die laatste betaalt wel uitgevers, maar niet de maker onder het motto dat een artikel aan een maker koppelen te ingewikkeld is. Daar doet de wetgeving wat aan.

Uploadfilter

Maar in de wetgeving zit ook een andere component dat ingewikkelder is. Beschermde werken moeten via een uploadfilter worden gestopt. De gedachte is dat op die manier een inbreuk wordt gestopt voor hij goed en wel gepleegd is. Je checkt inhoud tegen een database en voorkomt daarmee misbruik. Zo’n systeem wordt gevuld door de rechthebbenden.

Voor reguliere inbreuk op werk zal dit redelijk kunnen werken. Het wordt ingewikkelder als materiaal wel terecht wordt aangeboden. Een bekend voorbeeld is het gebruik van Nijntje als parodie of het gebruik van beschermd materiaal om te citeren in journalistiek werk. Een filter zal dat automatisch weigeren, omdat de techniek niet verspreiding, parodie of legitiem journalistiek gebruik kan onderscheiden.

©PXimport

Natuurlijk kun je na een weigering gaan reclameren bij de eigenaar van een platform, maar dat is een niet geautomatiseerde procedure. Een mens moet dan beoordelen of de parodie wel of niet wordt toegelaten. Dat kost tijd, waardoor de actualiteit verloren gaat. Ook zal de neiging zijn om problemen voor te zijn, waardoor de kans op ‘uit voorzorg weigeren’ groot is. Je spreekt dan effectief over censuur. Zo’n filter heeft een verlammende werking.

Misbruik

Maar misschien is het grootste probleem wel dat er allerhande vormen van misbruik op de loer liggen. Met het ontwikkelen censurerende technologieën en vooral deze verplicht te stellen, komt er opeens een infrastructuur beschikbaar om internetverkeer op inhoud te gaan weigeren. Wie beseft wat daar de kracht van is, zal proberen eigen uitbreidingen in de database te krijgen.

Partijen die beeld op bepaalde locaties proberen tegen te houden, niet goedgekeurd materiaal van een koningshuis of bedrijven die uit voorzorg maar bepaald woordgebruik, logo’s en andere zaken tegen onwelgevallige publicaties gaan beschermen. Als de infrastructuur er eenmaal is, kan het gebruik eenvoudig worden opgerekt. Dat is de natte droom voor lidstaten in de EU die nu al een strippenkaart hebben bij Europees Hof voor de Rechten van de Mens.

Wie wat langer creatief nadenkt zal geheid meer vormen van misbruik kunnen bedenken. Dat is niet ingewikkeld en lucratief. Want deze exercitie heeft het Europees parlement namelijk niet uitgevoerd. Er is geen regelgeving die misbruik straft, voorzieningen treft om snel herstel te plegen of op een andere manier voorkomt dat het filter wordt beteugeld. Daardoor schiet de wetgeving door. Met het bouwen van zo’n monster vraag ik me echt af of dit middel niet erger is dan de kwaal.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.